O´FUTBOLEIRO

O SOÑO DO SP.BRAGA UN POUCO MÁIS PERTO

2010-08-18T13:54:00.000-07:00

Diciamos que o principal problema do Sevilla na súa eliminatoria ante o Braga sería infravolar o verdadeiro potencial do seu rival. Non sei se efectivamente o infravalorou ou non, pero o equipo de Domingos Paciência demostrou sobradamente que é un equipo de primeiro nivel e que, con motivo, lle roubou a praza champions a Porto e Sporting Lisboa, e lle disputou a Liga ata a última xornada ao Benfica. O principal mérito do equipo minhoto é que sempre, sempre, independentemente do rival, procura a vitoria, e finalmente o máis normal é que acabe por conquerila. Iso non quere dicir que esteamos a falar dun equipo temerario. O Sp.Braga é especialmente ordenado, cunha defensa veterana e eficaz e dous mediocentros de sacrificio constante e calidade para sacar o balón ( o capitán Vandinho e a nova incorporación Leandro Salino, quen xa demostrara o seu nivel no Nacional de Madeira). Arriba, ademais, conta con homes rápidos e intelixentes (Alan, Paulo Cesar, Matheus) que procuran seguido o desborde ou as costas da defensa. Se a iso lle engadimos un aproveitamento metódico das xogadas de estratexia, raro resulta que o Braga non faga cando menos un gol por partido.

En Braga ven o soño da fase de grupos da Champions un pouquiño máis cerca que onte. Con todo, será moi difícil manter o tipo ante un Sevilla que sendo superior, pasou polo AXA Stadium coma un equipo pequeno confiado ao talento do seu único xogador desequilibrante: Jesús Navas.

0-0, NIN FRÍO NIN CALOR

2010-08-18T13:43:00.000-07:00

Boa falta fai a chegada de Morel Rodríguez a Riazor, despois de ver o partido do Dépor este serán en El Pireo ante Olympiakos. E é que na primeira parte do partido o veterano extremo dinamarqués Rommedahl fixo estragos pola banda cuberta polo canteirán Seoane, a quen obviamente non se lle pode reprochar nada habida conta a súa escasa experiencia e que ten que xogar a perna cambiada. A candidez defensiva do Dépor no primeiro tempo foi preocupante, tanto á hora de tapar as bandas como de tapar posicións de disparo. Con todo, discúlpase polo momento de temporada no que estamos e porque, a verdade, estamos completando unha pretemporada coa porta cáseque a cero. O problema é que a cero está tamén a contraria a maior parte das veces. Parece que o obxectivo principal de Lotina é a rapidez na transición defensa ataque procurando a velocidade de Guardado, Saúl Riki e a calidade na condución de Domínguez, pero polo momento ao equipo cústalle saír con velocidade dende atrás. Do mesmo xeito, o xogo de ataque máis elaborado está espeso aínda, malia que con Rubén Pérez atopouse un centrocampista con criterio para xogar en curto e en longo. No segundo tempo o Dépor pechou as vías de auga na súa deensa -axudou tamén a marcha de Rommedahl, e por momentos dominou o partido inda que sen verdadeira profundidade. Falta dinamita arriba e unha maior dose de mala hostia. Con todo resultou interesante a entrada no campo de Desmarets, ao que se lle intúe polivalencia e chegada a gol. A outra nota destacable do partido foi a boa actuación de Manu con paradas notables ante un Olympiakos que foi algo mellor co Dépor, se ben o empate foi un xusto resultado.

PRIMEIRA XORNADA EN PORTUGAL

2010-08-17T08:15:00.000-07:00

Comezou a Liga portuguesa coa confirmación da candidatura ao título, un ano máis, do Sporting Braga, novo lider despois de gañarlle por 3-1 na xornada inaugural ao recén ascendido Portimonense. O equipo minhoto afronta, talvez, a campaña máis importante da súa historia. O ambicioso proxecto de António Salvador,que quere converter o seu clube no cuarto grande de Portugal, vai máis rápido do agardado. A época pasada apenas un brillante Benfica, na última xornada, afastou o Sporting do título. Con todo, o clube gañou o dereito a estar nas previas da Champions. Despois de eliminar brillantemente ao Celtic de Glasgow na primeira das finais, agarda o Sevilla para conseguir o pase definitivo á fase de grupos. Semella un rival demasiado duro para os disciplinados xogadores de Domingos Paciência. Con todo, a súa principal arma secreta debe ser aproveitar a tradicional infravaloración, cando non desprezo, dos clubes españois respecto dos rivais portugueses. Se o Sevilla pensa que vai ser fácil, sufrirá arreo.

O Porto tamén comezou con vitoria (0-1 no campo do Naval) no debú ligueiro cos dragoes de André Villas-Boas, un rapaz de apenas 32 anos que foi edificando o seu prestixio a partir de sete anos como colaborador de Mourinho. Para iso conta cun equipo de primeirísimo nível ao que se engade Joao Moutinho, todo un símbolo do Sporting que abandona Alvalade farto dos contínuos bandazos no institucional e deportivo do seu vello equipo. O Porto mantén probablemente o mellor plantel de Portugal -malia a marcha de Bruno Alves ao Zénit de San Petersburgo-, e resulta aparentemenete temible se algunhas das súas estrelas, nomeadamente Hulk, gozan da continuidade e regularidade que a época pasada, por diversas razóns, non tiveron.

O campión, o Benfica do Jorge Jesus, que tan brillante temporada fixo o ano pasado, terá que asumir a marcha de dous homes importantes como Ramires e Di María. Non debería perder a frescura do seu xogo pero haberá que ver se o seu plantel algo reducido non acusa a presión de disputar a Champions, un torno demasiado esixente e polo que as aguias devecen despois das últimas ausencias. Polo momento, na estrea ligueira no Estádio da Luz apañaron unha dolorosa derrota ante a Acadêmica de Coimbra (1-2), despois deste auténtico golazo no desconto do brasileiro Laionel.

O Sporting de Lisboa parece que non dá saído da dinámica negativa da última temporada. No seu debú ligueiro colleitou unha triste derrota (1-0) no campo do Paços de Ferreira. Que a marcha de Moutinho fora suplida coa chegada do veterano e decadente Maniche, é ben ilustrativa da falta de rumo que dende hai un par de anos caracteriza ao club de Alvalade.

A FALTA DE DOUS DÍAS

2010-06-09T00:33:00.000-07:00

A dous días para que comece o XIX Mundial de fútbol da Historia, o primeiro que se disputará en África, retomo este blog para facer un seguimento diario da competición.

O de Sudáfrica será un Mundial especial. Por vez primeira teremos a oportunidade de ver nunha gran competición a Leo Messi. Chégalle a hora de demostrar que a súa grandeza, demostrada cada día co Barça, non mingua ao vestir a albiceleste, como se lle criticou ata agora do outro lado do Atlántico. Non hai dúbida de que Leo é na actualidade o mellor xogador do planeta pero para entrar no couto reservado aos máis grandes da Historia; isto é, Di Stéfano, Pelé, Cruyff ou Maradona, terá que empezar a demostrar o seu liderato sobre a súa selección, que ademais ten equipo talentoso abondo para disputar o título. Non lle vai faltar bo mentor. Maradona chega á competición que viu os seus momentos de maior gloria (México 86) e tamén de maior fracaso (EEUU 94), inda que desta volta como técnico. Para algúns, darlle a dirección do equipo a Diego é unha grande ousadía, dada a escasa experiencia como adestrador no fútbol de alta competición e o seu carácter non especialmente equilibrado, que se exemplificou perfectamente co mítico A mamarla! despois da agónica clasificación conseguida hai uns meses. Porén, Maradona é un mito que está por riba deste tipo de consideracións terreais. Seguro que a súa autoridade sobre os xogadores ten máis de divino que de humano, que saberá premer perfectamente as teclas para motivar aos seus nunha competición destas características e que a actuación do seu equipo non terá termo medio: só poderá definirse ben mediante a palabra gloria ou ben mediante a palabra fracaso. A esaxerada atención mediática que Maradona atrae sobre a súa persoa pode liberar dun exceso de presión a Messi. Arxentina é, por suposto, unha das favoritas, inda que non necesariamente o mellor dos 32 equipos en xogo. Ten unha dianteira brillante: con Messi, Agüero, Tévez, Higuaín... se ben non lle sobra tanto talento no resto das liñas. No centro do campo, de feito, asumirá a comandancia o veteranísimo Verón, que despois da súa volta triunfal ao fútbol arxentino -Estudiantes de la Plata- recuperou o protagonismo coa súa selección.

Cando se fala de favoritas aparece por suposto Brasil. Adestrada por Dunga, o que fora compañeiro no mediocentro de Mauro Silva na Brasil campioa en Estados Unidos 94, recupera precisamente o espírito daquel equipo dirixido por Carlos Alberto Parreira. Brasil foxe desta volta da súa versión máis brillante, do tradicional jogo bonito, e confíase antes que nada ao rigor táctico e á fortaleza no centro do campo. Non lle faltan as grandes estrelas, se ben todas elas están baixa sospeita tras unha triste temporada nos seus respectivos clubes: Robinho no Manchester City, Kaká no Real Madrid ou Luis Fabiano no Sevilla. Con todo, Brasil é un grande equipo, cun dos mellores gardarredes da competición: Julio Cesar, unha sólida defensa na que, como é habitual os laterais terán un papel fundamental á hora de incorporarse ao ataque, e un sólido centro do campo, para o que Dunga chamou a vellas glorias que xa teñen algún mundial no seu palmarés como Gilberto Silva ou Kleberson. Kaká, Robinho ou Luis Fabiano representan o talento e o desequilibrio dos homes de arriba. Con todo, parecen temperamentos fráxiles capaces de agocharse cando o vento non vén de cara. Imos ver se a Dunga lle chegará co que ten, pois neste Mundial 2010 parece que hai un pouco máis de concurrencia que no de fai 16 anos.

Do resto das seleccións americanas cómpre salientar as dúas que completan, xunto con Francia e a anfitrioa Sudáfrica, un dos grupos máis igualados da primeira fase: Uruguai e México. A selección charrúa presenta unha dupla temible arriba con Diego Forlán e o gran Luis Suárez, máximo goleador da Liga Holandesa co Ajax de Amsterdam. Se Uruguai é capaz de armar un equipo rochoso en defensa aumentarán exponencialmente as súas posibilidades de pasar a oitavos, habida conta de que non necesitarán demasiado para facer gol. Canto a México, dirixida por Javier Aguirre, é coma sempre unha incógnita. Ao estar encadrada da Concacaf, á tricolor fáltanlle partidos para se medir a seleccións do seu nível entre Mundial e Mundial. Non lles faltan xogadores talentosos. O noso Guardado parece que comezará dende o banco. Non así Cuauhtémoc Blanco, quen parece parece permanecer no equipo dende a era precolombina. México pode deslumbrar ou pasar sen pena nin gloria. O primeiro partido, o inaugural ante Sudáfrica, determinará posiblemente as súas posibilidades reais na competición.

TODO MUDOU CON GUARDADO

2009-11-30T03:31:00.000-08:00

Espectacular unha vez máis o Dépor, que a estas alturas da temporada demostrou xa unha fiabilidade tal que fai que afrontemos cada partido, independentemente das circunstancias, carregados de optimismo. O de onte parecía fácil, a priori, ante un rival afundido nos postos baixos da táboa e nun estadio no que sempre pescamos algún puntiño. Pero sería soberbio pensar que para un plantel como o Dépor existe algún partido fácil a priori. Non foi este, de feito, o mellor partido dos que ofreceu o Dépor a domicilio esta temporada. Mantíñase a solidez defensiva é certo, pero na saída cara a porta contraria eramos absolutamente inofensivos, incapaces de elaborar unha xogada que merecese tal nome. Mais todo mudou despois da lesión de Lassad. O marsellés, que pasara inadvetido polo xogo, volveu acusar un problema muscular e no seu lugar entrou Andrés Guardado, que empezara o partido no banco despois dos seus problemas gripais ao longo da semana. E Guardado é unha peza fundamental para comprender a excelente xeira de resultados do equipo dende que empezara a temporada. O seu esforzo físico é encomiable, ten unha inmensa calidade e, sobre todo, é o socio ideal de Filipe, a estas alturas o mellor lateral esquerdo da Liga e un dos mellores de Europa. Con Guardado a banda esquerda do Dépor converteuse nunha autoestrada pola que se comezou a xerar perigo e anular a pouca pegada dos cántabros. Despois de varios intentos, foi pola esquerda que se xerou o gol. Asistencia de Filipe a Guardado, centro do de Jalisco, deixada de Riki e gol de Lopo, que por alí andaba pois todo viña dun lanzamento de córner. Parecía que xa se conseguira o máis complicado, pero desta volta tamén se aliou con nós a sorte, pois o Racing errou a única oportunidade clara da que dispuxo. Colsa, con diferencia o mellor dos seus, chatouse só diante de Aranzubia despois dunha grande asistencia do ex do Dépor Xisco e bateulle contra o pao. Tres puntos máis e cada vez o equipo máis seguro e confiado no seu sistema de xogo. Agora visita Riazor o Barça. Non podemos pecar do que non somos, polo tanto ben sabido é que será difícil sacar sequera un punto. O importante é que non se perda a ilusión por sumar os tres.

XORNADA DE CLÁSICOS

2009-11-30T01:30:00.000-08:00

Noite de clásicos en Europa. O primeiro o sábado no novo Alvalade, o clásico lisboeta entre o Sporting e o Benfica. Facía tempo que non había tanta diferenza entre os dous equipos: no xogo e na clasificación. Pero o Sporting xa tomou medidas e mudou de técnico. Carlos Carvalhal ocúpase agora do banco sportinguista. Carvalhal fora o único capaz esta temporada de sacar algo de petroleo do Estádio da Luz. Na xornada inaugural acalmara a euforia benfiquista cun empate co seu Marítimo de Funchal, grazas, sobre todo, á grande actuación do gardarredes Pessanha. Desta volta, colleitou outro empate, pero o máis importante é que o Sporting parece coller un novo feitío. No canto do losango (rombo) do Paulo Bento, aposta por unha tripleta de mediocampistas traballadores e de calidade -Miguel Veloso, Moutinho e Adrien Silva e tres homes avanzados: Vukcevic, Matías Fernández e Liedson. O novo dispositivo táctico valeulle para se impór na loita no centro do campo, inda que logo lle faltase maldade arriba. Todo o perigo chegou da loita en solitario de Liedson que desesperou a un inocente Sidnei, que fracasou no seu intento de substituír ao gran Luisao. O Benfica, pola contra, estivo lonxe da súa imaxe habitual na Liga. Con todo, chegou puntualmente á area contraria con relativo perigo grazas, sobre todo, ás incorporacións de Ramires por banda dereita e á mobilidade de Saviola en ataque, que contrastaron coa pouca participación de Di María pola esquerda, a improdutividade dun Cardozo que non cheirou bola e á nula achega de Aimar entre liñas. Empate xusto, en definitiva, nun partido aburrido, no que o Sporting demostrou certa mellora e ao Benfica faltoulle a grandeza do que realmnete aspira polo título.

No clásico do fútbol español,no Camp Nou, entre Barça e Real Madrid, máis igualdade da prevista. O Real Madrid teceu un dispositivo táctico interesante, sobre todo no primeiro tempo, que non lle permitiu ao Barcelona xogar con comodidade. Ao mesmo tempo, soubo crear puntualmente ocasións claras á contra grazas á mobilidade de Kaká e Ronaldo. Por fortuna para os cataláns Víctor Valdés demostrou que está á altura da esixencia dun equipo como o Barça e evitou cunha grande parada o gol do de Madeira. No segundo tempo, non mudou demasiado o guión ata que Guardiola retirou a un triste Henry e deulle entrada no campo a Ibrahimovic. No único centro medido de Alves en todo o partido, o sueco desnivelou o marcador cun soberbio zurdazo. Co resultado en contra e malia a superioridade numérica tras a expulsión de Busquets, o Madrid non soubou mudar de estilo de xogo e apenas puido facerlle cóxegas ao Barça, en boa medida polo escaso protagonismo, unha vez máis, do home que ten que dirixir o centro do campo madridista: Xabi Alonso, un dos grandes fiascos da temporada. O Barcelona recupera o liderato se ben desta volta os protagonistas non foron Xavi, Iniesta e Messi, senón dous colosos na defensa Piqué e Puyol.

En Inglaterra tamén se xogaron dous clásicos apaixonantes: en Liverpool, derbi entre o Everton e o Liverpool, dous equipos en horas baixas. Vitoria para os de Rafa Benítez nun partido igualado e con máis emoción que fútbol no que desnivelou a pegada dos reds. Mentres, en Londres, o Chelsea demostrou que é, con diferencia o equipo máis sólido da premier e non lle deu opcións a un Arsenal que, coma sempre, empeza moi ben as temporadas pero que non ten talla competitiva abonda para loitar polo título.

SUPERFAN DE ANTONIO

2009-11-27T05:40:00.000-08:00

Bari, a capital da Apulia, no calcaño da Península Itálica, deitada fronte o Adriático, ese camiño. Fundada polos peucezios, floreceu no tempo dos romanos, que intuíron a súa excelente ubicación para o comercio con Oriente. 320.000 habitantes que gozan dunha excelente oferta cultural, con 13 teatros e 16 museos. Berce de italianos senlleiros como o gran Domenico Modugno.

Nas labirínticas rúas do casco vello de Bari, naceron tamén deportistas insignes. Sobre todos salienta un nome, un dos futbolistas máis talentosos e controvertidos dos últimos anos: o grande Antonio Cassano. Con 15 anos un ollador do AS Bari descubriuno facendo cen mil diabluras nas rúas dun dos barrios máis perigosos da cidade. Tardou dous anos en debutar na Liga. O seu primeiro gol, no seu segundo partido no Calcio, foi esta marabilla na que lle saca as cores aos daquela defensores do Inter de Milan Laurent Blanc e Christian Panucci.

Axiña todos o queren. Finalmente é a Roma a que paga 30 millóns de euros por el. Alí encóntrase con outro grande inimitable: Francesco Totti, e con Fabio Capello. Inda que moitos insistan no contrario, Capello, que mamou de Helenio Herrera nos seus tempos de xogador da Roma, sabe un mundo de fútbol e soubo explotar ao máximo as condicións deste rapazolo cun talento descomunal pero que, tamén, estaba como unha caldereta. Velaquí unha escolma dos seus mellores goles.

Cassano tórnase moi popular polo seu fútbol máis tamén polas súas paridas dentro e fóra do campo, que reciben o nome de cassanettes. Neses tempos de parcería con Totti, os dous enténdense de marabilla no campo e tamén fóra, non en balde Totti é tamén coñecido polos chistes de Totti, que serían o equivalente italiano dos chistes de Fernando Morán ou, máis recentemente, de Lepe.

En 2004, Capello marcha para a Juve e os seus sucesores: Rudi Völler e Spalletti, non acaban de entender o humor de ´Talentino'. Comeza a desaparecer das convocatorias do seu equipo ata que o Real Madrid de Florentino Pérez peta na súa porta. Chega no mercado invernal ao equipo dirixido daquela polo carismático López Caro. Cassano chega, como dicilo, un pouquiño fondón.

Coa nova temporada parece que volven abrirse as portas do ceo para Antonio. Chega a Madrid Fabio Capello, o seu mentor. Pero que punki non se acaba cagando nos seus mentores!!! O desencontro era inevitable. Dise que Cassano insulta ao técnico por non poñelo contra o Nástic de Tarragona ("es máis falso que o diñeiro do monopoly"), e logo vense estas imaxes nas que o showman de Bari fai unha lucida imitación do xefe.

Nos últimos tempos as cousas vanlle mellor a Antonio. De volta a Italia, enrolouse nas ringleiras da Sampdoria de Xénova, e dende entón é un dos mellores xogadores da súa Liga, o que lle valeu a convocatoria para a Euro 2008 na que foi dos mellores do seu equipo. Na Samp están encantados e mesmo soñan coa Champions. Iso non quere dicir que Cassano perdera o seu xenio. Neste Sampdoria Torino, é expulsado, tíralle a camisola ao árbitro á cara e emprázao para se veren logo fóra

Con 27 anos Antonio vén de anunciar que se casa!!! Con esta fermosa xogadora de waterpolo: Carolina Marcialis

A última pareceume xenial. Cassano vén de publicar o seu segundo libro. Despois da autobiografía Dico tutto, presenta agora Le mattine non servono a niente (As mañás non lle valen a ninguén), que recupera un xénero propio da antiquísima cultura clásica mediterranea: os aforismos. A obra consiste en 365 aforismos, un por día. Algúns dos mellores:

Aforismo 293. "Son o primeiro que escribiu máis libros dos que leu"

Aforismo 343. "Non sexas impulsivo. Fai coma min. Antes de explotar, conta sempre ata un"

Aforismo 156. "A boa vontade é fundamental. Eu decidín primeiro facer as paces con Del Neri sen saber de que diaños estaba falando"

Aforismo 317. "No Calcio ninguén di a verdade. Só eu e uns poucos máis. Nunca convén, pero que lles dean!

Aforismo 194. "A miña nai está tan afeita a que a insulten os tiffosi rivais que cando non o fan cáseque lle senta mal. Séntese ignorada"

Aforismo 299. "Ser un pailán significa ser perfecto, saber vivir na riqueza e na pobreza, falar con xente honrada ou con delincuentes: na práctica, vivir tantas vidas coma min"

Aforismo 319. "Se berra, xesticula, vive na rúa e non se resiste a darlle patadas a un balón, tal vez, non sei, pero pode que vostede nacera na vella Bari"

QUE ME PASA, DOUTOR?

2009-11-26T01:43:00.000-08:00

Falamos no post anterior da magnífica xeira de resultados do Montañeros na Segunda B, catro vitorias consecutivas, que o levaron dos postos de descenso ata a metade alta da táboa. A última das vitorias dos coruñeses foi nun campo histórico por vetusto -os campos nunca son vellos senón vetustos-, e por ser o feudo do Bayern de Múnich da Segunda B: o Pontevedra, o terceiro equipo da Galiza. A derrota dos granates supuxo a destitución do técnico asturiano Roberto Aguirre. O Pontevedra é un grande da categoría e calquera cousa que non sexa estar entre os catro primeiros é un fracaso, e as cousas apuntaban a unha campaña triste e anodina. Para emendalo, o construtor Nino Mirón, un exemplo clásico e paradigmático do construtor metido a presidente, decidiu darlle a alternativa nos bancos a un ex-futbolista ben recoñecido polo público: o ex-defensa do Sevilla, Racing, Mérida, Atlético, Iraklis ou Zaragoza: Pablo Álfaro Armengot. Alfaro non é coñecido tanto polos seus dotes futbolísticos, e tampouco é que fose un mal defensa central, como por formar parte dunha das parellas de centrais máis temidas da historia recente do fútbol europeo. No Sevilla, canda Javi Navarro, os dianteiros tiñan tanto medo en achegarse pola área contraria como un rapazolo de quince anos en internarse por Pena Moa. Pola contra, fóra do campo Pablo Alfaro goza de fama de ser un auténtico cabaleiro, de feito, é licenciado en Medicina. O Pontevedra precisa un doutor e Nino Mirón aposta por un, inda que de nula experiencia nos banquillos. Haberá que ver que tal lle sae a xogada. O Celta tamén intentou apostar por ex-futbolistas -Stoichkov e Eusebio- e ata agora non lle saíu ben de todo. Por certo, se alguén se pregunta por onde anda Hristo Stoichkov, dicirlle que está en Pretoria, Sudáfrica, adestrando ao clube máis rico de África: os Mamelodi Sundowns. Tampouco se pode dicir que estea triunfando. Despois de 17 xornadas é cuarto a oito puntos do líder. Esperemos que Pablo Alfaro si triunfe no seu debú co Pontevedra, pois estamos a falar dun clube galego ao que por historia e afección a Segunda B quédalle moi pequena.

O MONTAÑEROS SEGUE GABEANDO

2009-11-25T03:37:00.000-08:00

Os coruñeses non deixamos de observar marabillados a traxectoria do Montañeros pola Segunda B. Despois duns inicios difíciles nos que, malia o bo fútbol, non chegaban os resultados e o equipo afundíase nos postos de descenso, xa van catro vitorias consecutivas, a última ante un clásico, o Pontevedra, que destituiu ao seu técnico. Agora o Montañeros, facendo honra do seu nome, só pensa en gabear ata o máis alto da táboa. Na actualidade está a tres puntos dos postos de promoción de ascenso e enfróntase na fin de semana, na casa, ao Izarra, que anda pola metade baixa da clasificación. Nestes tempos de penuria económica para a gran maioría dos clubes da Segunda B, o Montañeros conta ao seu favor, pese ao seu modesto orzamento, coa estabilidade económica que lle garante o seu patrocinador dende fai unha década: o Banco Gallego. No plano deportivo non lle faltan futbolistas de moita calidade, como os ex-deportivistas Iago Iglesias ou Rubén Rivera, ou o centrocampista ourensán Moisés Pereiro. No banco, unha lenda do fútbol galego: José Ramón, posiblemente o mellor futbolista galego dos últimos vintecinco anos de non ser polo seu irmán pequeno, e que durante os seus anos de futbolista aprendeu do máis grande, Arsenio Iglesias, e doutro grande adestrador como Fernando Vázquez. É unha mágoa que dende xa fai ben de tempo os afeccionados galegos teñamos imposible ver pola televisión pública do país os nosos equipos na 2ªB. Con todo, seguiremos con moito interese a traxectoria deste Montañeros que é un orgullo para o futbol modesto da Coruña que, modestia aparte, é do melloriño que hai polo mundo adiante.

556 DÍAS

2009-11-24T03:09:00.000-08:00

A Bundesliga estase a converter nunha das Ligas máis suxestivas de Europa. Sen o rebumbio doutras como a española ou a inglesa, salienta polo amplo abano de equipos que compiten abertamente con opcións reais de facerse co título: Wolfsburgo, Werder Bremen, Schalke 04, Hamburgo, Hoffenheim, Bayer Leverkusen ou, por suposto, Bayern Múnich. Precisamente, a fonda crise na que se atopa o clube bávaro dá unha idea certeira do nível do resto dos aspirantes. O Bayern bateu unha marca negativa na súa Historia: leva 556 días sen ser líder do campionato alemán. Nunca estivera tanto tempo. O pasado domingo tiña un partido importantísimo ante o líder Bayer Leverkusen. O equipo de Van Gaal deu unha imaxe triste e non superou o empate ante un rival que foi superior no partido e ao que só se lle pode acusar dun exceso de conformismo. Acuciado polas baixas: Ribery e Robben están lonxe aínda do seu mellor ton físico, e polo baixo rendemento dalgúns dos seus xogadores emblemáticos: Luca Toni, Klose, Van Bommel, Lahm... un técnico tan fiable como Louis Van Gaal, que vén de facer campión da Eredivisie ao modesto AZ Alkmaar, é incapaz de endereitar o rumo deste trasatlántico de luxo á deriva. Especúlase que un resultado negativo ante o Macabbi na Champions sería a sentenza definitiva para o holandés. A crise do Bayern é pola contra un grande estímulo para o resto dos clubes, que compiten abertamente entre eles e chaman a atención sopbre un campionato tradicionalmente dominado pola hexemonía bávara e agora apaixonante dada a chea de bos equipos e á igualdade da loita polo título.

UNS CORRERON E OUTROS DERON PENA

2009-11-22T09:43:00.000-08:00

Antes de analizar polo miúdo o partido, hai que dicir que o Atlético de Madrid demostrou que, efectivamente, é un desastre. Un desastre en defensa- un auténtico colador-, e en actitude, pois todos os balóns divididos gañounos un Dépor que talvez non teña a calidade dos xogadores colchoeiros pero que ten un compromiso colectivo brutal e moi claro a que quere xogar. O Atlético é un desastre pois nin sequera soubo aproveitar o agasallo de Lopo a Agüero aos tres minutos. O arxentino aproveitouno coa solvencia dun bo dianteiro. Parece mentira que o fiable Lopo, de cando en vez, se atrapalle en frivolidades como a de onte que adoitamos pagar cun gol en contra. Parecía que se repetiría a historia dos últimos anos, nos que o Atlético fixo estragos en Riazor, fora Fernando Torres o protagonista, fora o Kun Agüero. Pero onte non. O Dépor fixo un verdadeiro espectáculo no que, posiblemente foi un dos seus mellores partidos da temporada na casa. Atacou con convicción e clarividencia. Sabendo sempre buscar unha banda cando a esixida defensa roxibranca tapaba a outra. Houbo unha chea de ocasións. Lassad recuperou a súa mellor versión e Riki seguiu demostrando que está nun excelente estado de forma. Por desgraza, os árbitros seguen emperrados en non perdoarlle unha. O do cartón amarelo parecía de chacota, máis despois dunha semana marcada pola man de Henry. O penalti non é de todo claro, pero ás veces non se comprende a teima dos árbitros en non entender que os dianteiros, por veces, poidan caer, busquen ou non o engano. O empate, porén, como era de esperar, chegou nunha xogada a bola parada. Córner de libro. Prolongación de Juan Rodríguez e Colotto aparece só no segundo pao. O arxentino é un auténtico especialista neste tipo de xogadas, procurando sempre a sorpresa no segundo pao. Sen dúbida, un dos nosos principais argumentos ofensivos. Onte gañamos todos os balóns aéreos. O resultado parecía curto para o visto no primeiro tempo. O caso é que o inicio do segundo tempo foi máis demoledor aínda, un auténtico asedio. Lotina está demostrando que para ter un equipo grande non é tan necesario o talonario como facer correr aos futbolistas. Espectacular coma sempre o desbaldimento físico de Guardado, e o de Filipe, e o de Juan Rodríguez, mesmo o do rehabilitado Mista... Mágoa que non culminásemos cun gol. O árbitro tampouco acompañou, anulando un penalti que xa pitara por instancias do seu asistente que viu un fóra de xogo inexistente. Un auténtico desastre. Os árbitros teiman en perxudicar ao Dépor pero o Dépor teima en levarlles a contraria. Despois deste enésimo erro arbitral, o equipo perdeu folgos e o Atlético recuperou certa consistencia no seu xogo. Ninguén podería marchar descontento co empate despois do esforzo dos xogadores branquiazuis, pero si decepcionados pois sería a todas luces resultado inxusto. Por fortuna, e porque o equipo non renunciou ao gol nin coa lingua fóra, tivemos oportunidade para o desagravio no último suspiro do partido. Novo penalti que desta volta ninguén se atreve a negar. Dá pena ver o cabreo dos xogadores atléticos, que deberían quedar calados despois do vergonzoso xogo que ofreceron en Riazor. Tirouno Guardado e marcou o gol que selaba definitivamente a vitoria. Xustísimo premio para o mexicano que está a facer unha temporada sobresaínte, e xustísimo premio para un equipo que non merece máis que parabéns por parte dos seus afeccionados.

PARABÉNS PORTUGAL!!!

2009-11-19T01:24:00.000-08:00

Ontem houve alma, concentração máxima, humildade, espírito de entreajuda e garra. Portugal foi uma verdadeira equipa! O xornal deportivo do Porto, O Jogo, coma sempre resume á perfeizón o que aconteceu onte, no partido decisivo para a equipa de Queiroz. Non era fácil. Bosnia ameazaba cun ambiente infernal no pequeno estadio Bilino Polje, unha caldeira a presión que parecía un patatal. Blazevic apostou pola vía emocional para clasificar a Bosnia por vez primeira na súa historia para a Fase Final dun Mundial. Contaba co ambiente e co potencial ofensivo dos seus xogadores de arriba: Pjanic, Salihovic, Medunjanin, Djeko, Ibisevic... O que non contaba talvez era coa calidade defensiva e a madurez dos portugueses. Mesmo poderiamos pensar que as reducidas dimensións do terreo de xogo favoreceron aos nosos veciños, que defenderon con moita máis consistencia aínda do que fixeran no Estádio da Luz. Bruno Alves e Ricardo Carvalho non perdoaron un balón arriba e os xogadores do centro do campo estiveron sempre atentos para non permitir agasallos na frontal da área. Pero sobre todo, o principal recurso defensivo de Portugal onte foi a rapidez coa que armaron os contragolpes cada vez que tiveron ocasión. Foi paradigmática a xogada do primeiro tempo na que Raul Meireles a piques estivo de deixar sentenciada a eliminatoria. Unha recuperación na propia área, a bola sae xogada, con clase e velocidade ata o extremo contrario do campo, onde Meireles fai unha parede perfecta con Tiago. Só o porteiro evitou que o magnífico centrocampista do Porto marcase. Pero en ningún momento Portugal perdeu a concentración, mentres que xa no segundo tempo Bosnia perdía a paciencia, deixando uns furados inmensos na súa defesa que os rápidos avanzados portugueses non desaproveitaron. Meireles definiu maxistralmente aos dez minutos do segundo tempo a xogada que carimbaba finalmente o pase de Portugal a Áfica do Sur.

O de onte foi, posiblemente o mellor partido de Portugal nos últimos anos e dálle fin ao sufrimento dunha clasificación requena na que se tivo máis fortuna que bo xogo. Será a posibilidade de que Queiroz se redima dun traballo ata agora bastante cuestionado. Os mesmos xogadores portugueses sentíanse cuestionados en canto á súa calidade como equipo. Muitos abutres falaram mas nao tiveram carne para comer, chegou dicir Eduardo, o gardarredes do Sporting Braga, á fin do partido.

Outro seleccionador eternamente cuestionado é o francés Raymond Domenech. Encarregado de dirixir á selección dun país inzado de grandes futbolistas, tocoulle afrontar o relevo xeracional da campiona do mundo no 98. O xogo errático de Francia e o seu carácter díscolo valéronlle a crítica de prensa e afeccionados do seu país, malia que no Mundial de 2006 acadase a Final grazas á ultima grande exhibición futbolística de Zinedine Zidane. Este última clasificación foi un despropósito que a piques estivo de ter o seu punto culminante onte no Stade de France, coa eliminación vergonzante ante a Irlanda de Trappatoni. Os irlandeses, despois de perder 0-1 no seu país, chegaron á Francia coa seriedade táctica do seu técnico italiano e coa ilusión dun país apaixonado polas xestas deportivas. Defendendo moi arriba e coas liñas moi xuntas afogaron o xogo francés e empataron a eliminatoria cun gol do eterno Robbie Keane no primeiro tempo. No segundo, e co estadio apupando o seu equipo, Keane non soubou definir nun un contra un ante Lloris que tería resultado definitivo. Na prórroga, Francia suspirou cando o árbitro sueco Martin Hansson fíxose o ídem e non viu as claras mans de Henry que habilitaron a Gallas para o gol da vitoria. Flipen:

No resto das eliminatorias, mención especial para dous técnicos moi diferentes: o consolidado Otto Rehhagel, o home que consumara a miragre da Eurocopa de 2004 para Grecia, que volveu facer unha machada e conseguiu a meritoria clasificación dos helenos para un Mundial por segunda vez na súa Historia. Por outro lado, o descoñecido Matjaz Kek, consumou a tamén segunda clasificación de Eslovenia para un Mundial na súa Historia despois de vencer nun partido vibrante a poderosa Rusia do gran Guus Hiddink. O de Eslovenia é tremendo. Un país con menos poboación aínda que Galicia, cun equipo mundialista de fútbol, e ata seis xogadores de básquet na NBA.

MORTE DUN FUTBOLISTA

2009-11-17T02:54:00.000-08:00

O dianteiro mexicano Antonio de Nigris, internacional coa tricolor e ata o día de onte xogador do Larissa grego, uniuse a pasada madrugada á negra lista de xogadores falecidos ao longo desta temporada. Primeiro foi o espanyolista Jarque durante a pretemporada en Italia, a pasada semana o gardarredes do Hannover 96 e da seleccion alemana Robert Enke, que decidía acabar coa súa vida, agora este mexicano ao que se lle parou o corazón aos 31 anos, e que debutara coa súa selección no ano 2001 nun partido amigable contra Brasil no que marcara este golazo

Natural de Monterrey, debutou en 2000 co equipo da súa cidade, co que alcanzou a internacionalidade en 2001. Ese ano proclámase subcampión da Copa América que se disputa en Colombia e gaña a selección anfitriona. Despois dun paso efémero polo América, comeza a súa andaina por varios países do mundo. Comeza por España, polo Vilarreal, onde non triunfa e proba na Segunda no Poli Ejido. Malia dispór de minutos marca moi poucos goles e volve a América, para reforzar o Once Caldas colombiano que ese ano xoga a Final da Intercontinental ante o Porto. De Nigris mete un dos penaltis da tanda final, pero vencen os portuguses. A partir dese momento proba outavolta en México (Puebla e Universidad Nacional), Brasil (Santos), Turquía (Gaziantepspor, Ankaraspor e Anakaragucu), e finalmente este ano incorporárase ao Larissa da Primeira División de Grecia. Despois de anos afastado da tricolor, Hugo Sánchez volveu contar con el en 2008. Na actualidade non contaba nas convocatorias do´Vasco Aguirre´pero non perdía a esperanza de poder formar parte dos elixidos para o Mundial do próximo verán, como confesaba no blog que mantiña na páxina da espn. Un dos xogadores cos que chegou a coincidir na selección foi o deportivista Andrés Guardado, que onte sumábase ás declaracións de condolencia polo futbolista falecido.

Como curiosidade, dcir que Antonio de Nigris non era tan coñecido en México por ser futbolista como por ser irmán do 'Poncho de Nigris', un actor, ou modelo, ou ex gran hermano, ou o que fora, que enche minutos e minutos de telelixo no país azteca. Este é un exemplo da información que adoita xerar este personaxe.

PORTUGAL PODE RESPIRAR

2009-11-16T06:39:00.000-08:00

Pode respirar Portugal do resultado colleitado o sábado na Luz ante Bosnia. Seguramente a vitoria foi xusta. Portugal xogou mellor e mereceu gañar. O problema é que o equipo de Queiroz dá unha sensación de inconsistencia preocupante. E non é fácil pescudar nos motivos, é un non sei o que que non sei como volo dicir. O gardarredes, Eduardo, é un bo gardarredes. Eu non son moi fan, a verdade, de vez en cando comete erros flagrantes como o que lle costou a eliminación da UEFA ao Sporting Braga a época pasada, pero é bo gardarredes, si. A defensa é espectacular, cunha das mellores parellas de centrais do mundo: Ricardo Carvalho e Bruno Alves. O do Porto, inda por riba, é goleador. O sábado foi el o que meteu o gol da vitoria, se ben tamén cometeu erros no xogo aéreo impropios da súa seguridade habitual. Bosingwa é un dos laterais que mellor se proxecta ao ataque pola banda dereita e defende ben, inda que anda mancado e o sábado xogara o máis recio Ferreira. Pola esquerda xoga Duda, un dos experimentos de Queiroz. Talvez non sexa un lateral espectacular, pero compénsao co seu excelente toque nas xogadas a bola parada. E no banco queda o central Rolando, e Pepe... Non, Pepe, non... O do Madrid xoga de mediocentro coa selección, outro dos experimentos de Queiroz. Un non sabe se é por unha necesidade real do equipo ou por non sentar no banco un dos capos do vestiario. O caso é que Pepe quítalle o posto da titularidade ao Joao Moutinho, que ten pintas de que podería ser socio ideal do gran Raul Meireles, un espectáculo de xogador, e do xenial Deco. Cristiano anda mancado, penso... Ten sitio fixo no once Simao, gran xogador pero que xa non está no punto de madurez de fai un par de anos, o par de anos que lle faltan aínda a Nani para ser un grande. Na punta do ataque, erma Portugal dende a retirada de Pauleta, vén de tomar terra Liedson, un gran goleador que oxalá confirme a súa condición coa equipa das Quinas. En fin, un equipazo que sería un desperdicio que non estivera presente no próximo Mundial. Pero o partido do sábado, malia que o resultado foi bo, deixa tantas dúbidas como a errática e case tráxica fase de calificación. O equipo toca ben pero non traba, como o toureiro que despois dunha gran faena ten que perder media hora en rematar o touro co escalpelo. E atrás, sempre hai algún momento de desconcerto que pode costar un disgusto, a non ser que medie a sorte, como nesta xogada a dous minutos do final do partido do sábado. Portugal respira pero aínda non ten moito que celebrar.

Rusia tampouco pode botar foguetes. É favorita ante Eslovenia, e demostrouno no campo, xogando mellor e demostrando a súa superioridade, cun equipo inzado de xogadores talentosos como Arshavin, Zhirkov, Pavlyuchenko e Bilyaletdinov. O do Everton foi o gran protagonista do seu equipo con dous goles, os dous coa diestra sendo como é zurdo pechado. O mellor o primeiro dos dous goles:

O 2-0 era unha renta extraordinaria para os de Hiddink, pero os modestos eslovenos reaxiron no treito final e acabaron pescando a falta de cinco minutos para o remate, un goliño que lles pode resultar de ouro de cara á volta. Marcouno un xogador do Nacional de Madeira: Pecnik.

ATÉ JÁ, PAULO BENTO

2009-11-11T07:24:00.000-08:00

Despois de empatar na Europa League ante o Ventspils letón no Alvalade, o pasado 6 de novembro, o Paulo Bento demitiu como técnico do Sporting de Lisboa e logo foi comer un arroz con lagosta ao Restaurante os Courenses (frase textual da entrada de Paulo Bento na wikipedia). O equipo leonino non acaba de arrincar esta temporada, na que lle costa unha barbaridade marcar goles e por iso é sétimo na Liga con apenas 13 puntos en nove partidos. Esta era a súa quinta temporada como técnico, polo que coincidiu coa supremacía do Porto de Jesualdo Ferreira na Liga. Nestes anos conseguiu duas Taças de Portugal e converterse nun dos personaxes máis populares do seu país grazas, sobre todo, ás parodias que lle fan no popular programa de humor da SIC Gato Fedorento. Vexamos primeiro o vídeo da demisión do Paulo Bento, e logo algunhas das parodias deste programa para comprobar como, efectivamente, crávano.

O IMPORTANTE É QUE PASAMOS

2009-11-11T01:29:00.000-08:00

Foi un partido ben aburrido. Dificilmente será lembrado cando remate a temporada. A xente desertou de Riazor dando por feito que dificilmente o penúltimo clasificado podería remontar o resultado adverso e por pouco levamos un disgusto. Non se lle pode negar bravura ao Murcia, que foi co que tiña pola eliminatoria e puido empatala nunha xogada que Natalio acabou enviando ao pau despois da enésima grande intervención do asturiano Manu, que no un contra un meteu unha man providencial. Manu foi sen dúbida a mellor noticia do Dépor nestes dezaseisavos. Tivo traballo arreo e resolveuno todo cunha grande serenidade e eficacia. De feito, emendou por veces as fendas abertas nunha defensa moito menos contundente da habitual na Liga. Arriba tampouco estivemos moito máis lúcidos, cun Adrián que segue sen atopar a maneira de explotar como o gran xogador que se lle presupón e un Pablo Álvarez emperrado en resolver cada xogada pola súa conta. Foi unha mágoa, sen dúbida, a lesión de Brayan Angulo á media hora de partido. Non ten boa pinta. Ogallá que non sexa de gravidade pois o incansable Filipe necesita un recambio de garantías por se falta algún día. Manuel Pablo teno. Laure, malia sufrir un pouquiño en defensa na marca do ex-pontevedresista Capdevila, é un lateral moi completo e sabe incorporarse con moita intelixencia ao ataque, procurando sempre a liña de fondo e centrando con moito xeito. O segundo tempo mudou un pouquiño o xogo. O Dépor tivo máis o balón e sufriu menos atrás e iso permitiu que aparecese Valerón o suficiente como para desequilibrar o partido coa súa soberbia visión de xogo que provocou un penalti que Sergio tirou bastante mal, malia ser un tirador de penaltis de bastantes garantías. Co 0-0 houbo que sufrir ata o final, inda que era patente a diferencia de categoría entre os dous equipos. Especialmente nótase en xogadores coa veteranía de Manuel Pablo ou Juan Rodríguez, moi seguros e confiantes en cada unha das súas accións. Agora o bombo dos oitavos depararanos un rival de maior categoría... ou o Alcorcón, ou o Celta. Veña quen veña, benvido sexa.

O Real Madrid finalmente consumou o seu fracaso ante os seus veciños de Alcorcón. Alén do fiasco dos brancos, hai que homenaxear aos bravos xogadores da Agrupación, que fixeron un partido digno do seu fermoso himno:

Himno de la Agrupación Deportiva Alcorcón

En los campos de la arcilla,

trilla el viento un campeón,

un gigante de Castilla,

que se llama Agrupación.

La tierra de los pucheros,

hoy es tierra de senderos,

deportivos de ilusión,

y sus viejos alfareros,

son modernos mosqueteros

artesanos del balón.

Agrupación, Agrupación, fue la primera,

Agrupación,

Agrupación, Agrupación, tu eres mi bandera,

Agrupación, Agrupación, tu eres el canto,

deportivo de Alcorcón.

Viajeros de mil caminos,

y arcilleros de Alcorcón,

han unido sus destinos,

rodeando su blasón.

Ha crecido muy deprisa,

y le rompe la camisa,

su valiente corazón,

y en los terrenos que pisa,

nunca pierda la sonrisa,

porque tiene a su afición.

Agrupación, Agrupación, fue la primera,

Agrupación,

Agrupación, Agrupación, tu eres mi bandera,

Agrupación, Agrupación, tu eres el canto,

deportivo de Alcorcón.

Hoxe, ademais , da xornada copeira, sóubose dunha triste noticia, a morte do gardarredes alemán Robert Enke, nun estraño suceso ao ser arrollado por un tren nun paso a nivel. Todo apunta a que se tratou dun suicidio. Enke era na actualidade porteiro do Hannover 96 e habitual nas convocatorias da Selección alemana. A época pasada fora considerado mellor porteiro da Bundesliga. Natural de Jena, na antiga Alemaña do Leste, debutou no mítico club da súa cidade: o Carl Zeiss Jena. Despois de tres temporadas no Borussia Mönchengladbach tivo un periplo polo estranxeiro: Benfica, Barcelona, Fenerbahce e Tenerife, ata que finalmente asentouse como porteiro do Hannover. Era un recoñecido activista polos dereitos dos animais e prestara a súa imaxe a campañas contra a industria peleteira.

MALOS TEMPOS PARA BENÍTEZ

2009-11-10T06:40:00.000-08:00

Rafa Benítez está a vivir os seus peores tempos como adestrador do Liverpool. Sen Torres e sen Gerrard, o equipo perde o 90% do seu potencial. Xa van 9 partidos nos que apenas conseguiron unha vitoria. O líder da Premier, o Chelsea, está xa a 11 puntos, e só un miragre permitirá que estean nos oitavos da Champions. Onte, o batacazo ante o Birmingham City foi a gota que encheu o vaso da paciencia de boa parte dos medios afíns ao Liverpool que piden a cabeza do español, o cal sería algo insólito pois nunca na lonxeva historia do club red un técnico foi cesado no medio dunha temporada. Con todo, o batacazo non foi tan grande grazas a un rapaz francés de 20 anos, David N´Gog, que completou un gran partido, marcando o primeiro gol e forzando o penalti que supuxo o empate a dous goles con este soberbio piscinazo.

O penalti marcouno Gerrard que forzou para xogar o segundo tempo, mentres que Fernando Torres seguirá sendo baixo durante unha temporadiña. Onte, inda por riba, saíron mancados do campo Albert Riera e Yossi Benayoun, outros dous tipos con calidade que pasan pola enfermería. A única nota positiva foi o debú co Liverpool en Liga de Alberto Aquilani, o ex-da Roma que ven encher o baleiro de Xabi Alonso. Aquilani é gran futbolista e peor persoa. Nalgunha entrevista dixo non entender nada de política, inda que logo opine tamén que "en Italia hai demasiados impostos e inmigrantes", se posicione contra o aborto e admita que ten na casa unha foto de Mussolini. Non sei se Benítez, que polo xeral sabe ben como saír de situaciós difíciles, será capaz desta volta, de solucionar esta. Honestamente penso que é un bo adestrador e que o seu traballo á fronte do Liverpool é moi meritorio, non hai que esquecer que hai 20 anos que o Liverpool non gaña unha Liga. Con todo, as baixas de Gerrard e Torres están a ser unha lousa demasiado pesada para un pantel que fóra destas dúas estrelas, non pode competir cos outros grandes da Premier. Á marxe de todo isto, o gran protagonista do partido de onte non debera ser Benítez nin o Liverpool, senón o espectacular abrigo do novo propietario do Birmingham, Carson Yeung, multimillonario de Hong Kong que asegura estar disposto a desembolsar no mercado invernal 40 millóns de euracos para que McLeish teña un equipiño ao seu gusto. Non lles viría nada mal un dianteiro tipo Bodipo, por certo.

DIRECTOS A POLO GOL

2009-11-09T00:29:00.000-08:00

´Droit au but´é o lema que loce o escudo do Olympique de Marsella. Onte cumprírono estrictamente, mais tamén os seus rivais do Olympique de Lyon. Era, sen dúbida o partido máis destacado da Ligue 1 francesa, entre o terceiro (OM) e o segundo (OL) , á espera de destronar o primeiro (Girondins de Bordeaux) que viña de perder o seu partido en Lille. Poucas veces un partido tan relevante virase nunha loucura destas características, apaixonante para todo o mundo, especialmente para os espectadores que víveno como se fosen testemuñas dalgo histórico que dificilmente se vai volver repetir. O xogo comezou aloucado e xa no minuto 3 adiantábanse os de Lyon cun golazo de Pjanic. Pouco tardaron en reaxir os marselleses que no 12 marcaban por medio de Diawara nun remate de córner que se comeu o porteiro Lloris. Aos dous minutos volvíanse adiantar os da casa cunha grande acción individual do veterano Sidney Govou, que se aproveita dun intelixente movemento do seu compañeiro Lisandro López, ex-do Porto. En 15 minutos o partido xa tivera abondo para contar, pero non era nin sequera o aperitivo. ISo que o resto do primeiro tempo acalmou en canto vendaval goleador. O xogo mantiña a intensidade pero o OL parecía dominar o xogo con certa comodidade. Entrementres, recreabámonos, os que vimos o partido, coa espectacular realización da televisión francesa, penso que era Canal +, cunha cámara cenital capaz de ofrecer planos realmente inverosímiles, cáseque a pé de campo. Contra o remate do primeiro tempo, malia o dominio do Lyon, o Marsella empatou, grazas a un disparo dende lonxe de Cheyrou que se volveu comer Lloris, porteiro prometedor que onte, porén, non tivo dende logo o seu día. No segundo tempo, desmelenáronse os de Dider Deschamps e axiña puxéronse 4-2 con goles de Bakari Koné e M´Bia. Parecía que sentenciaban o partido, pero aínda quedaba moita leña que cortar. Apareceu o gran Lisandro e marcou o 4-3 cando apenas os marelleses acababan de celebrar o gol de M´Bia. Quedaban 10 minutos e os de Puel puxeron toda a carne no asador. Asediaron a área de Mandanda inda que o empate chegou despois dun xeneroso penalti que lles concedeu o árbitro despois dunha involuntaria man de Heinza. Co empate e un Lyon absolutamente desbocado, os locais seguiron a ofensiva pola vitoria. O quinto gol foi o máis bonito de todos. Unha fermosa xogada colectiva protagonizada, en todo caso, por Pjanic, que acaba cunha fermosa asistencia de gol cara Bastos. Era a loucura en Gerland. A cereixa no topo do bolo! Pero partidos así nunca se poden dar por finiquitados. No medio da euforia lyonesa, xa no desconto, córner a favor do OM e gol e propia porta de Toulalan. Finalmente 5-5, resultado histórico para un partido difícil de esquecer. Eu, honestamente, por moitas voltas que lle dou á cabeza non lembro ningún 5-5.

Mentres na Premier tamén había partidazo. O líder Chelsea recibía ao segundo Manchester United. O partido foi a antítese do francés. Inda que intenso e vibrante, non abondaron as ocasións de gol pois as defensas impuxéronse aos ataques. O Chelsea apostaba pola súa maneira de xogar insistente e machacona, gañando metros a base de forza e empuxe, mentres que o United apostaba pola contra, cun Rooney que só en ataque parece multiplicarse en tres máis. Ao final decidiu Terry de cabeza despois dunha falta. John Terry xogou onte despois de que o tabloide News of the world sacara un vídeo no que se ve ao pai de John Terry- cuspidiño saíu- vendéndolle cocaína a un reporteiro. Un exemplo do apestoso que pode chegar a ser o xornalismo en Gran Bretaña, capaz de atacar a un futbolista por onde menos se pode defender.

No mesmo partido vimos unha curiosa decisión arbitral. Inda que ben sabida é a tendenza de Drogba a simular faltas que non lle fan, neste caso parece esaxerado que lle pitasen falta a el e, máis aínda, que lle sacaran o cartón amarelo.

MATRÍCULA DE HONRA

2009-11-07T10:55:00.000-08:00

O partido de hoxe é para poñerlle ao equipo unha matricula de honra. Xa despois de dous resultados negativos tiñamos a impresión de que pagaba a pena seguir confiando pois o compromiso individual e colectivo era máximo. Hoxe confirmouse mesmo en situacións realmente adversas, como a inferioridade numérica que, honestamente, fala bastante mal dun árbitro que non entende que non se pode deixar con nove homes a un equipo que non está a ter unha mala patada e só pretende traballlar honradamente por un bo resultado. En fin, o caso é que nin con nove, o Xetafe foi capaz de meternos un gol. Xa que non nos buscaron as cóxegas polas bandas, polo centro Lopo e Colotto estiveron inconmensurables, mentres que a saída á contra foi en todos os casos perfecta. Mención especial merece Juan rodríguez, que fixo un partido soberbio, e xogando arriba soubo gañar por alto e por baixo todos os balóns para agardar pola chegada dos compañeiros de atrás. Entre eles Filipe, incansable e tecnicamente perfecto. Nunha chegada pola esquerda chegou o primeiro gol. Centro medido do lateral brasileiro e remate preciso de Mista, que como comezabamos a intuír despois do día do Murcia anda máis fino do que o chegamos a ver nunca dende que xoga no Dépor. O Xetafe non incordiou demasiado. Riki picou de pardillo e pitáronlle a segunda amarela cando non levabamos nin media hora. Honestamente, coido que Riki non chega a darlle coa man, polo que é moito aventurar que tiña intención de darlle cando lle deu realmente coa cabeza. En todo caso, nin con dez deixou de estar perfecto o Dépor, impecable en defensa e na transición ofensiva e buscando o gol cando tiña oportunidade. Parecía que tras o descanso o Xetafe podía corixir carencias tácticas e o Dépor sufrir pola inferioridade. Pero non foi tal. Se cadra ameazamos menos a área contraria pero pouco sufrimos na propia. O segundo gol comeza cunha xenial acción defensiva de Filipe que intercepta unha contra do Xetafe despois dun córner e convérteo en córner ao noso favor. Guardado centra dende o pico da área, a defensa do Xetafe peca de ansiedade e aparece Mista para, moi xenerosamente devolverlle o favor do primeiro gol a Filipe. Cando parecía o partido sentenciado, o árbitro volveu ser implacable de máis, neste caso con Sergio -que estivo de dez no primeiro tempo-, e deixounos con nove. Faltaban aínda vinte minutos. Tampouco sufrimos demasiado. Lotina, que tamén foi expulsado por protestarlle ao árbitro, deulle toda unha lección de táctica a un Michel, moi verde aínda para adestrar un primeira división, e ao que os aficionados non lle perdoan que poña de titular ao seu fillo en detrimento de xogadores coma Casquero ou Nico Parejo.

XOGA MISTA!!!

2009-11-07T01:25:00.000-08:00

Parece que hoxe Mista sairá de titular en Xetafe. Animémonos con este video dos seus 19 goles co Valencia no ano do doblete

A DUPLA DE MODA

2009-11-06T03:11:00.000-08:00

Un dos equipos de moda en Europa é o Benfica. Inda que no campionato portugués veña de perder un partido importantísimo e, polo tanto, o liderato, ante o equipo de moda en Portugal o Sporting Braga, o seu fútbol ofensivo e a grande cantidade de goles acumulados neste comezo de campionato chaman a atención por Europa adiante, máis despois da exhibición en dous partidos ante o tradicionalmente sólido Everton: 5-o na Luz fai dúas semanas e 0-2 onte no mítico Goodison Park. Alí marcaron cadanseu gol os dous dianteiros titulares dos lisboetas: Javier Saviola e o paraguaio Óscar Cardozo. Perfectamente complementarios van camiño de converterse nunha dupla recordada en Lisboa durante moito tempo. O pequeno Saviola é un dianteiro que merecía mellor sorte da que tivo. Tras a súa saída de Arxentina, sen deixar de marcar un bo feixe de goles, foi perdendo prestixio devagar ata que no Madrid acabou sendo carne de banquillo. Con todo, os números de Saviola na súa andaina por Europa non son, en absoluto, desprezábeis. 73 goles en 172 partidos co Barça, 17 goles en 42 partidos co Mónaco, 15 en 41 da súa boa campaña co Sevilla. En Madrid apenas marcou cinco goles, o que non está nada mal habida conta dos poucos minutos que disputou. Agora en Lisboa leva 10 goles en 16 partidos. Podemos pensar que parte da resurrección de Saviola teña que ver co seu reencontro con Pablito Aimar, co que formou unha sociedade marabillosa no River Plate de fai unha década, cando eran os dous aínda uns rapazolos (Saviola aínda ten 27 anos). Extremadamente dinámico encaixa de marabilla na filosofía de xogo de Jorge Jesus. Asóciase perfectamente con canto xogdor apareza ao seu redor, ten un instinto innato para o desmarque e un remate notable.

Canto a Óscar Cardozo, está a disputar por fin a súa temporada máis feliz en Lisboa e leva un espectacular rexistro goleador de 11 tantos en nove partidos ligueiros (inda despois de fallar dous penaltis). Killer nato, cunha zurda espectacular e máis que bo remate de cabeza, e cunha grande efectividade nos disparos de falta, non lle falta tampouco calidade técnica. Nun equipo que xera as ocasións de gol que xera o Benfica, e cun compañeiro tan solidario como o conejito Saviola, é de esperar que esta temporada se inche a marcar goles. Este ano é a súa consolidación definitiva no fútbol europeo, polo que só lle queda por superar outro reto: converterse no dianteiro de referencia da selección paraguaia que estará no vindeiro mundial de Sudáfrica 2010 despois da brillante fase de clasificación. Se o consegue herdará o trono doutro Cardozo mítico, do Príncipe Guaraní, José Saturnino Cardozo, máximo goleador na historia da albivermella e, na actualidade, técnico do Olimpia de Asunción.

A INQUEBRANTABLE FE DE MOURINHO E O ESTUPENDO BIGOTE DE GAZZAEV

2009-11-05T02:05:00.000-08:00

Xa falei moito neste blog do poderío crecente dos equipos do Leste, sobre todo despois de ver o bo rendemento do Rubin Kazan e do Dinamo de Kiev no seu grupo de Champions, no que poucos apostaban a priori por eles tendo en conta que se enfrontaban a Barcelona e Inter de Milán. De todos modos, onte acreditaba firmemente na vitoria do Inter no Valery Lobanovsky de Kiev. Pareceume sempre alucinante a capacidade gañadora de Mourinho. Aínda que algúns teimen en consideralo un adestrador excesivamente conservador, nunca deixou de plantexar cada partido en función das aspiracións dos seus equipos. Así que se cando recibiu ao Barça en San Siro procurando claramente o empate empatou; onte, que necesitaba si ou si a vitoria, sabía que non gardaría nada por conseguir os tres puntos. E así foi, mesmo en condicións terriblemente adversas: moito frío e un gran gol temperán de Shevchenko, do que me conmove o seu compromiso co equipo da súa terra despois dos éxitos acumulados ao longo da súa carreira e a sensación de declive posterior no Chelsea de, precisamente, Mourinho. Os trocos tras o descanso foron unha aposta por ir a tumba aberta. Ballotelli, Eto´o, Milito, Snejder, Stankovic, Motta, Muntari, Maicon, por veces Lúcio, todos xuntiños na procura do gol, inda co risco de deixar demasiado exposta a defensa. Pero funcionou. A última media hora foi un auténtico asedio que fixo tremer o gardarredes habitualmente suplente do Dinamo, Bogush. Os goles chegaron tarde, pero chegaron. En tres minutos, os neroazzurri pasaron de estar practicamente eliminados a convertérense en líderes de grupo. A fé inquebrantable de Mourinho, contra todo o mundo, se fai falta, move calquera montaña. Lástima que tiveran que pagalo os do Dinamo de Kiev, equipo que merece abofé mellor sorte, e que sería un digno competidor nuns oitavos de final da Champions. E lástima tamén polo adestrador co bigote máis chulo do fútbol europeo: Valery Gazzaev.

O ESCORPIÓN

2009-11-04T02:45:00.000-08:00

Nunca entendín a razón pola que os dianteiros non se atreven máis con este remate.

E XABI ALONSO?

2009-11-04T01:27:00.000-08:00

Durante o verán parecía que non había Madrid posible se non se fichaba a Xabi Alonso. Todo o equilibrio e a consistencia do proxecto Florentino pasaba por ter a Xabi Alonso. Como cando un cativo se emperrencha por algo, aínda que xa teña de todo- Cristiano, Kaká, etc...- parecía que o madridismo non deixaría de chorar ata que Florentino lle comprara a Xabi Alonso. Pois ben, comprouse a Xabi Alonso e poucos falan agora do pequeneiro que resulta o vasco a carón do inconmensurable Lassana Diarrá, polo que ninguén apostaba un peso cando o fichou o apestado Ramón Calderón. Iso no quere dicir que o ex-do Liverpool non sexa un tremendo futbolista. Ten unha capacidade extraordinaria para xogar ao fútbol con extrema facilidade. Pero tamén é certo que aínda non atopou o seu acomodo no conxunto de figuras do Madrid. Apenas de cando vez ofrece algún destello de calidade nalgún partido mentres que Lass aparece por todas partes, roubando en defensa, distribuíndo no centro, chegando ao remate. Por outro lado, tampouco entendín moi ben a pouca consideración que lle teñen a Higuaín. Dende a súa chegada demostrou que é un dianteiro completísimo: técnico, veloz, sacrificado e loitador, acumula xa unha chea de goles decisivos. Mais parece que para o concepto de excelencia do que tanto se fala, non é abondo para o equipo merengue, que por iso tivo que fichar por unha millonada a Patric Benzema, outro crack pero que a algúns xa non lles vale porque teñen os dentes longos de ver a Negredo no Sevilla. Como se Benzema tivese a culpa do ben que xogan Negredo e o Sevilla. O madridismo aburre profundamente pois susténtase na insatisfacción permanente. Ten de todo e nunca lle chega co que ten. E non caerá da burra ata que leve uns cantos anos sen gañar nada, chame a Capello, este gañe a Liga, e logo o boten porque o seu xogo non se corresponde coa esixencia de excelencia dun clube grande, señor, e toda a leria, como o Real Madrid.

Que, por certo, onte non xogou mal en San Siro. No primeiro tempo chegou con relativa facilidade á area contraria e dispuxo de claras ocasións. O Milán estivo un pouco desbordado no primeiro tempo e tivo sorte de dispór do penalti, xusto, que marcou maxistralmente Ronaldinho. O segundo tempo mudou radicalmente. O Milán deu un paso adiante e foi moi superior. Apareceron a calidade infinda de Ronaldinho e Seedorf para desarbolar a consistencia defensiva dun Madrid, no que Lassana ten que achicar por once. Finalmente, co empate o Madrid ben pode darse cun canto nos dentes.

Do resto da xornada Champions salientar a segunda vitoria consecutiva do Girondins ante o Bayern Múnich. Agora comprendo como este equipo acabou coa hexemonía do Olympique de Lyon no campionato francés. Defende de marabilla. Onte, en todo o primeiro tempo, apenas permitiron xa non digo unha oportunidade do Bayern, senón sequera que tocase con comodidade algú dos seus mediocentros. Logo arriba sabe atacar de maneira colectiva e ten a faísca individual dalgún xogadore tecnicamente xenial. Refírome especialmente ao Gourcuff, cun repertorio técnico exquisito, que logo se converte en dinamita, non apenas en fogos de artificio.

PENA DE ÁRBITRO

2009-11-02T04:06:00.000-08:00

É conmovedor ver unha afición como a do Sporting desprazándose en masa Á coruña- que está cerca pero non tanto como parece-para gozar dun partido da novena xornada de Liga e converter Riazor nunha auténtica festa que fai do fútbol un espectáculo marabilloso. Poderiamos extendernos sobre os beneficios económicos directos e indirectos que a mareona do Sporting deixou na cidade e noutros puntos de Galicia, pero xa falou abondo Lendoiro sobre o tema e suscribo unha por unha as súas palabras. Canto o fútbol concorreron todas os ingredientes para un grande espectáculo: dous equipos loitadores, honestos e nun gran estado de forma que, independentemente das circunstancias, procuran sempre a vitoria, un estadio ateigado por dúas aficións sobresaíntes... Por iso é unha mágoa que o árbitro non estivese á altura das circunstancias. A actuación do colexiado Pérez Burrull foi nefasta. No minuto 2 de partido debería ter pitado penalti a favor do Dépor e expulsión do defensor do Sporting. Viuno todo o estadio menos el. Unha decisión de tal envergadura non se pode obviar porque o partido apenas acabara de comezar. O resto do partido non estivo moito máis atinado o árbitro cántabro, que tampouco se pode dicir que condicionara o resultado, pero que perxudicou máis ao Deportivo porque foi o equipo que rondou máis a área contraria. Facía tempo que o Dépor non empezaba con tanta intensidade. No primeiro tempo a superioridade foi manifesta. O balón cambiaba de banda con rapidez e axiña se creaban espazos na defensa asturiana. Lassad, xogando como segundo dianteiro, deu mostras da súa progresiva recuperación. Hai que terlle paciencia porque inda que por veces desespere, ten moita calidade e ten que ser un xogador referente no equipo. Do mesmo xeito hai que salientar a achega de Juan Rodríguez, nos últimos partidos ocupando posicións no campo que non son as súas naturais, pero con moita agresividade e determinación, polo que se converte nun interesante argumento ofensivo. Con todo, o verdadeiro protagonista onte foi Riki, que está nun dos mellores momentos de forma que se lle lembran dende que chegara á Coruña. É unha auténtica mágoa a mala sorte que está a ter pois de verdade que merece recompensa. Onte sorprendeu a todo o estadio cun soberbio trallazo que repeleu o traveseiro. No segundo tempo un cabezazo seu bateu tamén coa base do pau, e a piques estivo de marcar un golazo cun sutil toque co calcaño. Ogalla chegue o primeiro gol e entre na racha que se lle desexa a calquera dianteiro. O único negativo do primeiro tempo foi que non se metera un segundo gol para sentenzar o partido. O Sporting chegou vivo ao descanso e mudou de actitude ao saír dos vestiarios, cando dirixía o seu ataque contra o fondo no que estaba a súa torcida. O Sporting ten calidade e rapidez e arriba e o gol entre cella e cella. Calquera erro ante estes xogadores págase caro. O gol de Diego Castro foi a mostra. O Dépor intentou emendalo indo ao ataque con máis corazón que cabeza, se cadra porque a cabeza tena que poñer Sergio e onte o partido fíxoselle longo de máis. O empate pódese considerar xusto inda que aos puntos merecese gañar o Dépor. Na rolda de prensa posterior ao partido Lotina tiña un cabreo notable co árbitro, non o podía agochar, pero tamén tivo o estilo para non procurar no árbitro explicacións ao acontecido. Manolo Preciado, un tipo que me cae moi ben e que sempre consegue equipos alegres, caracterizados pola velocidade e a calidade dos homes de arriba, recoñeceu o inmenso mérito de acadar un punto ante un equipo tan ben traballado como o Dépor. O caso é que xa se nos baixou a euforia de fai dúas semanas, cando estabamos de terceiros na táboa. A valoración, porén, do conseguido ata agora, ten que ser tremendamente positiva. O rendemento dos xogadores é para estarmos orgullosos.

AÍNDA MENOS MAL

2009-10-28T13:50:00.000-07:00

O partido foi máis ben malo. O resultado estupendo. Con todo, podemos tirar conclusións positivas. Como por exemplo saber que hai segundo porteiro. Aínda non tivera ocasión Manu de demostrar as súas cualidades en partido oficial co primeiro equipo e a verdade é que estivo impecable. Tivo oportunidades abondas para lucirse e fíxoo todo ben. Outra lectura especialmente positiva é a das xogadas a balón parado, tanto polo rendemento que lles sacamos en ataque como polo ben que resolvemos en defensa. Hoxe o Murcia tivo case 20 corners e non marcou -inda que nalgún estivo cerca-, mentres que nós non tivemos nin media ducia e grazas a un córner practicamente sentenciamos a eliminatoria. Por outro lado foi o día que vin a Mista máis fino dende que chegou ao Deportivo. Sería francamente estimulante pensar que aínda lle poderiamos sacar algo de zume a un xogador que pensabamos enxoito. Tamén había ganas de ver a Angulo, ou Bruno como tamén lle chaman algúns, e penso que a sensación é optimista. Malia algún despiste en defensa e certa precipitación en ataque, parece un xogador con moita proxección habida conta a súa idade. Non lle faltan velocidade nin condicións técnicas. Iván Pérez estivo correcto, do mesmo xeito que Piscu cumpriu con solvencia, e Lassad parece recuperar o seu mellor ton. No plano negativo situaría o desconcerto colectivo nalgúns momentos, inda que pode ser comprensible tendo en conta que este era un equipo inédito e pouco afeito a estar xunto, a manía de Pablo Álvarez de querer resolvelo todo pola súa conta en detrimento do equipo e a pouca chispa de Adrián, que non acaba de prender como todos esperamos. Aínda non é mal resumo para un partido no que, honestamente, xogou mellor o Murcia. Por certo, que bo é Aquino! Ese non o queriamos nós?

O ALCORCONAZO

2009-10-28T08:13:00.001-07:00

Se hai algo que me guste é que perda o Madrid. Onte non vin, maldita sexa, o 4-0 que levou en Alcorcón, pero lelo está maña no xornal xa me chegou para botar unhas boas gargalladas. Desta vez non marcou o 7 de España. En Madrid son un auténtico coñazo. Agora xa andan cuestionando a Pellegrini. Nunca entendín moi ben en que consiste ese concepto da excelencia da que tanto falan Valdano e Florentino. En todo caso, onte o Madrid axudoume a ter un día excelente.

Non puiden ver ao Madrid onte pero si vin ao Sporting de Lisboa, que xogaba en Liga Sagres contra o Vitória de Guimaraes. Os de Paulo Bento estaban obrigados a gañar para non se distanciar en exceso do Benfica, que lles levaba 11 puntos de vantaxe e viña de dar unha exhibición espectacular ante o Nacional de Madeira. Mais o Sporting anda nos antípodas do seu eterno rival. O fútbol do Sporting é dunha tristeza absoluta. Cóstalle horrores combinar no centro do campo e todas as súas esperanzas están depositadas en que apareza algunha xenialidade de Moutinho ou Liedson. Onte foron moi inferiores a un Vitória de Guimaraes, no que se estreaba o ex- do Paços de Ferreira, Paulo Sérgio, no banco, e que tampouco anda para botar foguetes, penúltimo e en postos de descenso. No Vitória xoga un dos meus xogadores favoritos, Nuno Assis, un veterano de 32 anos que nunca alcanzou o nível e a notoriedade que lle corresponden á súa inmensa calidade futbolística. Omnipresente no xogo do seu equipo, ten un repertorio interminable de recursos técnicos, visión de xogo envexable e olfato goleador. Onte liderou o xogo do Vitória mais faltou pegada adiante. Parecía que o Sporting podía sacar petroleo dun partido horrendo grazas a un gol de Matías Fernández. Mais no desconto, Rui Miguel empatou cun magnífico disparo á base do pau e fixo un pouqiño de xustiza ao visto no partido.

E mentres o Dépor prepárase para o seu debú copeiro ante o Murcia, ese equipo que sempre trae boas lembranzas, pois fora contra o Murcia que se queimara o meigallo da Segunda e comezou a época máis feliz da historia do equipo. Vista a convocatoria está claro que Lotina non lle vai dar aínda a oportunidade ao canteirán Juan Domínguez. En todo caso, boa ocasión para reivindicarse para outros xogadores coma Piscu, Iván Pérez, Lassad, Manu ou Angulo

O ESPECTACULAR MOMENTO DO BENFICA

2009-10-27T07:14:00.000-07:00

O Benfica anda realmente imparable. Despois da exhibición do xoves na Europa League ante o Everton, volveu deslumbrar con outra exhibición equiparable ante un bo equipo da Liga Sagres. O Nacional de Madeira de Manuel Machado saíu cun 6-1 do Estádio da Luz. Ata agora era escéptico sobre as posibilidades reais do equipo do Jorge Jesus para competir pola Liga e máis, por que non, por Europa. Malia que foi arrasando un por un nos partidos que ía disputando, os rivais eran de moi pouca entidade -caso paradigmático o do Vitória de Setúbal que perdeu 8-1 en Lisboa pero non tanto polo vendaval ofensivo dos encarnados como pola pior actuación que lle lembro a un equipo de fútbol en moito tempo-. Mais esta semana era a proba de fogo para o Benfica. Tanto o Everton como o Nacional, malia non estaren no seu mellor momento, son equipos certamente competitivos e que non adoitan conceder demasiadas facilidades en defensa. Foron literalmente esmagados por unha máquina de facer fútbol. O repertorio de posibilidades ofensivas do Benfica é inesgotable. Cardozo anda feito goleador insaciable; Saviola demostra que é un xogador que merecía mellor sorte da que tivo na súa carreira, Aimar e Di María son dous craques, un que aínda está empezando e outro no momento culminante da súa carreira, cunha calidade e fantasía alucinantes; Ramires, o brasileiro, é moi bo en todo e dalle consistencia ao mediocampo, ten calidade, ten gol... mentres que Javi García demostrouse suficiente para termar el só do mediocentro encarnado. Inda por riba aparecen máis solucións ofensivas, como aposta onte por Fabio Coentrao no lateral esquerdo, dende o que xerou tres dos goles do equipo. A balón parado o Benfica é un equipo realmente letal, grazas en parte á calidade dos seus lanzadores e á contundencia dos seus rematadores... En fin, as posibilidades deste equipo, a estas alturas da temporada, son inimaxinables e a euforia da súa torcida perfectamente comprensible. As miñas principais dúbidas seguen centradas na consistencia defensiva do equipo ante rivais de verdadeiro empaque -penso nomeadamente no Porto, principal rival polo título-. Luisao e David Luis son bos centrais e están a responder perfectamente, e o compromiso do equipo para as axudas non amosa fendas de ningún tipo. Con todo, na vindeira xornada ven outro test ben interesante ante o Sporting Braga no Municipal bracarense. Eu, honestamente, sigo apostando polo Porto para o título, teño debilidade por ese equipo e polo seu técnico Jesualdo Ferreira. Porén, as certezas que tiña ata agora comezan a ser menos firmes vendo o momento absolutamente espectacular do Benfica, do que por outra banda, ben que me alegro.

DESASTRE, PERO SIGO SENDO OPTIMISTA

2009-10-26T00:45:00.000-07:00

Un mazazo, claro que si. Un non esperaba que o partido de Zorrilla fose chegar e encher, sabía que sería difícil, non había máis que ver os precedentes das últimas temporadas, pero confiaba, cando menos, en que mantiveramos o excelente ton defensivo dos últimos partidos, catro seguidos sen encaixar un gol. Pero está visto que este equipo ou non encaixa goles ou encáixaos todos de vez. Catro cero parece un resultado avultado de máis para os méritos duns e doutros. Podería parecer que o Dépor foi un autético desastre, e tampouco foi para tanto. Saíu o campo ben, firme atrás e chegando con relativo perigo á area contraria. Riki tivo unha clarísima que non entrou por moi pouco, Guardado non chegou polos pelos a un centro de Juan Rodríguez, cada xogada de balón parado era unha oportunidade clara de gol... pero volveu certo desconcerto á defensa. Os goles foron unha mestura de despiste e infortunio. O 1-0 parecía un golpe asumible. Visto o desenvolvemento do partido era cuestión de paciencia e de non perderlle a consistencia. Non eramos un vendaval ofensivo pero si que daba a impresión de que con paciencia as oportunidades, e xa que logo o gol, acabarían chegando. Pero non foi tal, en parte tamén porque o árbitro decidiu anular, sen ningún motivo comprensible, a única xogada que acabou coa bola nas redes. Non é cousa de botarlle a culpa do resultado ao árbitro, pero a realidade é que tivo unha actuación desastrosa. Á volta do descanso o que se vía escuro tornou definitivamente negro. Lopo debera escoller mellor os tacos das súas botas. Esborrexeu nunha xogada aparentemente inofensiva e ao caer habilitou a Nauzet para marcar o segundo cando apenas se levaba un minuto do segundo tempo. Pouco despois Lopo volveu escorregar favorecendo unha ocasión clara de Diego Costa. Mesmo con 2-0, resultado moi inxusto vendo os méritos dos uns e dos outros, o Dépor seguiu sendo fiel ao seu estilo. podería ter mudado o desenlace do xogo de non bater no poste o remate de Juan Rodríguez tras unha excelente xogada por banda esquerda. A sorte non estaba con nós. Contra o final do partido fomos ao ataque con máis corazón que cabeza e concedemos demasiadas facilidades á contra. Así se explica o avultado resultado. O 3-0 chegou tras un erro inhabitual de Manuel pablo, o 4-0 foi un golazo froito do xenio individual de Medunjanin. O resultado é un mazazo que cuestiona de súpeto todo o bo traballo feito ata agora. Con todo, non debéramos darlle execesiva importancia. O valor real da derrota en Zorrilla medirase en función do que aconteza o próximo domingo en Riazor ante o Sporting. É en Riazor onde os erros de onte non se poden volver repetir e o éxito ou fracaso desta temporada haberá de cimentarse. Eu, en particular, sigo sendo optimista malia o desastre de onte.

Só algúns apuntamentos sobre outras cousas acontecidas onte. Fernando Torres volveu aparecer para marcar o gol decisivo no Liverpool-Manchester que acabou 2-0. O madrileño é, sen dúbida, o xogador máis desequilibrante e imprescindible do seu equipo e pode que o dianteiro máis determinante da Premier. Por certo, Torres é especialista en desquiciar o serbio Nemanja Vidic, que unha vez máis acabou sendo expulsado ante o Liverpool. Honestamente, considero a Vidic un dos xogadores máis sobrevalorados do fútbol actual. Ten moi boas condicións defensivas pero o seu nível de concentración é demasiado inestable e comete moitos erros graves cada partido. Mentres, o Chelsea segue gañando de maneira esmagadora. É, posiblemente, o equipo máis sólido da competición.

Onte vin un o River-Boca do Apertura arxentino. River e Boca son unha auténtica colección de vellas glorias: Gallardo, Ortega, Almeida... por River; Abbondanzieri, Riquelme, Battaglia, Palermo, Ibarra... por Boca. Parecía unha volta aos apaixonantes clásicos dos 90. Empataron a 1 gol

A HORA DE DI MARÍA

2009-10-25T03:04:00.000-07:00

O Benfica deu unha exhibición absolutamente espectacular o pasado xoves en UEFA ante o Everton. Foi un auténtico subidón para a afición encarnada, que vivía con euforia o comezo da temporada, pletórica de xogo e goles, pero que precisaba unha confirmación ante un equipo grande. O resultado 5-0 mesmo puido resultar curto dadas as inúmeras ocasións das que dispuxeron os de Jorge Jesus. O Benfica ten un equipo moi apañado con moitos homes de calidade arriba: Saviola, Cardozo, Aimar, Ramires, etcétera. Pero un xogador brilla sobre os demais: o arxentino Ángel Di María, un zurdo dunha calidade brutal que se atreve con todo, un xogador terriblemente desbordante. Ten 21 nos e xa gañou un Mundial sub-20 e uns xogos Olímpicos coa albiceleste, e parece doado pensar que será unha das apostas de Maradona no Mundial. O pasado xoves foi o mellor das aguias, con catro asistencias e unha chea de detalles de calidade. As aspiracións lexítimas do Benfica para esta temporada, en Liga e en UEFA, pasan porque Di María manteña o seu excelente nível de xogo e non se agoche nos partidos decisivos.O rosarino é, dende logo, un xogador para non lle perder a pista

SPACE COWBOYS

2009-10-22T01:06:00.000-07:00

Unha das películas máis divertidas dos últimos anos. Clint Eastwood e un grupo de vellotes: Donald Sutherland, Tommy Lee Jones e James Garner, teñen que asumir no outono das súas vidas unha complicada misión espacial: reparar un vello satélite de comunicacións que está a dar unha chea de problemas. Prepáranse durante meses para asumir a misión ante a mofa dos pilotos máis novos: uns rapazolos prepotentes que non poden agochar o seu desprezo por aqueles vellos carcamales. Onte lembrei a película vendo o Real Madrid-Milán da Champions. Porque onte os space cowboys do Milan déronlle unha boa cura de humildade aos galácticos do Madrid. E iso que ao principio ben se vía que os italianos andaban algo oxidados, sobre todo Dida, que cometeu un erro que fixo esmendrellarse ao Bernabeu. Parecía que a misión estaba condenada ao fracaso e que mellor era que os vellotes quedaran na casa, que se o Madrid quería podían facer estragos de verdade ante un equipo ao que lle ranxían os cadrís. Pero chegouse ao segundo tempo e o resultao era exiguo, apenas 1-0, así que os vellotes decidiron deixarse de caralladas e dedicarse a disfrutar. Apareceu Pirlo e meteu un furolo desde 35 metros, así como quen non quere a cousa, para empatar o partido e deixar en evidencia ao Casillas, que vese que dende que foi confirmado como unha das atraccións do vindeiro Xacobeo, canta máis que Julio Iglesias. Logo apareceu Ambrosini, un dos máis veteranos e curtidos, e deulle un pase maxistral ao rapaz que teñen apadriñado, o Alexandre Pato, que de cadrís anda mellor cos seus compañeiros e fíxolle un amago a Casillas que foi unha auténtica delicatessen. O Milan púxose por diante e ao Madrid deulle un ataque de orgullo, como ao adolescente libidinoso que ve como lle rouba a moza un vellote de tempas prateadas. Conseguiu o empate por medio de Drenthe, todo fume, e parecía que enmendaba o desastre. Pero o Milan xa lembrara totalmente de que ía isto do fútbol. Ronaldinho, que sería o equivalete ao Donald Sutherland da película, o hedonista compulsivo, volveu facer das súas; do mesmo xeito apareceu o gran Clarence Seedorf para sentar cátedra, o vello Nesta para repartir estopa e enfrontarse ás autoridades... e os space cowboys remataron a faena cunha xogada excelente que volveu rematar o rapaz Pato. Co apito final, os vellos do Milan celebrárono como os veteranos que gañan un torneo de fútbol praia e van dar conta a continuación dunha chea de caixas de cervexa.

QUE VEÑEN OS RUSOS!!!

2009-10-21T08:42:00.000-07:00

Xa falei outras veces do potencial cada vez maior do fútbol dos países do Leste, nomeadamente do ruso e máis do ucraniano, cuxas ligas son cada vez máis competitivas e cuxos equipos acadan resultados cada vez mellores nas competicións europeas -Shakhtar Donetsk e Zenit gañaron as dúas últimas edicións da UEFA-. Por iso non deben resultar estraños resultados como os que se produciron onte no Grupo F da Champions: derrota do Barça no Camp Nou ante o Rubin Kazan, campión ruso, e empate a dous goles en Milán do Inter ante o campión ucraniano Dinamo de Kiev. Non imos negar, en todo caso, que o do Rubin Kazan no Camp Nou foi unha sorpresa e que, por veces, sobre todo cara o final do partido, un empezaba a preguntarse a que deus lle rezaba o Kurban Berdiyev, rosario en man, pois parecía que alguén efectivamente escoitaba os seus rezos. Dígoo sobre todo pola volea de Ibrahimovic ao traveseiro, o cabezazo ao pao de Keita no último suspiro e, sobre todo, polo tremendo golazo de Ryazantsev aos dous minutos, un furolo impresionante dende 40 metros que entrou por toda a escuadra. Curiosamente o último equipo en gañarlle na Champions ao Barça fora o Shakhtar Donetsk haberá aproximadamente un ano. Os equipos rusos e ucranianos implementaron notablemente os seus planteis nos últimos tempos coa chegada de xogadores estranxeiros de calidade, especialmente sudamericanos: Wagner Love, Jo Alves, Daniel Carvalho, Chori Domínguez, Christian Noboa, etcétera. Do mesmo xeito, agroma o talento nacional. Despois da aparición espectacular de Arshavin, Pogrebnyak, Pavlychenko e compañía, co fermoso colofón da pasada Eurocopa no que disputaron as semifinais, asoman novos xogadores interesantes como o propio Ryazantsev ou o norosetio Dzagoev do CSKA de Moscova. Do mesmo xeito en Ucrania podemos falar de talentos como Chigrinsky ou Milevskiy. Rusia e Ucrania recuperan ademais o esplendor das súas seleccións nacionais e, despois da brillante pasada Eurocopa, seguen vivas aínda na clasificación do Mundial, onde terán que xogar a repesca: Rusia contra Grecia e Ucrania contra Eslovenia. Atreveríame a dicir que parten como favoritas. Por certo, obviando estas dúas nacións, chama a atención o cambio de protagonismo dos países do Leste na escena internacional. Non estarán no vindeiro mundial clásicos como a República Checa, Polonia, Serbia, Croacia, Bulgaria ou Rumanía, pero clasificáronse ou están na repesca outras como Bosnia, Eslovaquia ou Eslovenia. Entrementres, para os que seguimos agardando polo reagromar do fútbol húngaro foi unha gran nova a marabillosa actuación da súa selección no pasado mundial xuvenil, na que chegou ás semifinais perdendo coa logo campiona Ghana. A figura de Krisztian Nemeth, estrela do equipo xuvenil, xunto coa tamén emerxente confirmación como crack do xogador Balasz Dzsuzsák do PSV Eindhoven, fan pensar que non tardaremos moito en volver ver os maxiares nunha gran competición internacional.

Así que publico esta entrada e vou ver que pasa no partido entre o CSKA de Moscova e o Manchester United.

IMPRESIONANTE!

2009-10-19T01:21:00.000-07:00

E Riazor vai recuperando a substancia de outrora. O sábado houbo unha magnífica entrada, un apoio constante ao equipo e, no último cuarto de hora, unha emoción elevada, que había alomenos un lustro que non se experimentaba no estadio. E é que o equipo está alcanzando cotas verdadeiramente impensables, fundamentadas nomeadamente nunha defensa inexpugnable, cun Lopo soberbio e un Manuel Pablo descomunal. O mérito desta xeira de vitorias consecutivas e do terceiro posto na Liga, porén, é de todos, comezando por Lotina que ten unha inmensa paciencia, unha enorme capacidade de autocrítica impropia da meirande parte dos adestradores de primeira e unha man excelente para o trato co vestiario. Aínda lembro agora o seu primeiro partido de Liga en Riazor ante o Almería: un auténtico desastre que nos partidos posteriores foise emendando inda que os reultados non acompañasen e acabásemos a primeira volta penúltimos con apenas 17 puntos. Logo endereitouse o rumo cos cinco defensas, a chegada de Wilhelmson e a explosión de Lafita e Filipe. Acabamos novenos. O ano seguinte o equipo mellorou aínda máis e fomos sétimos e este, inda que é cedo para especular, ten mellores trazas aínda que os anos anteriores. En definitiva, a constatación de que moitas veces non é tan importante o investimento de millonadas en determinados futbolistas -penseino moito despois de ver o Betis xogando contra o castellón na Segunda- como o traballo ben feito en todas as instancias do clube. Porque tampouco se pode obviar o mérito de Augusto César Lendoiro dende a presidencia. Inda que o equipo endebedado de forma preocupante, cunha dificuldade realmente desacougante para fichar, hai unha cousa evidente, que salienta Lotina seguido, e é que Lendoiro é un home de fútbol, ao que lle gusta o fútbol e entende perfectamente en que consiste este xogo. E onde outros estarían nerviosos cesando adestradores a cada pouco e procurando no mercado solucións miragreiras, Lendoiro entende que non hai mellor receita que confiar en técnicos serios independentemente de determinadas coxunturas negativas e apostar por xogadores bos inda que se cadra pouco valoradas por determinadas circunstancias- Aranzubia, Lafita, Filipe, Juca, Colotto son algúns exemplos, inda que tamén houbo, evidentemente grandes fiascos cuxos nomes a ninguén se lle escapan-. Inda que, obviamente, aos socios e afeccionados nos preocupen determinadas cuestións de transparencia e trapalleirismo na xestión do clube, tampouco podemos ignorar que, en boa medida, a metade das cousas que se falan teñen que ver co interese paranoico do presidente dun xornal que pensa que todo vale para saciar os seus rencores personalistas, inda que iso supoña facer dano ao equipo de xeito carroñeiro, cando pior pintan as cousas. A política de La Voz de Galicia con respecto ao Dépor nos últimos anos, dende o seu presidente ata a súa nómina de mercenarios a soldo do tipo Luis Ventoso, Fernando Hidalgo ou Fran Espiñeira, é noxenta e un insulto para unha profesión que, cando se fai ben paga a pena, pero cando se fai mal fede.

Nos antípodas destes xornalistas da Voz antes mentados, situábase un xornalista marabilloso, Andrés Montes, un home que fixo do divertimento a súa razón de traballo. Persoalmente considero as súas retransmisións da NBA con Antoni Daimiel en Canal +, as mellores retransmisións deportivas que teño visto na vida. Logo, na Sexta, agradecíase o seu estilo desenfadado, lonxe dos sabichós e patrioteiros que inzaban o resto das cadeas. Facía tempo que non me producía tanta pena o pasamento dun personaxe público. Un día haberá que tomarlle os churros en Bonilla pola súa memoria.

COMO TRABARLLE AO SEVILLA

2009-10-15T03:38:00.000-07:00

O sábado hai partidazo en Riazor. Chega o Sevilla, que nos últimos anos xa nos deu unhas cantas tundas. Pero o caso é que de conseguir a vitoria superariámolos na clasificación e afrontariamos nunha situación inmellorable dous partidos relativamente asequibles: Valladolid primeiro e logo Sporting na casa. Está claro que estas sonvos contas da leiteira e que, ao final, toda a preocupación do equipo debe pasar por procurar a maneira de gañarlle ao todopoderoso Sevilla. E non vai ser fácil en absoluto. O principal obxectivo debería ser manter a solidez defensiva dos tres últimos partidos nos que non encaixamos goles, pero parece difícil conter a Navas por unha banda, Perotti pola outra, e Kanouté e Luis Fabiano...ou Negredo, na punta de ataque. Se cadra a mellor maneira de paralos sexa evitar que lles chegue o balón, polo que se antolla fundamental que os medios do equipo Sergio e Juan Rodríguez lle gañen a partida aos dous mediocentros do Sevilla. Tampouco habería que ter moito medo en plantexar o partido á contra, aproveitando a velocidade dos nosos homes de arriba. Sen deixar de ser ambiciosos, cómpre ter a humildade abonda para recoñecer a superioridade do equipo contrario. Con todo, teño confianza no equipo, e estou seguro de que disporemos das nosas oportunidades. Para iso é fundamental que os seareiros acudamos a apoiar ao equipo como merece un partido destas características. Fai tempo que adoecemos de certa irregularidade no noso campo e temos que deixarnos a gorxa nas bancadas para que os xogadores saiban que xogan cun máis: o xogador número 12.

E falabamos dunha situación estraña nos últimos anos: ver o equipo en Champions, e onte produciuse outra: ver un xogador do Dépor titular coa selección brasileira. Onte foi a xeira do debut de Filipe na canarinha, ben é certo que nun partido absolutamente intrascendente no que os de Dunga empataron sen goles ante Venezuela. É unha evidencia que Filipe é dos mellores laterais esquerdos do mundo, un posto no que precisamente non sobran xogadores, polo que parece correcto que o Dépor non o vendera pola cantidade que lle ofrecía o Barcelona este verán. Filipe ben valía os vinte millóns que se pedían por el, e aceptar a oferta de Laporta sería malvendelo.

De todas maneiras, o interese de onte non estaba no partido do Brasil mais si no de Arxentina no Estadio Centenario de Montevideo ante Uruguai. A albiceleste xogábase a vida e acabou gañando cun requeno 1-0 que, con todo, salva a cabeza de Diego. Todo o fiasco da clasificación pode emendarse agora facendo un gran campionato. Con todo terá que mellorar moito pois o fútbol ofrecido pola selección arxentina está moi por debaixo do nível que pode ofrecer un país pragado de estrelas. Chama a atención o papel protagonista que asumiu no equipo o veterano Verón, quen parecía que estaba xa nos últimos momentos da súa carreira, pero que dende a súa chegada ao Estudiantes de La Plata vive algúns dos episodios máis felices da súa carreira ao gañar ao Apertura, a Libertadores e a distinción individual de mellor xogador da América do Sur.

PERO QUE FIXECHES, PALERMO!!!

2009-10-13T06:16:00.000-07:00

Nunha fin de semana ben atafegadiña non puiden seguir a xornada de partidos internacionais. E por iso lamentei profundamente non ter visto o Arxentina-Perú no que se mascou a traxedia da albiceleste e finalmente apareceu Martín Palermo para marcar un gol agónico e incrible no minuto 92, deses que desatan emocións absolutamente desbordantes que fan do fútbol o deporte máis espectacular do mundo, máis aínda en Arxentina. E é que ademais estaba en cuestión mesmo Deus, ou mellor dito Maradona, que a piques estivo de consumar un fiasco de proporcións impredicibles de non conseguir a clasificación para o Mundial por vez primeira na súa Historia. Nas xornadas previsas discutíranlle o que non estaba escrito a convocatoria do incombustible Martín Palermo, gran goleador e futbolista inclasificable pero que velaí o está, aferrándose á Historia cada vez que ten unha oportunidade.

Pola súa banda Portugal tamén saiu triunfante dunha xornada na que se xogaba practicamente todas as opcións de estar no vindeiro mundial. Tiña que gañar a Hungría no Estádio da Luz e fíxoo sen excesivos problemas, mellorando notablemente a imaxe dos seus partidos previos, goleando 3-0 con dous de Simao e outro do Liedson. O caso é que Portugal non dependía só dela própria, dependía sobre todo do duelo escandinavo entre Suecia e Dinamarca. Os dinamarqueses debían gañar para que Portugal atinxira o segundo posto do grupo e fixérono por 1-0. A falta dunha xornada só queda que os lusos gañen na casa ante Malta para acceder á repesca como cabezas de serie. No partido ante Hungria recaeu na súa lesión Cristiano Ronaldo que será baixa no próximo mes e medio. É absolutamente noxenta a actitude imperialista do Real Madrid con respecto aos intereses mundialistas de Portugal. Seguro que non actuarían co mesmo despotismo se no canto de tratarse da estrela da selección portuguesa se tratara da estrela da selección española. Ben é certo é que xa fai ben de tempo que o Madrid, Casillas á parte, non achega un xogador fundamental para a selección española.

OS DEZ PROTAGONISTAS DO COMEZO DE TEMPORADA

2009-10-09T05:49:00.000-07:00

Esta á miña escolma persoal dos 10 protagonistas do comezo da temporada futbolística 2009-2010

10.Pedro León: Unha das fichaxes importantes, inda que pasara desapercibida, do mercado de verán. Despois dunha magnífica temporada no Valladolid, o xogador murciano, irmán do ciclista Luis León Sánchez, está a facer un inicio de campaña impresionante co Xetafe. É un perigo constante por banda dereita e xa leva dous goles de bandeira.

9.Radamel Falcao: O dianteiro colombiano procedente do River, e de quen se falara que o quería o Dépor fai dúas temporadas, tiña o difícil reto de facer esquecer no Porto a Lisandro López. Polo momento, é unha das grandes estrelas da Liga Sagres. Vai a gol por partido, con goles de todas as facturas: perna dereita, perna esquerda, calcaño, cabeza... O seu duelo polo pichichi luso co benfiquista Cardozo antóllase apaixoante. Pode marcar unha época no Porto.

8.Zlatan Ibrahimovic. Había algunhas dúbidas sobre o rendemento do sueco no Barça, sobre todo polo difícil reto de substituír a Eto´o. Pero mentres o camerunés comezou a campaña con máis pena que gloria en Milán, Zlatan está demostrando que coa súa inmensa calidade é a guinda perfecta para o gorentoso equipo de Guardiola.

7.Fernando Torres. Comezo absolutamente espectacular do dianteiro español no Liverpool. A súa facilidade para marcar goles da nada e o seu cada vez máis evidente liderado no equipo de Anfield Road disipan as dúbidas dos que pensaban que era esaxerado o seu balón de bronce na época pasada. A estas alturas é un dos dianteiros máis desequilibrantes do fútbol mundial e calquera opción de que os de Rafa Benítez consigan o título case vinte anos despois pasa porque Torres manteña o seu extraordinario momento de forma actual.

6.Adebayor+Tévez. Parece que por fin o Manchester City multimillonario ten equipo para aspirar ao título da Premier. O mellor exemplo é a súa parella de dianteiros. Tévez é un tipo cuxa calidade só é superada polo seu encomiable derroche físico en cada partido. Deixou pegada en todos por cantos clubes pasou pero pode consagrarse no City, onde ademais é o complemento perfecto do crack Adebayor, un talento sobrenatural que atopa por fin un equipo gañador. Con todo, neste apartado non esquezamos outras pezas importantes do novo City como Kolo Touré, Gareth Barry, Stephen Ireland ou Craig Bellamy.

5.Iker Muniain. San Mamés frótase as mans despois da aparición deslumbrante desta perla de Lezama que non se achicou en absoluto dende a súa chegada ao primeiro equipo. É xa o goleador máis noviño da Historia da Liga, marcou o gol que lle deu ao Athletic unha clasificación agónica na UEFA, e a súa marxe de progresión é realmente esperanzadora.

4. Thomas Müller. A maior aparición da canteira do Bayern nos últimos anos, superior se cadra á de Schweinsteiger. Centrocampista técnico, vertical e cunha chegada a gol espectacular, os seus goles foron o revulsivo necesario para un Bayern de Van Gaal que comezou erraticamente a Bundesliga. Será probablemente un dos grandes xogadores europeos da próxima década.

3. Domingos Paciência. O ex-dianteiro do Porto ou do Tenerife, do que tamén se falara moitas veces que lle andaba atrás o Deportivo, deu un paso adiante como técnico da Liga portuguesa tomando as rédeas do ambicioso Sporting Braga. Despois do seu paso por Leiria e Coimbra había dúbidas sobre a súa capacidade para mellorar o traballo feito no equipo minhoto por Jorge Jesus. Pero sete xornadas despois de que dera comezo o campionato, xa asinou o mellor comezo da historia do clube con sete vitorias en sete partidos e unhas expectativas moi ambiciosas, pois conta cun plantel amplo, compensado e de calidade.

2. Jesús Navas. O xogador máis desequilibrante da Liga, co permiso de Messi e Ronaldo. É unha marabilla velo xogar. Extremo puro dos que xa non se estilan, é capaz nun partido de xerar media ducia de ocasións claras para o seu equipo , que non está falto, inda por riba, de bos dianteiros. O mellor argumento para acreditar que o Sevilla é o máis serio aspirante ao título. Inda por riba, mantén esa peculiar negativa de acudir á selección española por estraños problemas de ansiedade.

1.Juca. A mellor noticia do Dépor na temporada polo seu marabilloso disparo de falta e os seus servizos nas xogadas a bola parada. Unha das explicacións do magnífico comezo de Liga do Deportivo. Esperemos que o Lampard dos Balcáns manteñan este nível no que resta de temporada.

MARTÍN LASARTE E CLAUDIO BARRAGÁN

2009-10-06T07:30:00.000-07:00

Ata agora, tiña dous puntos de interese fundamentais na Segunda División: a Real Sociedade e o Elxe. Os motivos fundamentais eran os seus adestradores, dous mitos para o deportivismo que a día de hoxe demostran o seu saber futbolístico dende o banquillo: Martín Lasarte -imaxe deste meu alter ego blogueiro- e Claudio Barragán, un dos máis grandes e infravalorados dianteiros do fútbol español dos últimos 25 anos. Ao Claudio xa o botaron despois dun mal comezo de temporada. Parece unha decisión algo inxusta despois da magnífica campaña do de Manises o ano pasado, no que colleu o equipo nunha situación realmente complicada despois da destitución doutro grande: David Vidal, quen pasou en Elxe por unha situación semellante: destituído por un mal comezo despois de endereitar o ano anterior o rumo dunha nave que ía a pique. Esperemos que Barragán volva ter unha oportunidade para adestrar en breve pois demostrou de sobra a súa capacidade. Canto a Martín Lasarte, a algúns sorprendeunos a súa chegada á Real Sociedad. Hai que dicir que fóra da Coruña non era un home especialmente coñecido. Con todo, chega precedido dunha exitosísima carreira como adestrador no seu país Uruguai en clubes como Rampla Juniors, River Plate, Danubio ou Nacional. A día de hoxe xa ten a Real Sociedad en segunda posición do campionato e os donostiarras recuperan a ilusión despois da época de moito ruido e pouca chicha de Lillo, ese fiasco ao que de cando en cando algúns directivos seguen cometendo o erro de contratar, como se fichar técnicos fose mercarlle enciclopedias a un falabarato que bate na túa porta. Non teño dúbida de que Martín Lasarte ten que ser un grandísimo adestrador. Inda que non podo falar con moito coñecemento do seu traballo como técnico, baséome fundamentalmente na lembranza do xogador, o tipo máis comprometido e traballador que recordo. Inesquecible a súa aperta chorando a Arsenio Iglesias despois de nos salvar no Villamarín nunha agónica promoción de descenso contra o Betis en 1992. Inda estando contentísimo con Lotina imaxino a posibilidade de que algún día o Claudio BArragán ou Martín Lasarte volvan a Riazor como adestradores do Dépor!!!

Martín Lasarte ten á Real segunda e non primeira porque o líder do campionato é o Hércules de Esteban Vigo, o tipo que ascendeu ao Xerez por vez primeira na súa historia. E iso dame pé para outra reflexión e é que non entendo como hai clubes que non renovan os seus adestradores despois de conseguir un ascenso. Pasoulle a Esteban e pasoulle ao grandísimo David Vidal despois do seu meritorio ascenso co Murcia. Polo xeral, os que tal fan acaban volvendo a segunda co rabo entre as pernas.

Por outro lado, onte contemplei con moito interese o partido de Premier entre o Aston Villa e o Manchester City, dous dos conxuntos máis atractivos da Premier fóra dos catro grandes. Das expectativas que lle auguro ao City xa falei, canto ao Villa declárome fan incondicional de Martin O´Neill. Onte os dous equipos demostraron parte do seu nivel, se ben botei de menos un pouquiño máis de ambición de cada lado. No City, que remou co marcador en contra boa parte do xogo, botouse en falta unha maior participación de Adebayor e que Ireland aparecese antes no campo. Ao Aston Villa faltoulle a chispa arriba de Agbonlahor e Ashley Young andou coa puntería un pouquiño desaxustada. En todo caso, confirmo o que dixen ata agora: que o City é favorito para o título e o Aston Villa peleará por estar entre os catro primeiros, algo que de producirse sería un acto de xustiza con Martin O´Neill. Alén de todo isto, o partido tivo un excelente momento dramático co gol de Dunne, ex capitán do City, marcándolle ao seu ex-equipo despois de superar no salto a Barry, ex-capitán do Villa.

En Portugal pechouse a xornada cunha nova vitoria clara e contundente do Benfica en Paços de Ferreira 1-3. Marcou Cardozo que xa suma oito goles. Antóllase apaixonante o duelo Porto Benfica, pero máis aínda o dos seus goleadores Cardozo e Radamel Falcao, que leva 7. Antes falabamos de adestradores cesados e en Portugal xa levan catro.

Por último hoxe volvo ler algunha nova relacionada coa negativa de Jesús Navas de ir á selección. Parece que a negativa ten que ver con problemas de ansiedade, pero non especifica moi ben os motivos. Eu, superadmirador do xogador, case prefiro que non vaia.

CONFÍRMANSE CERTAS SOSPEITAS

2009-10-05T09:38:00.000-07:00

Pouco fútbol puiden ver este domingo, pero parece que se confirman algunhas impresións das que fomos debullando nos post anteriores. A principal é que xa non hai dúbida ningunha de que o Sevilla é un candidato claro para o título. Pasoulle por riba ao Madrid sacando a relucir o seu espléndido arseal de armas ofensivas -con mención especial para o grandísimo Jesús Navas- e defensivas. O vindeiro rival do Sevilla é o Dépor, que tan contentos nos ten aos seus seareiros. Xa van tres vitorias seguidas e as tres fundamentadas en manter a porta propia a cero. Como diciamos onte, a defensa do equipo está espléndida, sendo realmente atractiva a parella Lopo Colotto, segurísimos atrás e toda unha ameaza arriba. A eficacia do Dépor nas xogadas a balón parado é francamente esperanzadora. Sexa mediante lanzamentos directos -Juca-, faltas laterais ou corners, estamos a sacarlle un rendemento extraordinario a este tipo de xogadas, o cal é unha benzón tendo en conta a pouca dinamita dos nosos dianteiros. Do mesmo xeito, tamén cómpre salientar que o Dépor é un equipo que defende especialmente ben estas xogadas -inda que moita xente critique que nunca se deixe un home adiante-, das que recibimos moi poucos goles. Unha cousa e a outra, valorando a trascendencia das xogadas de estratexia no fútbol actual, explican en boa medida a boa xeira destas seis primeiras xornadas.

Falando de parellas de centrais, cada vez teño máis a certeza de que a mellor parella de centrais do fútbol europeo tena o Porto, co sobrio, rápido e eficiente Rolando e o inconmesurable Bruno alves, que onte ademais marcou o seu primeiro gol da Liga nun espléndido cabezazo. A defensa é o piar principal do equipo de Jesualdo Ferreira que onte resolveu con tremenda eficacia o seu difícil partido ante o Olhanense. Falabamos ao principio do artigo de sospeitas que se van confirmando e unha delas é a pouca pegada do Sporting de Lisboa, que volveu asinar un triste partido con empate sen goles ante os Belenenses e afástase con pasos de xigante dos postos de arriba. Actualmente está a dez pntos do líder Sporting Braga -que despois de vencer ao frouxo Vitória de Setúbal- xa leva unha xeira espectacular de sete vitorias en sete partidos.

QUE BOS PUNTIÑOS!!!

2009-10-03T11:53:00.000-07:00

Xa van tres vitorias consecutivas, pero esta de hoxe alegra especialmente. Iamos a Tenerife coa sensación de que os canarios, inda que recén ascendidos, non habían de ser un rival tan cándido coma o Xerez. E seguramente non o fose pero o Dépor fixo un gran partido, demostrando en todo momento ser superior, cun gran traballo colectivo e con actuacións individuais extraordinarias, salientando unha vez máis Guardado, incansable, e perfectamente escoltado por Filipe en banda esquerda. De Guardado saíu a maior parte do perigo do Dépor, pois o mexicano amosouse ademais moi desequilibrante cando asomaba pola vértice da área. Todo o contrario que Pablo Álvarez, que tivo un partido moito máis discreto pola dereita. O que non estivo tampouco demasiado acertado foi Lassad. Ben se ve que inda non está nin ao cincuenta por cento do que lle vimos o ano pasado. Lento e fallón, Lotina non dubidou en quitalo no descanso. Con todo, coido que a mellor menciña para Lassad son os minutos, polo que haberá que terlle paciencia, do mesmo xeito que lle tivemos paciencia, non o esquezamos, a Rivaldo nas súas primeiras semanas en Coruña. A que estivo impecable foi a defensa, con Lopo e Colotto gañando todos os balóns cruzados e inda por riba subindo con perigo nas xogadas a bola parada. O gol de Colotto xa non sorprende. É todo un especialista en goles aparecendo no segundo pao. Nas últimas semanas existe certo debate sobre se debe xogar Colotto ou Zé Castro. Sen querer resultar vantaxista despois do gol de hoxe, eu aposto por Colotto. Talvez non teña a mesma saída de balón que Zé Castro, pero inspírame máis confianza no xogo aéreo e seriedade táctica para previr erros defensivos. Inda por riba, esa a súa característica ofensiva dalle un aliciente máis para contar con el no once inicial. Polo demais Sergio e Tomás volveron facer un partido correcto tirando a notable, Aranzubia estivo impecable as poucas veces que tivo que intervir e talvez chamaran a atención os cambios, con Juan Rodríguez entrando de segundo dianteiro tras o descanso, e Mista e Bodipo acabando xuntos o partido. Estaremos algo faltos de balas na recámara? Pode ser, pero tampouco me parece demasiado preocupante tendo en conta que a Liga é, polo momento, a única preocupación deste equipo. Temos doce puntos e acabamos o sábado en postos champions, algo que non saboreabamos dende facía moito tempo. Situación inmellorable para recibir en quince días ao Sevilla, un bocado ben apetitoso que, polo momento, anda cos mesmos puntos ca nós.

É CERTO!!! ROMANTSEV!!!

2009-10-02T07:11:00.000-07:00

A memoria é moi cabrona. Lendo o fermoso recordo de Stoja que fan en riazor.org, recordei de súpeto un episodio da historia do clube que tiña absolutamente borrado: a contratación de Oleg Romantsev como adestrador do equipo recén ascendido. O ruso escorrentou ao pouco de ser fichado. Non se sabe moi ben o motivo. "Fichámolo. Pediunos vídeos do equipo e día e medio despois botouse atrás. Asustouse, eu penso. E eu que lle dicía que tiñamos un grande equipo", seica explicou nalgunha ocasión Lendoiro falando deste asunto. O ruso fora fichado despois dunha memorable campaña co Spartak de Moscova, co que chegara ás semifinais da copa de Europa, nun equipo no que estaban entre outros Mostovoi, Karpin e Dimitri Radchenko. Despois do seu paso efémero por Coruña decidiu voltar ao Spartak, no que permanecería ata 2003 colleitando unha chea de éxitos (8 ligas, 4 copas e participación en semifinais de Recopa de Europa e de UEFA). Romantsev foi sen dúbida, o máis mítico técnico do clube moscovita na súa historia. No Dépor foi talvez, o adestrador menos lembrado da historia, de feito algúns tiñamolo absolutamente borrado da nosa memoria, inda que o seu nome permaneza na lista de adestradores do club. Foi adestrdor do Dépor día e medio.

PORTO GRANDE DE EUROPA

2009-10-01T06:20:00.000-07:00

Pois gañou o Porto. Era de ver. Inda que non lle foi fácil en absoluto. Os de Jesualdo Ferreira fixeron un partido máis ben discreto ante un Atlético de Madrid que saíu ao Estadio do Dragao cunha defensa con catro centrais e que aos vintecinco minutos tivo que poñer de porteiro un rapaz de 18 anos . No primeiro tempo, o Porto comezou dominando inda que sen demasiado poderío. Sobre todo o Hulk desbordaba constantemente pola banda esquerda a Perea, que inda que fóra da súa posición habitual, non é en absoluto un home lento. Por aí chegaron as mellores ocasións, mais ningunha realmente clara. A partir da lesión de Roberto e a entrada do De Gea, de apenas 18 anos, o Porto decaeu no seu xogo. Se cadra acusou o mal partido do Tomás Costa no posto que habitualmente ocupa o Fernando. O arxentino perdeu dous balóns perigosos que permitiron contras claras do Kun Agüero. Resolveunas todas con sobriedade o Helton, que merece un recoñecemento pois carga cunha sona eu penso que inxusta de cantante e que procede, nomeadamente, daqueles que non ven o Porto con frecuencia. O Helton é un porteiro con recursos, excelente nos reflexos e no un contra un e correcto nas saídas. Algunha vez canta, claro está, pero non mais que outros. Talvez o seu problema é que a súa excentricidade e a súa indumentaria fano estar continuamente baixo sospeita. A min, como porteiro, recórdame ao Víctor Valdés. No comezo do segundo tempo o Porto perdeu definitivamente o control do xogo e o Atlético tivo os seus mellores minutos, grazas en parte á aparición de Jurado, un xogador talentoso pero demasiado intermitente canto a súa influencia no xogo. Jesualdo Ferreira non debía estar demasiado tranquilo. Mais foi aí que apareceu Raul Meireles, quen aínda non alcanzou a excelencia do ano pasado, acompañado por Belluschi, un xogador que vai achegar moitas cousas a este equipo, e Guarín, que entrou polo desafortunado Costa, que o Porto volveuse meter no partido ata converterse nun mazo que non parou de mallar no novato De Gea, quen saíu con nota do seu debú mais non puido evitar o gol... o golazo de Radamel Falcao, un toque de calcaño que el mesmo confesa ser o mellor gol da súa vida. Cómpre reparar neste gol no´absolutamente espectacular cambio de orientación do xogo que fai Raúl Meireles cara o Hulk. Co 1-0 o Atlético xa non tivo capacidade de reacción e o Porto, máis cómodo que nunca, marcou o segundo a bola parada, grazas ao Rolando que marcou aproveitando un rexeite do pau tras cabezazo de Bruno Alves. A parella de centrais do Porto, honestamente, paréceme unha das mellores de Europa, se non a mellor: contundentes e rápidos atrás, con Bruno Alves sacando o xogo de atrás cunha clase descomunal, son aínda por riba letais nas súas incorporacións ao ataque. Onte ademais, foron correctamente escoltados polos laterais Fucile, impecable en defensa e voluntarioso en ataque, e Álvaro Pereira, incansable pola súa banda. En definitiva, gañou o Porto sen facer un gran partido. Gañou simplemente, porque é un grande de Europa.

E volvendo ao tema central do post de onte, da puxanza dos equipos do Leste, onte vin ao CSKA de Moscova, que gañou con solvencia inda que non con demasiado xogo a un triste Besitkas. Destacar, sobre todo, o golazo de Dzagoev, ese rapaz norosetio de 19 anos que ten un talento descomunal e que xa sufrimos os deportivistas no partido de UEFA do ano pasado. O mesmo que falei de Thomas Müller fai uns días: paga a pena reparar nestes xogadores que van ser, seguro, estrelas no futuro.

DOS EQUIPOS DO LESTE

2009-09-30T01:41:00.000-07:00

Nos últimos anos o fútbol dos países do Leste, máis en particular o ruso e o ucraniano, vén demostrado unha mellora do seu nível competitivo. Só hai que reparar no palmarés da UEFA dos últimos anos para comprobar como tres dos cinco últimos campións eran clubes do antigo bloco comnista: o CSKA de Gazzaev en 2005, o Zénit de Advocaat en 2008 e o Shakhtar Donetsk de Lucescu en 2009. A principal razón, non hai dúbida, é o aumento espectacular do investimento económico dos presidentes destes clubes, a súa maioría oligarcas enriquecidos no proceso de privatización económica que seguiu á caída do comunismo. Dende entón, á liga rusa e ucraniana, marcharon atraídos polo diñeiro moitas das principais promesas do fútbol sudamericano, as principais estrelas dos países ex-comunistas e algúns xogadores da Europa occidental, ben no comezo do declive das súas carrreiras, ben no inicio da súa ascensión atraídos polos cartos, a aventura e a posibilidade de mostrarse no escaparate das principais competicións europeas. É por iso que sorprende a tendenza da maioría da xente do fútbol en subestimar aínda hoxe o verdadeiro potencial destes clubes. Onte, todo o mundo insistía en considerar un fiasco o empate do Inter no campo do campión da Liga Rusa. Sen obviar que o equipo de Mourinho era, evidentemente, favorito, e que o xogo desenvolvido foi efectivamente decepcionante, a ninguén se lle podía escapar que o partido era difícil. Hai que pensar que o campión da Liga Rusa, inda que descoñecido, foi mellor na súa competición que clubes co potencial e os xogadores do CSKA de Moscova, o Zénit de San Petersburgo ou o Dinamo de Moscova. Algo terán! E claro que teñen: xogadores rusos internacionais como Semak, grandes crack provintes de Sudamérica como Domínguez ou Noboa, promesas como César Navas... O Rubin, que adestra esa rara avis do fútbol internacional que é o Kurban Berdiyev, de nacionalidade turkmena e seguido a debullar as doas dun rosario rancio de madeira, mereceu a vitoria onte pola súa agresividade ante un Inter que pagou a lentitude dos seus dous centrais e o carácter imprevisible de Ballotelli. Finalmente pódese dar cun canto nos dentes co empate. O ínter non está nun bo momento, non hai dúbida, e os críticos de Mourinho xa andan a afiar os coitelos. Mal farían en dar por morto ao que probablemente é un dos mellores adestradores dos últimos tempos e que sabe mellor que ninguén que tegras premer para corrixir os desequilibrios dos seus equipos.

No mesmo grupo o Barcelona recibía ao Dinamo de Kiev. Tamén todo o mundo imaxinou dende o principio que sería todo cuestión de coser e cantar, esquecendo que o Dinamo de Kiev, alén de ser un dos grandes da historia do fútbol europeu, é un equipo cun plantel espectacular, campión da súa liga e semifinalista da pasada UEFA, inda que o único que parecía chamar a atención era a volta de Shevchenko ao Camp Nou. O Barça gañou porque gaña sempre, porque é un equipazo e ten a Messi e Xavi que son os mellores xogadores a día de hoxe no mundo, e a Iniesta aínda renqueante, e a Ibrahimovic que no Barça vai aumentar aínda máis a súa considerción no mundo do fútbol, e o resto... Pero o Dinamo mostrouse equipo para terlle moito respecto. Serio, disciplinado e moi talentoso con Shevchenko, é certo, máis tamén con Milevskiy, un xogador que de non ser polo aumento de capital dos clubes ucranianos do que xa falamos, estaría nun grande do fútbol europeu, e Aliyev que onte non xogou, e o prometedor Iarmolenko, e o porteirazo Shovkovskiy, e Vukojevic, e Almeida... En fin, que xa hai uns anos que ao fútbol ruso e ucraniano hai que miralo con outros ollos.

Tamén por non saber valorar en exceso o verdadeiro potencial do seu rival, o Atlético levou unha cura de humildade a pasada época ante o Porto. Pensaron que por enfrontarse a un rival dunha liga "menor" eran favoritos e deixáronse levar pola euroria, esquecendo que o Porto é un dos poucos equipos europeus que nos últimos dez anos pode presumir de ter gañado un título da Champions, outro da Uefa e de pasar un ano si e outro tamén a fase de grupos da Champions. Hulk, Meireles, Bruno Alves e compañía arrasaron o Calderón. Hoxe o Atlético e o Porto vólvense encontrar en Champions. Os de Abel xa non creo que subestimen o rival, sobre todo, porque o seu presente é certamente descorazonador. Desta volta, haberá que ver se non é o Porto o que peca de soberbia. Con todo, quero mostrar aquí o meu desexo de que gañe o Porto, non por que lle teña especial antipatía ao Atlético, simplemente porque son de aí ao lado, dunha cidade á que vou con frecuencia e na que teño moitos amigos, porque xogan mellor ao fútbol e porque, que diaños, estou farto de que en Galiza se apoie descaradamente aos clubes españois cando se enfrontan aos portugueses, como se tivese eu que ter máis aprezo por uns que están a 600 kilómetros da casa que por outros que están a 250 e falan o meu idioma. Chamaranme algúns nacionalista e non me importa pero, por moitas voltas que lle dea, máis nacionalistas parécenme os outros.

En todo caso, o único galego da Champions xogou hoxe e marcou un golazo. Seguiremos vendo a Nacho Novo pola tele en tanto parece que non volve a selección galega.

AS POSIBILIDADES DO CITY

2009-09-29T07:14:00.000-07:00

Despois de ver onte a vitoria do Manchester City ante o West Ham no último partido da sétima xornada da Premier, poucas dúbidas me quedan de que o equipo de Mark Hughes é un dos principais candidatos, se non o principal, para o título. A base de talonario, os xeques árabes acabaron argallando un plantel completísimo, sólido en todas as liñas e con xogadores de inmenso talento. Especial admiración a que teño por Carlitos Tévez, un dianteiro espectacular que ofreceu un rendemento de quitarse o chapeu en todos os clubes polos que pasou durante a súa peculiar carreira futbolística, pasando por Boca, logo polo Corinthians brasileiro, e máis tarde, xa en Inglaterra, por West Ham, no que é todo un ídolo dende que fai catro temporadas salvase dun descenso anunciado ao equipo londinense, con actuacións simplemente memorables dende a súa chegada no mercado de inverno acompañado polo seu compañeiro de aventuras Mascherano; Manchester United, onde non desmereceu ante a competencia de Rooney, Ronaldo ou Berbatov, e finalmente, inda en Manchester, o City. Goleador impenitente, a súa inmensa calidade e, sobre, todo, o seu constante sacrificio a favor do equipo, fan que a súa presenza en calquera plantel sexa impagable por canto ademais fai moito mellores aos seus compañeiros. Este ano o seu compañeiro no ataque é outro fóra de serie, Enmanuel Adebayor, outro dos dianteiros máis completos do fútbol actual. A súa calidade, velocidade, potencia e intelixencia son unha ameaza constante para calquera equipo e a súa carreira vai dar un salto adiante despois dunha xeira nun Arsenal que, ao meu entender, con todo o mérito que ten Wenger, é un equipo empantanado nun estilo de xogo tan bonito como improdutivo- sendo consciente de que tal afirmación está irremediablemente condenada ao debate apaixonado-. Queda falar aínda de Bellamy ou Wright Phillips, rápidos, agresivos, goleadores e asistentes xeniais, do irregular e desequilibrante Robinho, do recuperado Santa Cruz... No centro do campo o City ten outros dous figuras: Gareth Barry, centrocampista perfecto, sempre sabedor de cal é a xogada máis acaída, e xunto a el Stephen Ireland, talentoso e chegador compulsivo, que inda non ten todo o recoñecemento que merece. Vén de recuperarse aínda agora dunha lesión o incansable Michael Johnson, unha das grandes promesas das illas, como Micah Richards, o intresante central/lateral dereito internacional con Capello. Atrás chamou a atención a chegada de Kolo Touré, emblema do Arsenal nos últimos anos. Central completo, rápido e con criterio na saída do balón, o seu carácter é un valor engadido para un equipo que se pretende campión. Un bo acompañante para os prometedores inda que irregulares Kompany, Onuoha ou Joleon Lescott. Shay Given, por último, é porteiro de grantías. A principal dúbida é saber da capacidade de Hughes para dar o gran salto. Polo momento as sensacións son francamente boas.

Á hora de falar doutros candidatos non sería prudente descartar, obviamente, o sempre competitivo Chelsea, dun resultadismo demoledor, e ao Manchester, que malia as notables baixas desta temporada, que será difícil que non acuse, segue metendo medo. Canto ao Liverpool, parece ter dado un pequeno paso cara adiante. É un equipo sólido e moi ben traballado, inda que con pouca profundidade de banco e parece que dependente en exceso do acerto de Torres quen, de todos modos, anda como unha moto. Haberá que ver tamén como se acopla o talentoso italiano Alberto Aquilani, chamado a ser o substituto de Xabi Alonso. Tamén será interesante ver a campaña do Aston Villa, que da man de Martin O´Neill segue medrando tempada tras tempada. Equipo especialmente consistente e co contrataque máis letal da Liga, alegraríame que por fin fose capaz de entrar entre os catro primeiros. No Arsenal, xa dixen, non teñ especial fe dende fai tempo.

SUFRINDO TAMÉN PRESTA

2009-09-28T01:20:00.000-07:00

O partido foiche bo. No primeiro tempo o Dépor saíu coa intensidade que reclamaba Lotina, presionando arriba, movendo o balón con rapidez, procurando as bandas, con Lopo e Colotto impecables atrás. Logo chegou a falta sobre Filipe e o Jucatazo impresionante, o segundo consecutivo, de execución impecable, malia a boa esticada do Diego López. Co 1-0 o Dépor non achantou, malia a lesión posterior de Juca, o partido de Sergio e Antonio Tomás foi de nota. Só faltou, talvez, que Adrián e Lassad estiveran un pouquiño máis rápidos, un pouquiño máis intensos.... De todos modos hai que entender que non están aínda recuperados de todo dos seus problemas físicos, polo que habería tamén que pregarlles aos de tribuna que non sexan de apupo tan rápido. Que se algo temos que ter este ano todos: xogadores directiva, técnicos, afición, xornalistas... todos, é paciencia. Non debemos esquecer que onte enfrentábamonos a un equipazo: o Vila Real, inzado de xogadores de calidade e que agradeceu o retorno de Marcos Senna ao once inicial. Valverde lamentou que como nas catro xornadas previas, o seu equipo tardara tanto en meterse no partido. Soubémolo aproveitar, inda que con moito sufrimento, porque a partir do segundo tempo non houbo máis dono da pelota que o equipo amarelo. Con todo, o desbaldimento físico dos nosos xogadores foi notable. Mención aparte merece Andrés Guardado, absolutamente incansable. Por veces a súa entrega foi conmovedora, e inda que ás veces lamantemos que o xogador non ofreza algo máis do que ofreceu ata agora, hai que quitarse o chapeu ante o derroche físico que onte fixo en beneficio do equipo. Do mesmo xeito foi salientable o traballo físico e táctico de Sergio e Antonio Tomás, os primeiros en achicar ante a ofensiva levantina. Manuel Pablo demostrou que a veteranía é un grao, e Filipe que o talento é un don. Mentres que Aranzubia, ás veces timorato nas saídas, estivo pletórico de reflexos, salvando un gol imposible. En calquera momento o Vila Real podía empatar e, como ben dixo Lotina na rolda de prensa, a sensación do equipo seguiría sendo positiva, pero nos ultimos vinte minutos, acougou un anaco a ofensiva contraria, cando amosamos as gadoupas do contrataque, con Valerón debullando xogadas xeniais a contagotas e Riki demostrando que anda picado e que é o dianteiro máis en forma do equipo. O árbitro quixo amargarnos o partido pitando unha falta de saque de Aranzubia que ben nos puido causar un disgusto. Éche incomprensible o criterio polo que os árbitros, de vez en cado, lles dá por pitar este tipo de xogadas. Vimos en Riazor unha chea de equipos perdendo o tempo descaradamente e nunca se lles sancionou por iso. A nós xa nos pitaron dous libres indirectos en contra por xogadas absurdas nos últimos meses: o de onte e o da pasada tempada na Rosaleda. Mais finalmente, a cousa saíu ben e sumamos tres puntos que nos poñen de quintos na tabela. Remata o primeiro mes de competición e a valoración non pode ser máis que positiva. En cinco partidos levamos máis da metade de puntos dos que levabamos ao remate da primeira volta de fai dúas campañas. Entrementres a nosa eficacia de cara á porta contraria é realmente esperanzadora. Onte sumamos un gol máis malia que o número de ocasións a favor non foi especialmente elevado. Levamos xa cinco partidos seguidos marcando. Fantástico! Na rolda de prensa posterior ao partido un xornalista peculiar, inda que entrañable, cuestionoulle a Lotina o feito de que defendamos os corners con todos os xogadores no canto de deixar algún home adiante para que leve un par de contrarios con el. Lotina respondeu como non pode ser doutra maneira: ti tes o carné de adestrador´? É certo, de fútbol todos podemos falar, pero deixemos o maestro inda que sexa un burro.

NON PASOU NADA RARO

2009-09-27T00:19:00.000-07:00

O acontecido nos partidos de onte da quinta xornada de Liga vén demostrar un pouquiño o que xa falamos nestes días neste blog aínda acabado de nacer. O Real Madrid e o Barcelona andan, como era de esperar, sobrados. Non necesitan facer grandes exhibicións para gañar con comodidade. Exemplo evidente o de onte no Bernabeu onde o Tenerife fixo un dignísimo partido, presionando moi arriba e mesmo levando a iniciativa do xogo, creando ocasións polo centro e polas dúas bandas, cunha gran mobilidade dos seus homes de arriba. O público do Bernabeu apupou en varias ocasións a pouca iniciativa do seu equipo de galácticos, incapaz de ter a posesión do balón e no que Xabi Alonso pasou totalmente desapercibido. Os canarios tiveron máis posesión do balón e oportunidades de gol, pero faltoulles a calidade no remate que distingue os equipos que aspiran a un título ds que xogan pola permanencia. Ao Madrid, en cambio, abondoulle con momentos illados de inspiración das súas estrelas para marcar un 3-0 que dá a entender un partido máis cómodo do que en realidade foi. Benzema mostrou por fin a súa mellor versión, con dous goles diferentes nos que demostrou o seu instinto e perseverancia. O terceiro foi un excelente disparo de Kaká dende a frontal ante o que nada puido facer o porriñés Sergio Aragoneses, que, con todo, e malia a pouca chicha do Madrid onte, tivo unha actuación destacada cunhas cantas grandes paradas. O Barcelona non foi tampouco, o equipazo de costume. Custoulle entrar no partido ante un Málaga que lle achuchou moi arriba e procurou tapar sempre as liñas de pase a Xavi. Os andaluces tiveron mesmo unha boa oportunidade para se adiantaren no marcador pero ao nixeriano Obinna fíxoselle de noite cando encaraba nun un contra un a Víctor Valdés. Na área contraria, a defensa do Málaga, especialmente Welligton, aplicábase con dureza inusitada, ás veces rozando os límites do regulamento. Pero por moito que se lle free ao Barça é moi difícil evitar unha media ducia de pases ás costas dos defensas. Nun destes, Ibrahimovic parou co peito e bateu brillantemente a Munúa. O sueco, que entrou no primeiro tempo por un Henry con problemas físicos, vai a gol por partido Co marcador a favor os de Guardiola xogaron con maior comodidade, marcaron un máis e máis que poderían ter metido ante un Málaga ordenado pero pouco ameazador.

Advertiamos o mércores que se algún equipo podía meterse na loita polo título entre Barça e Madrid é o Sevilla, que parece ter dado un paso á frente este ano. Onte gañoulle con grande autoridade ao Athletic en San Mamés. Marcaron Kanouté, Negredo, Renato e Jesús Navas, nomes que dan idea do verdadeiro alcance do plantel do que dispón Jiménez. Ao Athletic báixalle a quentura despois das tres vitorias seguidas do inicio do curso, con dúas claras derrotas consecutivas. É verdadeiramente curioso o pouco competitivos que viran os equipos de Caparrós cando en frente está o Sevilla.

Do mesmo xeito que reivindicabamos a calidade do plantel andaluz dubidabamos da verdadeira capacidade do Valencia para aspirar ao máis alto. Onte ante o Atlético amosou as súas principais virtudes e defectos. As virtudes son evidentes e teñen que ver coa inmensa calidade e velocidade dos seus homes de arriba. Polo xeral inclúese na lista a Villa, Silva e Mata, pero a estas alturas parece xusto incluír a Pablo Hernández, rápido e moi talentoso que nas tres temporadas que leva na Primeira División xa acumula media ducia de auténticos golazos. Os problemas do Valencia están atrás nunha defensa inmadura -e non porque non xogase onte Maduro-, e nun plantel curto en exceso para aturar unha tempada da esixencia da española. Unha análise non moi diferente da que se pode facer do Atlético, no que a brillantez dos dous avanzados, Agüero e Forlán, non ten que ver co nivel moito máis discreto do resto do plantel.

En Inglaterra destacou a contundente vitoria do Liverpool cun xenial, absolutamente xenial, Fernando Torres, que está nun nivel de inspiración e acerto sen precedentes. Leva cinco goles nas dúas últimas xornadas, goles todos eles rebosantes de instinto e talento. O Liverpool, co seu dianteiro centro en tal grao de inspiración, coa experiencia dun plantel que se coñece de fai tempo, con grandes xogadores e un adestrador intelixente, pode aspirar a todo, malia a alta competitividade da Premier, co Chelsea e o United implacables, e o Manchester City que desbanca o Arsenal do cuarteto de favoritos.

En Portugal, primeiro clásico da tempada entre Porto e Sporting de Lisboa que levaron os tetracampións por 1-0 grazas a un gol temperán de Radamel Falcao. O xogador colombiano, ex de River Plate, e do que moito se falara fai dous anos por un suposto interese do Dépor, está a substituír con brillantez a Lisandro, agora en Lyon. Con todo, o equipo de Jesualdo Ferreira non ten aínda a intensidade da época pasada. Por momentos, O estádio do Dragao amosou o seu descontento pola actitude do equipo que, en ningún momento soubo pechar o xogo malia que no 55 o Sporting quedou con dez por expulsión de Anderson Polga. Raul Meireles non fixo mal partido pero non chega aínda ao nível de excelencia do pasado ano, mentres que Hulk, posiblemente o xogador máis desequilibrante do campionato, é imparable pero intermitente en exceso, e un pouco desquiciante pola súa tendenza a ir ao chan así sente o máis mínimo contacto. O Sporting de Lisboa, malia non ter mala actitude e loitar durante todo o partido mesmo en condicións adversas, non parece ter o empaque dun grande. Cun equipo moi técnico fáltalle, porén, gol, sendo dependente en exceso de Liedson, mentres que en defensa, Anderson Polga e Carriço están a cometer demasiados erros. O caso é que o Sporting está xa a oito puntos do líder, Sporting Braga. Pola súa banda, o Benfica segue acumulando goles, leva xa 20 en apenas seis partidos. No Estádio da Luz son optimistas pois o equipo xoga con fluidez soltura. Hai xogadores abondos con moito talento: Aimar, Saviola, Di María, Cardozo, Coentrao, Ramires... e o gol é o único obxectivo polo que está pensado o sistema de xogo. Queda por ver o rendemento do Benfica ante os grandes.

GRANDE SPORTING BRAGA!

2009-09-26T05:46:00.000-07:00

Mentres en Portugal están hoxe de xornada de reflexión ante as eleccións lexislativas de mañá, o Sporting Braga continúa coa súa xeira incrible de partidos gañados. Seis de seis, xa só quedan 28. Onte non o tiñan fácil, no Jose Arcanjo de Olhao, ante un equipo do que xa dixemos que se postula para equipo revelación coa súa manda de rapaces talentosos cedidos do Porto. Mais o Braga, facendo honra ao apelido do seu adestrador tivo paciencia e finalmente sorte e acabou batendo coa vitoria despois dun gol no último suspiro do desconto de Alan. O Sporting leva nos últimos anos intentando converterse no cuarto grande de Portugal. O ano pasado, o equipo armado por Jorge Jesus, fixo un xogo brillante mais acabou quinto, por atrás do Nacional de Madeira, mentres que na UEFA foron eliminados polo PSG despois dunha triste cantada de Eduardo. Este ano tomou as rédeas do equipo Domingos, adestrador pouco experiente que tivo a intelixencia de aproveitar o traballo feito polo seu antecesor e reforzar o plantel cunha chea de xogadores que inda que non son galácticos teñen calidade e experiencia abonda na Liga portuguesa para acrecentar o potencial dun equipo de por si moi interesante. As seis vitorias seguidas teñen o mérito de ter sido conseguidas ante equipos de toda caste, incluíndo xa dous clásicos: Sporting, ao que derrotou en Alvalade, e o todopoderoso Porto, que foi inferior ao Sporting Braga durante todo o partido do pasado sábado no Municipal de Braga. A xeira do Sporting e un sopro de aire fresco nunha Liga na que parece imposible irromper no territorio privativo dos tres grandes. Non parece probable que o equipo de Domingos poida consumar finalmente a grande sorpresa, algo que nos últimos 60 anos só conseguiu o Boavista da 2000-01 con Jaime Pacheco no banco e o gran Erwin Platini Sánchez no campo. O Porto segue sendo o mellor equipo de Portugal, mentres que o Benfica mellorou substancialmente con Jorge Jesus respecto ao errático equipo de Quique Sánchez da época pasada. O que si parece máis probable é que o Braga poida competir polo terceiro posto cun Sporting de Lisboa triste e irregular no comezo da temporada, excesivamente dependente dos goles de Liedson, e cuxos reforzos teñen pinta de resultaren fiascos, Mati Fernández e Angulo especialmente.

Na Coruña agardamos polo Vila Real coa esperanza de non repetir o tropezo do Espanyol. O equipo de Valverde vén tocado, con apenas dous puntos en catro partidos. O ex-técnico de Espanyol e Olimpiakos recoñece que ao Vila Real fáltalle aínda un pouco de todo. Parece claro que ao plantel vaille ser difícil cambiar dun día para outro do estilo tan definido de xogo que propuña Pellegrini ao que trae Valverde na cabeza. Seguro que o txingurri será un bó técnico para o conxunto castellonenco pero vai precisar tempo. Para que o Vila Real non rabuñe algo positivo de Riazor, cómpre antes que nada corrixir as fendas defensivas abertas nas primeiras xornadas. Visto que gol, estrañamente, non falta, haberá que ser máis recios atrás para facer de Riazor o necesario fortín.

Por último, matinando sobre o Manchester United, que perdeu este ano dous dianteiros excepcionais: Tévez e Ronaldo, acordoume que dende o comezo da temporada non vin máis a Federico Macheda, aquel rapaz italiano de 17 anos que na segunda volta converteuse no revulsivo dun United ameazado e coa pólvora mollada. En boa medida, Ferguson débelle un tanto por cento moi elevado do título do ano pasado. Pois ben, parece que inda anda por Manchester, xogando co equipo de reservas que adestra Ole Gunnar Solskjaer. Non sei se será doado para un rapaz co ego que se lle ve a Macheda voltar ao filial despois de atinxir a gloria na época pasada. En todo caso, non creo que Ferguson tarde demasiado en contar outravolta con el.

ENRIQUE CASTRO E DIEGO CASTRO

2009-09-24T23:53:00.000-07:00

Onte pechouse a cuarta xornada da Liga cun partido gris entre o Sporting e o Zaragoza. Con todo, pódense rescatar algunhas cousas do encontro. A primeira, o emotivo cumpleaños feliz que lle dedicou o Molinón a Enrique Castro 'Quini', ese mítico dianteiro que onte fixo 60 anos dunha vida intensa, marcada polo éxito futbolístico e por desgrazas persoais como aquel secuestro, xa bastante esquecido, pero que fora todo un acontecemento na España dos 80; a tráxica morte do seu irmán Castro, que fora tamén xogador, porteiro, do Sporting; e unha grave enfermidade da que se vai recuperando aos poucos. Á afición do Sporting, teñámoslle máis ou menos simpatía, hai que recoñecerlle un fermoso compromiso co seu equipo. Non hai máis que lembrar a maré branquivermella que levou cinco mil persoas a Riazor na época pasada, demostrando a importancia para calquera cidade de ter un equipo na Primeira División, algo que parecen non entender en exceso as autoridades coruñesas e galegas, que prefiren gastar millonadas en anuncios televisivos pero non queren gastar nun patrocinio no principal soporte publicitario de Galiza no mundo. En fin... Outro detalle importante do partido foi Diego Castro, o de Poio, o fillo do mítico Fernando Castro Santos, que é xa un emblema do Sporting. Designado pola afición mellor xogador do equipo na temporada pasada, vímolo onte co brazal de capitán e facendo un partido extraordinario, cun gol e dúas asistencias de gol que non aproveitaron os seus compañeiros. É penoso ver como o fútbol galego produce unha chea de talento, mais so acaba agromando unha mínima parte del, ás máis das veces grazas a unha perseverancia e insistencia que non necesitan as promesas futbolísticas doutros territorios do Estado.

Outro exemplo do enorme talento do fútbol galego é o Jonathan Pereira, un xogador cunha habilidade extraordinaria e un dos dianteiros máis prometedores da Liga, que despois das súas sucedidas tempadas en Ferrol e Santander, ten por fin unha oportunidade no Vila Real. O domingo visitará Riazor para enfrontarse ao Dépor, un equipo que nos últimos tempos mostrou moito interese en facerse cos seus servizos. Esperemos que por un día non destaque e que en Riazor quedemos del coa lembranza do seu primeiro partido en Riazor, enfardado coa camisola da selección galega, e no que lle marcou un gol magnífico á selección de Ecuador.

Á selección galega parece que non poderemos vela este ano. O cambio de Goberno da Xunta supón a eliminación de todo canto símbolo de identidade agromara co anterior executivo. Disque a selección galega é un fenómeno político e politizado, pero acho que tan político é tela como non tela. Unha mágoa en todo caso pois é un partido que serve, antes que nada, para visualizar o verdadeiro nível do noso fútbol, ese que xa fai case medio século conseguiu, no mesmo ano, un balón de prata para Luis Suárez, balón de ouro noutra edición; e un balón de bronce para Amancio Amaro.

TRES GOLES MÁIS

2009-09-24T01:20:00.000-07:00

Xa estamos de sétimos, que é onde acabamos a Liga pasada. Catro partidos, dúas vitorias, dúas derrotas e... oito goles a favor. Esta está a ser, sen dúbida, a gran noticia do Deportivo dende o comezo da temporada, o gran número de goles que estamos conseguindo para as poucas ocasións que, en proporción, xeramos. Os goles de onte, ademais, obviando o golazo do pobre Leandro, son dos que suben a moral da afición. Jucatazo de falta directa -os goles de falta directa do Dépor nos últimos anos cóntanse cos dedos dunha man- e cabezazo inapelable de Riki. Polo demais, o partido de onte tampouco permite tirar moitas conclusións de cara ao futuro vista a fraqueza preocupante do Xerez que, ou moito cambia, ou fede dende xa a Segunda División. Por iso a lectura do partido do Dépor non pode ser excesivamente positiva. Gañouse e demostrouse a superioridade evidente no campo, pero co 1-0 houbo un exceso de relaxación que puido acabar en disgusto malia a escasísima pegada do Xerez -Bermejo puido empatar a vinte minutos do final cun trallazo ao traveseiro que evitou que fose gol Aranzubia cunha esticada impresionante-. Faltou máis posesión do balón. No primeiro tempo, antes do gol de Juca, funcionou Sergio, facendo o que lle pediamos onte, mover o balón con criterio no centro do campo. Acompañouno Guardado, que cando baixa unha velocidade encaixa ben no xogo combinativo do equipo. E destacar máis unha vez a Juca que alén do gol e a asistencia de gol a Riki, segue demostrando un enorme compromiso no xogo colectivo e calidade suficiente na distribución do balón. Con todo, despois do primeiro gol, o equipo relaxouse un anaco e renunciou a bola cando o máis apropiado tería sido talvez ir a rematar un rival doente. Outro punto de atención que sinalabamos onte era a achega de Lassad e Adrián arriba. Tiveron un partido máis ben discreto- Adrián estivo lento de máis para aproveitar dous agasallos da defensa xerecista-, do mesmo xeito que Pablo Álvarez, que ten uha tendenza preocupante a meterse en batallas en solitario sen demasiadas expectativas de éxito. Porén, con todos os erros, que haberá que seguir corrixindo no día a día, ao Dépor sobroulle para sumar os tres puntos e recuperar fóra o que se perdera na casa. Agora haberá que ver se somos capaces de aproveitar a visita dun Vila Real que vén mergullado nunha crise de resultados impropia dos seus últimos anos. O que está claro é que non van dar tantas facilidades como o pobre Xérez, no que só a Viqueira se lle prendía de cando en vez a luceciña do talento.

E onte falabamos do enorme potencial do Sevilla. Considerabamos que era o único equipo ao que viamos con posibilidades de meterse na loita entre Madrid e Barça. Non parece que sexa o caso do Valencia, que onte perdeu en Xetafe merecidamente, 3-1. Ben coñecido é o potencial do equipo de Emery arriba con xogadores conmo Villa, Silva ou Mata. Pero o resto do plantel non parece estar á altura. A defensa é inexperiente de máis, os laterais non son grandes defensores, pero tampouco acaban de brillar nas súas incorporacións arriba. Marchena no mediocampo parece un boxeador decadente que protesta seguido e busca o golpe baixo, pero que xa é incapaz de gañar un combate, e só Banega parece que esta temporada está a alcanzar o nível dun equipo que aspire a algo. Se a iso lle unimos a impaciencia propia de Mestalla, que é deses campos nos que a afición, por moito que consiga, nunca parece estar contenta, augúrolle mesmo problemas ao Valencia para estar o próximo ano en Champions.

E por último falar da Segunda B, que onte tivo tamén xornada no medio da semana. Destacar a vitoria do renovado Pontevedra en San Lázaro. Os granates xa se sitúan en postos de promoción, neses polos que adoitan moverse ao longo de todas as temporadas, para finalmente morrer na beira. Esperemos que desta volta si o Pontevedra, que iniciou unha interesante campaña de promoción entre a súa masa social: optimismo crónico, acabe conseguindo o ascenso que merece por historia e afición. Por outro lado, lembro aquela anécdota de Arsenio, no primeiro ano de Dépor en Primeira cando camiño penso que de Donosti, lles amosou aos seus xogadores, non lembro se Las Llanas ou Ipurúa, para que non esqueceran de onde viñan. Pois ben, onte foi o Montañeros de José Ramón, que lembrará ben aquela anécdota, o que visitou
Ipurúa, mais no caso deste equipo do fútbol modesto coruñés, visitar Ipurúa non é un paso atrás, senón un dos máis importantes da súa historia, pois Ipurúa é xa un clásico do fútbol español.

E O SEVILLA?

2009-09-23T06:08:00.000-07:00

Os comentaristas da Liga auguran que esta temporada a loita polo título será cousa de dous: Madrid e Barcelona. Non sei eu, honestamente, se este Madrid que gastou unha millonada para meter unha chea de galos nun mesmo poleiro será capaz de discutirlle o título a un Barça cuxos xogadores andan como motos, con Messi a meter os goles a pares, Ibrahimovic a gol por partido e Xavi dando asistencias de gol coma quen fai churros. En todo caso, aceptando Madrid como candidato ao título, non parece que o resto dos aspirantes poida aspirar a meterse nesa batalla. O Atlético, fiel á súa idiosincrasia, xa anda cunha desas depresións de cabalo que lle veñen de cando en cando; o Valencia, parece plantel curtiño de máis para aguantar a temporada; o Vila Real adaptándose aínda a Valverde e viceversa, e Valverde non é mal adestrador pero necesita o seu tempiño para amoldar un equipo ao seu gusto; e o Sevilla... vaites! o Sevilla por que non? Gústame o Sevilla, paréceme un equipazo que non ten demasiado que envexarlle aos grandes de Europa: tres dianteiros espectaculares -recoñezo aquí a miña admiración por Kanouté-, unha defensa recia e consistente, laterais polivalentes e de calidade -parece que este ano Konko está a demostrar a súa verdadeira categoría futbolística-, centrocampistas de toda caste, e xogadores por banda cunha capacidade incrible de desborde -Capel, Perotti, Adriano, Jesús Navas...-. O de Navas é de traca. Tremendo xogador! É máis rápido que ninguén, regatea como ninguén e cando chega á liña de fondo sempre sabe facer o máis acaído: pase atrás, ou disparo, ou centro ao segundo pao como o de onte marabilloso... En fin, un fóra de serie. Reflexionaba onte sobre o feito de que Navas nunca fora á selección española. Non seu momento rexeitou tal posibilidade, seica, porque lle entraban crises de ansiedade. Estraño caso o seu! De todos modos un feito que fai que a miña simpatía por este xogador sexa aínda máis grande. Onte contra o Mallorca o Sevilla non fixo, nin moito menos, unha grande exhibición pero gañoulle con inusitada facilidade a un Mallorca pobretón ao que se lle baixou de vez a quentura que traía das tres primeiras xornadas. Se algún elemento podía facer dubidar da capacidade do Sevilla para loitar polo máis alto, era talvez, o seu adestrador Manolo Jiménez, a quen, malia non colleitar malos resultados, parecía que o equipo se lle facía un chisco grande de máis. Visto o comezo de temporada do Sevilla, acredito que Jiménez xa non é un problema, que a experiencia acumulada inchouno como adestrador abondo como para que lle acaía o traxe á perfección. Jiménez xa sabe que ten un equipazo entre mans e que para sacarlle o máximo non lle vale outra que saír a gañar cada partido. Así que aposto que esta Liga se non é cousa de un, será cando menos cousa de tres.

Ou de catro se o Deportivo quere... En fin, parece difícil. Hoxe ás oito xogamos un partido ben importante. Non sería bo afundirnos nos postos baixos ás primeiras de cambio. Juan Rodríguez é baixa e Sergio entrará no once titular. A ver que tal! O certo é que Sergio, ao que xa lle pasou boa parte do arroz, non deixa de ser un dos tipos con máis fútbol do equipo, e necesitamos no centro do campo alguén coma el, cando está lúcido, para darlle ao xogo outro feitío máis futboleiro -se cadra para iso tamén podería valer Juan Domínguez-. Do Juca, do que lle teño visto, non podo falar mal, inda que tampouco moi ben. Parece un xogador traballador e esforzado, loitador, técnicamente apañado e sobre todo con bo toque a bola parada. En fin, a ver que pasa. Que seis puntiños son mellores que tres. Outros nos que haberá que fixarse serán Adrián e Lassad. O sábado marcaron cadanseu gol. Ogallá se confirme que teñen calidade abonda para ser o referentes de ataque do Dépor esta temporada e as vindeiras.

En Alemaña o Bayern München de Van Gaal gañou onte 5-0 ao Oberhausen da 2ª División en partido de Copa. Marcaron dous Van Buyten, un xogador do Oberhausen en propia porta, Mario Gómez e... Thomas Müller. Este xogador está a ser no comezo da temporada, a grande aparición nova do fútbol europeu. Suma unha chea de goles en Liga e Champions e foi o revulsivo do Bayern para levantar cabeza despois dun pésimo comezo de Liga. Técnico, rápido, con bo disparo e cunha capacidade de chegada a gol extraordinaria é, dende logo, o maior descubrimento da canteira do Bayern dende Schweinsteiger. Haberá que seguirlle a pista.

AGARDANDO POLO XEREZ

2009-09-22T06:52:00.001-07:00

Despois de perder na casa co Espanyol viaxamos cara ao sur para nos enfrontar ao noso segundo pechacancelas consecutivo: o Xerez. Os andaluces teñen dúas baixas notables: Aythami e Bergantiños, por estaren cedidos por nós. Xa non están cedidos Momo e Viqueira. O de Ordes é unha sorte de Valerón para a torcida xerecista, un tipo que xoga andando pero que cada vez que toca un balón pon en evidencia ás cualidades técnicas dos seus sufridos e esforzados compañeiros. No Bernabeu, así como Valerón marcou un golazo e errou outro claro fai tres semanas, Viqueira lixou o traveseiro cun tiro de falta espectacular. Pola súa banda, Álex Bergantiños xogaba o seu segundo partido en primeira, e abofé que o fixo ben, decidindo sempre o máis acaído para o equipo, tanto na destrución do xogo como na construción. Que me aspen se este rapaz non ten un sitio no equipo para a vindeira temporada!!! Un soña con que acompañe a Juan Domínguez no futuro doble pivote do Dépor, inda que Lotina, polo momento, segue sen incluír a Juan nas convocatorias. Por moita ansia que teñamos de velo debutar en primeira, máis despois da exhibición do Teresa Herrera, parece xusto deixar a Lotina que administre a súa progresión como considere axeitado. Entrementres, parece claro que Lafita non vai volver por Riazor se non é enfardado coa camisola do Zaragoza, un equipo que se está a gañar un sitio na lista negra do deportivismo. Lotina pensa no seu substituto e fala de dous homes: Jordi Alba e Giovani dos Santos, dúas propostas coherentes e interesantes que encaixan na filosofía de incorporacións do clube nos últimos anos. Un, honestamente, bota de menos a Wilhelmson. Facíao todo tan fácil!!! En todo caso, con Wilhelmson ou sen Wilhelmson, con Giovani ou sen Geovani, co Jordi Alba ou sen Jordi Alba, estou seguro de que hai tres, seis, ou mesmo nove planteis piores co Dépor na Primeira División.

Onte pechouse a quinta xornada da Liga Sagres cun fascinante Sporting de Lisboa-Olhanense. Os de Paulo Bento pasáronas putas, nunca a expresión resultou tan acaída, ante o equipo do Algarve, recén ascendido e adestrado por un clásico portugués dos 90: o Jorge Costa, aquel central que facía parella con Fernando Couto e a quen vimos sangrar a cachón unha vez en San Siro. Como a maioría dos centrais reconvertidos en adestradores, o seu equipo foi atrevido e alegre. Con cinco rapaces cedidos polo Porto, a maioría deles internacionais sub-21, chegaron a poñerse 2-0 á media hora. Destacar especialmente aos xogadores Rabiola, Ukra e Tengarrinha. Mágoa que a defensa non deixase tan boa imaxe como os homes do arriba. A inocencia atrás custoulles a remontada ante un Sporting de Lisboa ben requeno que penso vai quedar eliminado da loita polo título ben cedo. O Olhanense, pola súa parte, coa pegada demostrada onte e máis nos primeiros catro partidos, dos que saíu invicto, parece un candidato claro a converterse en revelación no campionato.

E falando de defensas reconvertidos, falo desta volta nun defensa reconvertido en comentarista, ao que se lle bota moito de menos: Marcelino Elena, que na época pasada nas retransmisións da Premier demostrouse un dos mellores comentaristas que teñen pasado por televisión en moito tempo. Falaba o xusto, falaba ben, sabía do que falaba... se cadra por iso durou tan pouco. O seu substituto, o Petón, con nome de pizzería-franquía coruñesa algo sabe, pero menos do que el pensa que sabe, e fede a Larguero, se cadra por ter que ir ao Larguero deixa as retransmisións a medias. Mención aparte merece o debut como comentarista en Gol Televisión de Víctor Muñoz que demostrou que, inda que parecía difícil, é pior comentarista que adestrador.

Canto ao Zona Champions da Galega promete. Terio Carrera, Timiraos e Fernando Vázquez, tres craques. Inda que no primeiro día Timi confundira o Inter co Milan e Fernando Vázquez non vira un burro a catro pasos.