O SOÑO DO SP.BRAGA UN POUCO MÁIS PERTO

Diciamos que o principal problema do Sevilla na súa eliminatoria ante o Braga sería infravolar o verdadeiro potencial do seu rival. Non sei se efectivamente o infravalorou ou non, pero o equipo de Domingos Paciência demostrou sobradamente que é un equipo de primeiro nivel e que, con motivo, lle roubou a praza champions a Porto e Sporting Lisboa, e lle disputou a Liga ata a última xornada ao Benfica. O principal mérito do equipo minhoto é que sempre, sempre, independentemente do rival, procura a vitoria, e finalmente o máis normal é que acabe por conquerila. Iso non quere dicir que esteamos a falar dun equipo temerario. O Sp.Braga é especialmente ordenado, cunha defensa veterana e eficaz e dous mediocentros de sacrificio constante e calidade para sacar o balón ( o capitán Vandinho e a nova incorporación Leandro Salino, quen xa demostrara o seu nivel no Nacional de Madeira). Arriba, ademais, conta con homes rápidos e intelixentes (Alan, Paulo Cesar, Matheus) que procuran seguido o desborde ou as costas da defensa. Se a iso lle engadimos un aproveitamento metódico das xogadas de estratexia, raro resulta que o Braga non faga cando menos un gol por partido.

En Braga ven o soño da fase de grupos da Champions un pouquiño máis cerca que onte. Con todo, será moi difícil manter o tipo ante un Sevilla que sendo superior, pasou polo AXA Stadium coma un equipo pequeno confiado ao talento do seu único xogador desequilibrante: Jesús Navas.

OS DEZ PROTAGONISTAS DO COMEZO DE TEMPORADA

Esta á miña escolma persoal dos 10 protagonistas do comezo da temporada futbolística 2009-2010

10.Pedro León: Unha das fichaxes importantes, inda que pasara desapercibida, do mercado de verán. Despois dunha magnífica temporada no Valladolid, o xogador murciano, irmán do ciclista Luis León Sánchez, está a facer un inicio de campaña impresionante co Xetafe. É un perigo constante por banda dereita e xa leva dous goles de bandeira.

9.Radamel Falcao: O dianteiro colombiano procedente do River, e de quen se falara que o quería o Dépor fai dúas temporadas, tiña o difícil reto de facer esquecer no Porto a Lisandro López. Polo momento, é unha das grandes estrelas da Liga Sagres. Vai a gol por partido, con goles de todas as facturas: perna dereita, perna esquerda, calcaño, cabeza... O seu duelo polo pichichi luso co benfiquista Cardozo antóllase apaixoante. Pode marcar unha época no Porto.

8.Zlatan Ibrahimovic. Había algunhas dúbidas sobre o rendemento do sueco no Barça, sobre todo polo difícil reto de substituír a Eto´o. Pero mentres o camerunés comezou a campaña con máis pena que gloria en Milán, Zlatan está demostrando que coa súa inmensa calidade é a guinda perfecta para o gorentoso equipo de Guardiola.

7.Fernando Torres. Comezo absolutamente espectacular do dianteiro español no Liverpool. A súa facilidade para marcar goles da nada e o seu cada vez máis evidente liderado no equipo de Anfield Road disipan as dúbidas dos que pensaban que era esaxerado o seu balón de bronce na época pasada. A estas alturas é un dos dianteiros máis desequilibrantes do fútbol mundial e calquera opción de que os de Rafa Benítez consigan o título case vinte anos despois pasa porque Torres manteña o seu extraordinario momento de forma actual.

6.Adebayor+Tévez. Parece que por fin o Manchester City multimillonario ten equipo para aspirar ao título da Premier. O mellor exemplo é a súa parella de dianteiros. Tévez é un tipo cuxa calidade só é superada polo seu encomiable derroche físico en cada partido. Deixou pegada en todos por cantos clubes pasou pero pode consagrarse no City, onde ademais é o complemento perfecto do crack Adebayor, un talento sobrenatural que atopa por fin un equipo gañador. Con todo, neste apartado non esquezamos outras pezas importantes do novo City como Kolo Touré, Gareth Barry, Stephen Ireland ou Craig Bellamy.

5.Iker Muniain. San Mamés frótase as mans despois da aparición deslumbrante desta perla de Lezama que non se achicou en absoluto dende a súa chegada ao primeiro equipo. É xa o goleador máis noviño da Historia da Liga, marcou o gol que lle deu ao Athletic unha clasificación agónica na UEFA, e a súa marxe de progresión é realmente esperanzadora.

4. Thomas Müller. A maior aparición da canteira do Bayern nos últimos anos, superior se cadra á de Schweinsteiger. Centrocampista técnico, vertical e cunha chegada a gol espectacular, os seus goles foron o revulsivo necesario para un Bayern de Van Gaal que comezou erraticamente a Bundesliga. Será probablemente un dos grandes xogadores europeos da próxima década.

3. Domingos Paciência. O ex-dianteiro do Porto ou do Tenerife, do que tamén se falara moitas veces que lle andaba atrás o Deportivo, deu un paso adiante como técnico da Liga portuguesa tomando as rédeas do ambicioso Sporting Braga. Despois do seu paso por Leiria e Coimbra había dúbidas sobre a súa capacidade para mellorar o traballo feito no equipo minhoto por Jorge Jesus. Pero sete xornadas despois de que dera comezo o campionato, xa asinou o mellor comezo da historia do clube con sete vitorias en sete partidos e unhas expectativas moi ambiciosas, pois conta cun plantel amplo, compensado e de calidade.

2. Jesús Navas. O xogador máis desequilibrante da Liga, co permiso de Messi e Ronaldo. É unha marabilla velo xogar. Extremo puro dos que xa non se estilan, é capaz nun partido de xerar media ducia de ocasións claras para o seu equipo , que non está falto, inda por riba, de bos dianteiros. O mellor argumento para acreditar que o Sevilla é o máis serio aspirante ao título. Inda por riba, mantén esa peculiar negativa de acudir á selección española por estraños problemas de ansiedade.

1.Juca. A mellor noticia do Dépor na temporada polo seu marabilloso disparo de falta e os seus servizos nas xogadas a bola parada. Unha das explicacións do magnífico comezo de Liga do Deportivo. Esperemos que o Lampard dos Balcáns manteñan este nível no que resta de temporada.

CONFÍRMANSE CERTAS SOSPEITAS

Pouco fútbol puiden ver este domingo, pero parece que se confirman algunhas impresións das que fomos debullando nos post anteriores. A principal é que xa non hai dúbida ningunha de que o Sevilla é un candidato claro para o título. Pasoulle por riba ao Madrid sacando a relucir o seu espléndido arseal de armas ofensivas -con mención especial para o grandísimo Jesús Navas- e defensivas. O vindeiro rival do Sevilla é o Dépor, que tan contentos nos ten aos seus seareiros. Xa van tres vitorias seguidas e as tres fundamentadas en manter a porta propia a cero. Como diciamos onte, a defensa do equipo está espléndida, sendo realmente atractiva a parella Lopo Colotto, segurísimos atrás e toda unha ameaza arriba. A eficacia do Dépor nas xogadas a balón parado é francamente esperanzadora. Sexa mediante lanzamentos directos -Juca-, faltas laterais ou corners, estamos a sacarlle un rendemento extraordinario a este tipo de xogadas, o cal é unha benzón tendo en conta a pouca dinamita dos nosos dianteiros. Do mesmo xeito, tamén cómpre salientar que o Dépor é un equipo que defende especialmente ben estas xogadas -inda que moita xente critique que nunca se deixe un home adiante-, das que recibimos moi poucos goles. Unha cousa e a outra, valorando a trascendencia das xogadas de estratexia no fútbol actual, explican en boa medida a boa xeira destas seis primeiras xornadas.

Falando de parellas de centrais, cada vez teño máis a certeza de que a mellor parella de centrais do fútbol europeo tena o Porto, co sobrio, rápido e eficiente Rolando e o inconmesurable Bruno alves, que onte ademais marcou o seu primeiro gol da Liga nun espléndido cabezazo. A defensa é o piar principal do equipo de Jesualdo Ferreira que onte resolveu con tremenda eficacia o seu difícil partido ante o Olhanense. Falabamos ao principio do artigo de sospeitas que se van confirmando e unha delas é a pouca pegada do Sporting de Lisboa, que volveu asinar un triste partido con empate sen goles ante os Belenenses e afástase con pasos de xigante dos postos de arriba. Actualmente está a dez pntos do líder Sporting Braga -que despois de vencer ao frouxo Vitória de Setúbal- xa leva unha xeira espectacular de sete vitorias en sete partidos.

E O SEVILLA?

Os comentaristas da Liga auguran que esta temporada a loita polo título será cousa de dous: Madrid e Barcelona. Non sei eu, honestamente, se este Madrid que gastou unha millonada para meter unha chea de galos nun mesmo poleiro será capaz de discutirlle o título a un Barça cuxos xogadores andan como motos, con Messi a meter os goles a pares, Ibrahimovic a gol por partido e Xavi dando asistencias de gol coma quen fai churros. En todo caso, aceptando Madrid como candidato ao título, non parece que o resto dos aspirantes poida aspirar a meterse nesa batalla. O Atlético, fiel á súa idiosincrasia, xa anda cunha desas depresións de cabalo que lle veñen de cando en cando; o Valencia, parece plantel curtiño de máis para aguantar a temporada; o Vila Real adaptándose aínda a Valverde e viceversa, e Valverde non é mal adestrador pero necesita o seu tempiño para amoldar un equipo ao seu gusto; e o Sevilla... vaites! o Sevilla por que non? Gústame o Sevilla, paréceme un equipazo que non ten demasiado que envexarlle aos grandes de Europa: tres dianteiros espectaculares -recoñezo aquí a miña admiración por Kanouté-, unha defensa recia e consistente, laterais polivalentes e de calidade -parece que este ano Konko está a demostrar a súa verdadeira categoría futbolística-, centrocampistas de toda caste, e xogadores por banda cunha capacidade incrible de desborde -Capel, Perotti, Adriano, Jesús Navas...-. O de Navas é de traca. Tremendo xogador! É máis rápido que ninguén, regatea como ninguén e cando chega á liña de fondo sempre sabe facer o máis acaído: pase atrás, ou disparo, ou centro ao segundo pao como o de onte marabilloso... En fin, un fóra de serie. Reflexionaba onte sobre o feito de que Navas nunca fora á selección española. Non seu momento rexeitou tal posibilidade, seica, porque lle entraban crises de ansiedade. Estraño caso o seu! De todos modos un feito que fai que a miña simpatía por este xogador sexa aínda máis grande. Onte contra o Mallorca o Sevilla non fixo, nin moito menos, unha grande exhibición pero gañoulle con inusitada facilidade a un Mallorca pobretón ao que se lle baixou de vez a quentura que traía das tres primeiras xornadas. Se algún elemento podía facer dubidar da capacidade do Sevilla para loitar polo máis alto, era talvez, o seu adestrador Manolo Jiménez, a quen, malia non colleitar malos resultados, parecía que o equipo se lle facía un chisco grande de máis. Visto o comezo de temporada do Sevilla, acredito que Jiménez xa non é un problema, que a experiencia acumulada inchouno como adestrador abondo como para que lle acaía o traxe á perfección. Jiménez xa sabe que ten un equipazo entre mans e que para sacarlle o máximo non lle vale outra que saír a gañar cada partido. Así que aposto que esta Liga se non é cousa de un, será cando menos cousa de tres.

Ou de catro se o Deportivo quere... En fin, parece difícil. Hoxe ás oito xogamos un partido ben importante. Non sería bo afundirnos nos postos baixos ás primeiras de cambio. Juan Rodríguez é baixa e Sergio entrará no once titular. A ver que tal! O certo é que Sergio, ao que xa lle pasou boa parte do arroz, non deixa de ser un dos tipos con máis fútbol do equipo, e necesitamos no centro do campo alguén coma el, cando está lúcido, para darlle ao xogo outro feitío máis futboleiro -se cadra para iso tamén podería valer Juan Domínguez-. Do Juca, do que lle teño visto, non podo falar mal, inda que tampouco moi ben. Parece un xogador traballador e esforzado, loitador, técnicamente apañado e sobre todo con bo toque a bola parada. En fin, a ver que pasa. Que seis puntiños son mellores que tres. Outros nos que haberá que fixarse serán Adrián e Lassad. O sábado marcaron cadanseu gol. Ogallá se confirme que teñen calidade abonda para ser o referentes de ataque do Dépor esta temporada e as vindeiras.

En Alemaña o Bayern München de Van Gaal gañou onte 5-0 ao Oberhausen da 2ª División en partido de Copa. Marcaron dous Van Buyten, un xogador do Oberhausen en propia porta, Mario Gómez e... Thomas Müller. Este xogador está a ser no comezo da temporada, a grande aparición nova do fútbol europeu. Suma unha chea de goles en Liga e Champions e foi o revulsivo do Bayern para levantar cabeza despois dun pésimo comezo de Liga. Técnico, rápido, con bo disparo e cunha capacidade de chegada a gol extraordinaria é, dende logo, o maior descubrimento da canteira do Bayern dende Schweinsteiger. Haberá que seguirlle a pista.