0-0, NIN FRÍO NIN CALOR

Boa falta fai a chegada de Morel Rodríguez a Riazor, despois de ver o partido do Dépor este serán en El Pireo ante Olympiakos. E é que na primeira parte do partido o veterano extremo dinamarqués Rommedahl fixo estragos pola banda cuberta polo canteirán Seoane, a quen obviamente non se lle pode reprochar nada habida conta a súa escasa experiencia e que ten que xogar a perna cambiada. A candidez defensiva do Dépor no primeiro tempo foi preocupante, tanto á hora de tapar as bandas como de tapar posicións de disparo. Con todo, discúlpase polo momento de temporada no que estamos e porque, a verdade, estamos completando unha pretemporada coa porta cáseque a cero. O problema é que a cero está tamén a contraria a maior parte das veces. Parece que o obxectivo principal de Lotina é a rapidez na transición defensa ataque procurando a velocidade de Guardado, Saúl Riki e a calidade na condución de Domínguez, pero polo momento ao equipo cústalle saír con velocidade dende atrás. Do mesmo xeito, o xogo de ataque máis elaborado está espeso aínda, malia que con Rubén Pérez atopouse un centrocampista con criterio para xogar en curto e en longo. No segundo tempo o Dépor pechou as vías de auga na súa deensa -axudou tamén a marcha de Rommedahl, e por momentos dominou o partido inda que sen verdadeira profundidade. Falta dinamita arriba e unha maior dose de mala hostia. Con todo resultou interesante a entrada no campo de Desmarets, ao que se lle intúe polivalencia e chegada a gol. A outra nota destacable do partido foi a boa actuación de Manu con paradas notables ante un Olympiakos que foi algo mellor co Dépor, se ben o empate foi un xusto resultado.

TODO MUDOU CON GUARDADO

Espectacular unha vez máis o Dépor, que a estas alturas da temporada demostrou xa unha fiabilidade tal que fai que afrontemos cada partido, independentemente das circunstancias, carregados de optimismo. O de onte parecía fácil, a priori, ante un rival afundido nos postos baixos da táboa e nun estadio no que sempre pescamos algún puntiño. Pero sería soberbio pensar que para un plantel como o Dépor existe algún partido fácil a priori. Non foi este, de feito, o mellor partido dos que ofreceu o Dépor a domicilio esta temporada. Mantíñase a solidez defensiva é certo, pero na saída cara a porta contraria eramos absolutamente inofensivos, incapaces de elaborar unha xogada que merecese tal nome. Mais todo mudou despois da lesión de Lassad. O marsellés, que pasara inadvetido polo xogo, volveu acusar un problema muscular e no seu lugar entrou Andrés Guardado, que empezara o partido no banco despois dos seus problemas gripais ao longo da semana. E Guardado é unha peza fundamental para comprender a excelente xeira de resultados do equipo dende que empezara a temporada. O seu esforzo físico é encomiable, ten unha inmensa calidade e, sobre todo, é o socio ideal de Filipe, a estas alturas o mellor lateral esquerdo da Liga e un dos mellores de Europa. Con Guardado a banda esquerda do Dépor converteuse nunha autoestrada pola que se comezou a xerar perigo e anular a pouca pegada dos cántabros. Despois de varios intentos, foi pola esquerda que se xerou o gol. Asistencia de Filipe a Guardado, centro do de Jalisco, deixada de Riki e gol de Lopo, que por alí andaba pois todo viña dun lanzamento de córner. Parecía que xa se conseguira o máis complicado, pero desta volta tamén se aliou con nós a sorte, pois o Racing errou a única oportunidade clara da que dispuxo. Colsa, con diferencia o mellor dos seus, chatouse só diante de Aranzubia despois dunha grande asistencia do ex do Dépor Xisco e bateulle contra o pao. Tres puntos máis e cada vez o equipo máis seguro e confiado no seu sistema de xogo. Agora visita Riazor o Barça. Non podemos pecar do que non somos, polo tanto ben sabido é que será difícil sacar sequera un punto. O importante é que non se perda a ilusión por sumar os tres.

UNS CORRERON E OUTROS DERON PENA

Antes de analizar polo miúdo o partido, hai que dicir que o Atlético de Madrid demostrou que, efectivamente, é un desastre. Un desastre en defensa- un auténtico colador-, e en actitude, pois todos os balóns divididos gañounos un Dépor que talvez non teña a calidade dos xogadores colchoeiros pero que ten un compromiso colectivo brutal e moi claro a que quere xogar. O Atlético é un desastre pois nin sequera soubo aproveitar o agasallo de Lopo a Agüero aos tres minutos. O arxentino aproveitouno coa solvencia dun bo dianteiro. Parece mentira que o fiable Lopo, de cando en vez, se atrapalle en frivolidades como a de onte que adoitamos pagar cun gol en contra. Parecía que se repetiría a historia dos últimos anos, nos que o Atlético fixo estragos en Riazor, fora Fernando Torres o protagonista, fora o Kun Agüero. Pero onte non. O Dépor fixo un verdadeiro espectáculo no que, posiblemente foi un dos seus mellores partidos da temporada na casa. Atacou con convicción e clarividencia. Sabendo sempre buscar unha banda cando a esixida defensa roxibranca tapaba a outra. Houbo unha chea de ocasións. Lassad recuperou a súa mellor versión e Riki seguiu demostrando que está nun excelente estado de forma. Por desgraza, os árbitros seguen emperrados en non perdoarlle unha. O do cartón amarelo parecía de chacota, máis despois dunha semana marcada pola man de Henry. O penalti non é de todo claro, pero ás veces non se comprende a teima dos árbitros en non entender que os dianteiros, por veces, poidan caer, busquen ou non o engano. O empate, porén, como era de esperar, chegou nunha xogada a bola parada. Córner de libro. Prolongación de Juan Rodríguez e Colotto aparece só no segundo pao. O arxentino é un auténtico especialista neste tipo de xogadas, procurando sempre a sorpresa no segundo pao. Sen dúbida, un dos nosos principais argumentos ofensivos. Onte gañamos todos os balóns aéreos. O resultado parecía curto para o visto no primeiro tempo. O caso é que o inicio do segundo tempo foi máis demoledor aínda, un auténtico asedio. Lotina está demostrando que para ter un equipo grande non é tan necesario o talonario como facer correr aos futbolistas. Espectacular coma sempre o desbaldimento físico de Guardado, e o de Filipe, e o de Juan Rodríguez, mesmo o do rehabilitado Mista... Mágoa que non culminásemos cun gol. O árbitro tampouco acompañou, anulando un penalti que xa pitara por instancias do seu asistente que viu un fóra de xogo inexistente. Un auténtico desastre. Os árbitros teiman en perxudicar ao Dépor pero o Dépor teima en levarlles a contraria. Despois deste enésimo erro arbitral, o equipo perdeu folgos e o Atlético recuperou certa consistencia no seu xogo. Ninguén podería marchar descontento co empate despois do esforzo dos xogadores branquiazuis, pero si decepcionados pois sería a todas luces resultado inxusto. Por fortuna, e porque o equipo non renunciou ao gol nin coa lingua fóra, tivemos oportunidade para o desagravio no último suspiro do partido. Novo penalti que desta volta ninguén se atreve a negar. Dá pena ver o cabreo dos xogadores atléticos, que deberían quedar calados despois do vergonzoso xogo que ofreceron en Riazor. Tirouno Guardado e marcou o gol que selaba definitivamente a vitoria. Xustísimo premio para o mexicano que está a facer unha temporada sobresaínte, e xustísimo premio para un equipo que non merece máis que parabéns por parte dos seus afeccionados.

O IMPORTANTE É QUE PASAMOS

Foi un partido ben aburrido. Dificilmente será lembrado cando remate a temporada. A xente desertou de Riazor dando por feito que dificilmente o penúltimo clasificado podería remontar o resultado adverso e por pouco levamos un disgusto. Non se lle pode negar bravura ao Murcia, que foi co que tiña pola eliminatoria e puido empatala nunha xogada que Natalio acabou enviando ao pau despois da enésima grande intervención do asturiano Manu, que no un contra un meteu unha man providencial. Manu foi sen dúbida a mellor noticia do Dépor nestes dezaseisavos. Tivo traballo arreo e resolveuno todo cunha grande serenidade e eficacia. De feito, emendou por veces as fendas abertas nunha defensa moito menos contundente da habitual na Liga. Arriba tampouco estivemos moito máis lúcidos, cun Adrián que segue sen atopar a maneira de explotar como o gran xogador que se lle presupón e un Pablo Álvarez emperrado en resolver cada xogada pola súa conta. Foi unha mágoa, sen dúbida, a lesión de Brayan Angulo á media hora de partido. Non ten boa pinta. Ogallá que non sexa de gravidade pois o incansable Filipe necesita un recambio de garantías por se falta algún día. Manuel Pablo teno. Laure, malia sufrir un pouquiño en defensa na marca do ex-pontevedresista Capdevila, é un lateral moi completo e sabe incorporarse con moita intelixencia ao ataque, procurando sempre a liña de fondo e centrando con moito xeito. O segundo tempo mudou un pouquiño o xogo. O Dépor tivo máis o balón e sufriu menos atrás e iso permitiu que aparecese Valerón o suficiente como para desequilibrar o partido coa súa soberbia visión de xogo que provocou un penalti que Sergio tirou bastante mal, malia ser un tirador de penaltis de bastantes garantías. Co 0-0 houbo que sufrir ata o final, inda que era patente a diferencia de categoría entre os dous equipos. Especialmente nótase en xogadores coa veteranía de Manuel Pablo ou Juan Rodríguez, moi seguros e confiantes en cada unha das súas accións. Agora o bombo dos oitavos depararanos un rival de maior categoría... ou o Alcorcón, ou o Celta. Veña quen veña, benvido sexa.

O Real Madrid finalmente consumou o seu fracaso ante os seus veciños de Alcorcón. Alén do fiasco dos brancos, hai que homenaxear aos bravos xogadores da Agrupación, que fixeron un partido digno do seu fermoso himno:

Himno de la Agrupación Deportiva Alcorcón

En los campos de la arcilla,

trilla el viento un campeón,

un gigante de Castilla,

que se llama Agrupación.

La tierra de los pucheros,

hoy es tierra de senderos,

deportivos de ilusión,

y sus viejos alfareros,

son modernos mosqueteros

artesanos del balón.

Agrupación, Agrupación, fue la primera,

Agrupación,

Agrupación, Agrupación, tu eres mi bandera,

Agrupación, Agrupación, tu eres el canto,

deportivo de Alcorcón.

Viajeros de mil caminos,

y arcilleros de Alcorcón,

han unido sus destinos,

rodeando su blasón.

Ha crecido muy deprisa,

y le rompe la camisa,

su valiente corazón,

y en los terrenos que pisa,

nunca pierda la sonrisa,

porque tiene a su afición.

Agrupación, Agrupación, fue la primera,

Agrupación,

Agrupación, Agrupación, tu eres mi bandera,

Agrupación, Agrupación, tu eres el canto,

deportivo de Alcorcón.

Hoxe, ademais , da xornada copeira, sóubose dunha triste noticia, a morte do gardarredes alemán Robert Enke, nun estraño suceso ao ser arrollado por un tren nun paso a nivel. Todo apunta a que se tratou dun suicidio. Enke era na actualidade porteiro do Hannover 96 e habitual nas convocatorias da Selección alemana. A época pasada fora considerado mellor porteiro da Bundesliga. Natural de Jena, na antiga Alemaña do Leste, debutou no mítico club da súa cidade: o Carl Zeiss Jena. Despois de tres temporadas no Borussia Mönchengladbach tivo un periplo polo estranxeiro: Benfica, Barcelona, Fenerbahce e Tenerife, ata que finalmente asentouse como porteiro do Hannover. Era un recoñecido activista polos dereitos dos animais e prestara a súa imaxe a campañas contra a industria peleteira.

MATRÍCULA DE HONRA

O partido de hoxe é para poñerlle ao equipo unha matricula de honra. Xa despois de dous resultados negativos tiñamos a impresión de que pagaba a pena seguir confiando pois o compromiso individual e colectivo era máximo. Hoxe confirmouse mesmo en situacións realmente adversas, como a inferioridade numérica que, honestamente, fala bastante mal dun árbitro que non entende que non se pode deixar con nove homes a un equipo que non está a ter unha mala patada e só pretende traballlar honradamente por un bo resultado. En fin, o caso é que nin con nove, o Xetafe foi capaz de meternos un gol. Xa que non nos buscaron as cóxegas polas bandas, polo centro Lopo e Colotto estiveron inconmensurables, mentres que a saída á contra foi en todos os casos perfecta. Mención especial merece Juan rodríguez, que fixo un partido soberbio, e xogando arriba soubo gañar por alto e por baixo todos os balóns para agardar pola chegada dos compañeiros de atrás. Entre eles Filipe, incansable e tecnicamente perfecto. Nunha chegada pola esquerda chegou o primeiro gol. Centro medido do lateral brasileiro e remate preciso de Mista, que como comezabamos a intuír despois do día do Murcia anda máis fino do que o chegamos a ver nunca dende que xoga no Dépor. O Xetafe non incordiou demasiado. Riki picou de pardillo e pitáronlle a segunda amarela cando non levabamos nin media hora. Honestamente, coido que Riki non chega a darlle coa man, polo que é moito aventurar que tiña intención de darlle cando lle deu realmente coa cabeza. En todo caso, nin con dez deixou de estar perfecto o Dépor, impecable en defensa e na transición ofensiva e buscando o gol cando tiña oportunidade. Parecía que tras o descanso o Xetafe podía corixir carencias tácticas e o Dépor sufrir pola inferioridade. Pero non foi tal. Se cadra ameazamos menos a área contraria pero pouco sufrimos na propia. O segundo gol comeza cunha xenial acción defensiva de Filipe que intercepta unha contra do Xetafe despois dun córner e convérteo en córner ao noso favor. Guardado centra dende o pico da área, a defensa do Xetafe peca de ansiedade e aparece Mista para, moi xenerosamente devolverlle o favor do primeiro gol a Filipe. Cando parecía o partido sentenciado, o árbitro volveu ser implacable de máis, neste caso con Sergio -que estivo de dez no primeiro tempo-, e deixounos con nove. Faltaban aínda vinte minutos. Tampouco sufrimos demasiado. Lotina, que tamén foi expulsado por protestarlle ao árbitro, deulle toda unha lección de táctica a un Michel, moi verde aínda para adestrar un primeira división, e ao que os aficionados non lle perdoan que poña de titular ao seu fillo en detrimento de xogadores coma Casquero ou Nico Parejo.

XOGA MISTA!!!

Parece que hoxe Mista sairá de titular en Xetafe. Animémonos con este video dos seus 19 goles co Valencia no ano do doblete

PENA DE ÁRBITRO

É conmovedor ver unha afición como a do Sporting desprazándose en masa Á coruña- que está cerca pero non tanto como parece-para gozar dun partido da novena xornada de Liga e converter Riazor nunha auténtica festa que fai do fútbol un espectáculo marabilloso. Poderiamos extendernos sobre os beneficios económicos directos e indirectos que a mareona do Sporting deixou na cidade e noutros puntos de Galicia, pero xa falou abondo Lendoiro sobre o tema e suscribo unha por unha as súas palabras. Canto o fútbol concorreron todas os ingredientes para un grande espectáculo: dous equipos loitadores, honestos e nun gran estado de forma que, independentemente das circunstancias, procuran sempre a vitoria, un estadio ateigado por dúas aficións sobresaíntes... Por iso é unha mágoa que o árbitro non estivese á altura das circunstancias. A actuación do colexiado Pérez Burrull foi nefasta. No minuto 2 de partido debería ter pitado penalti a favor do Dépor e expulsión do defensor do Sporting. Viuno todo o estadio menos el. Unha decisión de tal envergadura non se pode obviar porque o partido apenas acabara de comezar. O resto do partido non estivo moito máis atinado o árbitro cántabro, que tampouco se pode dicir que condicionara o resultado, pero que perxudicou máis ao Deportivo porque foi o equipo que rondou máis a área contraria. Facía tempo que o Dépor non empezaba con tanta intensidade. No primeiro tempo a superioridade foi manifesta. O balón cambiaba de banda con rapidez e axiña se creaban espazos na defensa asturiana. Lassad, xogando como segundo dianteiro, deu mostras da súa progresiva recuperación. Hai que terlle paciencia porque inda que por veces desespere, ten moita calidade e ten que ser un xogador referente no equipo. Do mesmo xeito hai que salientar a achega de Juan Rodríguez, nos últimos partidos ocupando posicións no campo que non son as súas naturais, pero con moita agresividade e determinación, polo que se converte nun interesante argumento ofensivo. Con todo, o verdadeiro protagonista onte foi Riki, que está nun dos mellores momentos de forma que se lle lembran dende que chegara á Coruña. É unha auténtica mágoa a mala sorte que está a ter pois de verdade que merece recompensa. Onte sorprendeu a todo o estadio cun soberbio trallazo que repeleu o traveseiro. No segundo tempo un cabezazo seu bateu tamén coa base do pau, e a piques estivo de marcar un golazo cun sutil toque co calcaño. Ogalla chegue o primeiro gol e entre na racha que se lle desexa a calquera dianteiro. O único negativo do primeiro tempo foi que non se metera un segundo gol para sentenzar o partido. O Sporting chegou vivo ao descanso e mudou de actitude ao saír dos vestiarios, cando dirixía o seu ataque contra o fondo no que estaba a súa torcida. O Sporting ten calidade e rapidez e arriba e o gol entre cella e cella. Calquera erro ante estes xogadores págase caro. O gol de Diego Castro foi a mostra. O Dépor intentou emendalo indo ao ataque con máis corazón que cabeza, se cadra porque a cabeza tena que poñer Sergio e onte o partido fíxoselle longo de máis. O empate pódese considerar xusto inda que aos puntos merecese gañar o Dépor. Na rolda de prensa posterior ao partido Lotina tiña un cabreo notable co árbitro, non o podía agochar, pero tamén tivo o estilo para non procurar no árbitro explicacións ao acontecido. Manolo Preciado, un tipo que me cae moi ben e que sempre consegue equipos alegres, caracterizados pola velocidade e a calidade dos homes de arriba, recoñeceu o inmenso mérito de acadar un punto ante un equipo tan ben traballado como o Dépor. O caso é que xa se nos baixou a euforia de fai dúas semanas, cando estabamos de terceiros na táboa. A valoración, porén, do conseguido ata agora, ten que ser tremendamente positiva. O rendemento dos xogadores é para estarmos orgullosos.

AÍNDA MENOS MAL

O partido foi máis ben malo. O resultado estupendo. Con todo, podemos tirar conclusións positivas. Como por exemplo saber que hai segundo porteiro. Aínda non tivera ocasión Manu de demostrar as súas cualidades en partido oficial co primeiro equipo e a verdade é que estivo impecable. Tivo oportunidades abondas para lucirse e fíxoo todo ben. Outra lectura especialmente positiva é a das xogadas a balón parado, tanto polo rendemento que lles sacamos en ataque como polo ben que resolvemos en defensa. Hoxe o Murcia tivo case 20 corners e non marcou -inda que nalgún estivo cerca-, mentres que nós non tivemos nin media ducia e grazas a un córner practicamente sentenciamos a eliminatoria. Por outro lado foi o día que vin a Mista máis fino dende que chegou ao Deportivo. Sería francamente estimulante pensar que aínda lle poderiamos sacar algo de zume a un xogador que pensabamos enxoito. Tamén había ganas de ver a Angulo, ou Bruno como tamén lle chaman algúns, e penso que a sensación é optimista. Malia algún despiste en defensa e certa precipitación en ataque, parece un xogador con moita proxección habida conta a súa idade. Non lle faltan velocidade nin condicións técnicas. Iván Pérez estivo correcto, do mesmo xeito que Piscu cumpriu con solvencia, e Lassad parece recuperar o seu mellor ton. No plano negativo situaría o desconcerto colectivo nalgúns momentos, inda que pode ser comprensible tendo en conta que este era un equipo inédito e pouco afeito a estar xunto, a manía de Pablo Álvarez de querer resolvelo todo pola súa conta en detrimento do equipo e a pouca chispa de Adrián, que non acaba de prender como todos esperamos. Aínda non é mal resumo para un partido no que, honestamente, xogou mellor o Murcia. Por certo, que bo é Aquino! Ese non o queriamos nós?

DESASTRE, PERO SIGO SENDO OPTIMISTA

Un mazazo, claro que si. Un non esperaba que o partido de Zorrilla fose chegar e encher, sabía que sería difícil, non había máis que ver os precedentes das últimas temporadas, pero confiaba, cando menos, en que mantiveramos o excelente ton defensivo dos últimos partidos, catro seguidos sen encaixar un gol. Pero está visto que este equipo ou non encaixa goles ou encáixaos todos de vez. Catro cero parece un resultado avultado de máis para os méritos duns e doutros. Podería parecer que o Dépor foi un autético desastre, e tampouco foi para tanto. Saíu o campo ben, firme atrás e chegando con relativo perigo á area contraria. Riki tivo unha clarísima que non entrou por moi pouco, Guardado non chegou polos pelos a un centro de Juan Rodríguez, cada xogada de balón parado era unha oportunidade clara de gol... pero volveu certo desconcerto á defensa. Os goles foron unha mestura de despiste e infortunio. O 1-0 parecía un golpe asumible. Visto o desenvolvemento do partido era cuestión de paciencia e de non perderlle a consistencia. Non eramos un vendaval ofensivo pero si que daba a impresión de que con paciencia as oportunidades, e xa que logo o gol, acabarían chegando. Pero non foi tal, en parte tamén porque o árbitro decidiu anular, sen ningún motivo comprensible, a única xogada que acabou coa bola nas redes. Non é cousa de botarlle a culpa do resultado ao árbitro, pero a realidade é que tivo unha actuación desastrosa. Á volta do descanso o que se vía escuro tornou definitivamente negro. Lopo debera escoller mellor os tacos das súas botas. Esborrexeu nunha xogada aparentemente inofensiva e ao caer habilitou a Nauzet para marcar o segundo cando apenas se levaba un minuto do segundo tempo. Pouco despois Lopo volveu escorregar favorecendo unha ocasión clara de Diego Costa. Mesmo con 2-0, resultado moi inxusto vendo os méritos dos uns e dos outros, o Dépor seguiu sendo fiel ao seu estilo. podería ter mudado o desenlace do xogo de non bater no poste o remate de Juan Rodríguez tras unha excelente xogada por banda esquerda. A sorte non estaba con nós. Contra o final do partido fomos ao ataque con máis corazón que cabeza e concedemos demasiadas facilidades á contra. Así se explica o avultado resultado. O 3-0 chegou tras un erro inhabitual de Manuel pablo, o 4-0 foi un golazo froito do xenio individual de Medunjanin. O resultado é un mazazo que cuestiona de súpeto todo o bo traballo feito ata agora. Con todo, non debéramos darlle execesiva importancia. O valor real da derrota en Zorrilla medirase en función do que aconteza o próximo domingo en Riazor ante o Sporting. É en Riazor onde os erros de onte non se poden volver repetir e o éxito ou fracaso desta temporada haberá de cimentarse. Eu, en particular, sigo sendo optimista malia o desastre de onte.

Só algúns apuntamentos sobre outras cousas acontecidas onte. Fernando Torres volveu aparecer para marcar o gol decisivo no Liverpool-Manchester que acabou 2-0. O madrileño é, sen dúbida, o xogador máis desequilibrante e imprescindible do seu equipo e pode que o dianteiro máis determinante da Premier. Por certo, Torres é especialista en desquiciar o serbio Nemanja Vidic, que unha vez máis acabou sendo expulsado ante o Liverpool. Honestamente, considero a Vidic un dos xogadores máis sobrevalorados do fútbol actual. Ten moi boas condicións defensivas pero o seu nível de concentración é demasiado inestable e comete moitos erros graves cada partido. Mentres, o Chelsea segue gañando de maneira esmagadora. É, posiblemente, o equipo máis sólido da competición.

Onte vin un o River-Boca do Apertura arxentino. River e Boca son unha auténtica colección de vellas glorias: Gallardo, Ortega, Almeida... por River; Abbondanzieri, Riquelme, Battaglia, Palermo, Ibarra... por Boca. Parecía unha volta aos apaixonantes clásicos dos 90. Empataron a 1 gol

IMPRESIONANTE!

E Riazor vai recuperando a substancia de outrora. O sábado houbo unha magnífica entrada, un apoio constante ao equipo e, no último cuarto de hora, unha emoción elevada, que había alomenos un lustro que non se experimentaba no estadio. E é que o equipo está alcanzando cotas verdadeiramente impensables, fundamentadas nomeadamente nunha defensa inexpugnable, cun Lopo soberbio e un Manuel Pablo descomunal. O mérito desta xeira de vitorias consecutivas e do terceiro posto na Liga, porén, é de todos, comezando por Lotina que ten unha inmensa paciencia, unha enorme capacidade de autocrítica impropia da meirande parte dos adestradores de primeira e unha man excelente para o trato co vestiario. Aínda lembro agora o seu primeiro partido de Liga en Riazor ante o Almería: un auténtico desastre que nos partidos posteriores foise emendando inda que os reultados non acompañasen e acabásemos a primeira volta penúltimos con apenas 17 puntos. Logo endereitouse o rumo cos cinco defensas, a chegada de Wilhelmson e a explosión de Lafita e Filipe. Acabamos novenos. O ano seguinte o equipo mellorou aínda máis e fomos sétimos e este, inda que é cedo para especular, ten mellores trazas aínda que os anos anteriores. En definitiva, a constatación de que moitas veces non é tan importante o investimento de millonadas en determinados futbolistas -penseino moito despois de ver o Betis xogando contra o castellón na Segunda- como o traballo ben feito en todas as instancias do clube. Porque tampouco se pode obviar o mérito de Augusto César Lendoiro dende a presidencia. Inda que o equipo endebedado de forma preocupante, cunha dificuldade realmente desacougante para fichar, hai unha cousa evidente, que salienta Lotina seguido, e é que Lendoiro é un home de fútbol, ao que lle gusta o fútbol e entende perfectamente en que consiste este xogo. E onde outros estarían nerviosos cesando adestradores a cada pouco e procurando no mercado solucións miragreiras, Lendoiro entende que non hai mellor receita que confiar en técnicos serios independentemente de determinadas coxunturas negativas e apostar por xogadores bos inda que se cadra pouco valoradas por determinadas circunstancias- Aranzubia, Lafita, Filipe, Juca, Colotto son algúns exemplos, inda que tamén houbo, evidentemente grandes fiascos cuxos nomes a ninguén se lle escapan-. Inda que, obviamente, aos socios e afeccionados nos preocupen determinadas cuestións de transparencia e trapalleirismo na xestión do clube, tampouco podemos ignorar que, en boa medida, a metade das cousas que se falan teñen que ver co interese paranoico do presidente dun xornal que pensa que todo vale para saciar os seus rencores personalistas, inda que iso supoña facer dano ao equipo de xeito carroñeiro, cando pior pintan as cousas. A política de La Voz de Galicia con respecto ao Dépor nos últimos anos, dende o seu presidente ata a súa nómina de mercenarios a soldo do tipo Luis Ventoso, Fernando Hidalgo ou Fran Espiñeira, é noxenta e un insulto para unha profesión que, cando se fai ben paga a pena, pero cando se fai mal fede.

Nos antípodas destes xornalistas da Voz antes mentados, situábase un xornalista marabilloso, Andrés Montes, un home que fixo do divertimento a súa razón de traballo. Persoalmente considero as súas retransmisións da NBA con Antoni Daimiel en Canal +, as mellores retransmisións deportivas que teño visto na vida. Logo, na Sexta, agradecíase o seu estilo desenfadado, lonxe dos sabichós e patrioteiros que inzaban o resto das cadeas. Facía tempo que non me producía tanta pena o pasamento dun personaxe público. Un día haberá que tomarlle os churros en Bonilla pola súa memoria.

COMO TRABARLLE AO SEVILLA

O sábado hai partidazo en Riazor. Chega o Sevilla, que nos últimos anos xa nos deu unhas cantas tundas. Pero o caso é que de conseguir a vitoria superariámolos na clasificación e afrontariamos nunha situación inmellorable dous partidos relativamente asequibles: Valladolid primeiro e logo Sporting na casa. Está claro que estas sonvos contas da leiteira e que, ao final, toda a preocupación do equipo debe pasar por procurar a maneira de gañarlle ao todopoderoso Sevilla. E non vai ser fácil en absoluto. O principal obxectivo debería ser manter a solidez defensiva dos tres últimos partidos nos que non encaixamos goles, pero parece difícil conter a Navas por unha banda, Perotti pola outra, e Kanouté e Luis Fabiano...ou Negredo, na punta de ataque. Se cadra a mellor maneira de paralos sexa evitar que lles chegue o balón, polo que se antolla fundamental que os medios do equipo Sergio e Juan Rodríguez lle gañen a partida aos dous mediocentros do Sevilla. Tampouco habería que ter moito medo en plantexar o partido á contra, aproveitando a velocidade dos nosos homes de arriba. Sen deixar de ser ambiciosos, cómpre ter a humildade abonda para recoñecer a superioridade do equipo contrario. Con todo, teño confianza no equipo, e estou seguro de que disporemos das nosas oportunidades. Para iso é fundamental que os seareiros acudamos a apoiar ao equipo como merece un partido destas características. Fai tempo que adoecemos de certa irregularidade no noso campo e temos que deixarnos a gorxa nas bancadas para que os xogadores saiban que xogan cun máis: o xogador número 12.

E falabamos dunha situación estraña nos últimos anos: ver o equipo en Champions, e onte produciuse outra: ver un xogador do Dépor titular coa selección brasileira. Onte foi a xeira do debut de Filipe na canarinha, ben é certo que nun partido absolutamente intrascendente no que os de Dunga empataron sen goles ante Venezuela. É unha evidencia que Filipe é dos mellores laterais esquerdos do mundo, un posto no que precisamente non sobran xogadores, polo que parece correcto que o Dépor non o vendera pola cantidade que lle ofrecía o Barcelona este verán. Filipe ben valía os vinte millóns que se pedían por el, e aceptar a oferta de Laporta sería malvendelo.

De todas maneiras, o interese de onte non estaba no partido do Brasil mais si no de Arxentina no Estadio Centenario de Montevideo ante Uruguai. A albiceleste xogábase a vida e acabou gañando cun requeno 1-0 que, con todo, salva a cabeza de Diego. Todo o fiasco da clasificación pode emendarse agora facendo un gran campionato. Con todo terá que mellorar moito pois o fútbol ofrecido pola selección arxentina está moi por debaixo do nível que pode ofrecer un país pragado de estrelas. Chama a atención o papel protagonista que asumiu no equipo o veterano Verón, quen parecía que estaba xa nos últimos momentos da súa carreira, pero que dende a súa chegada ao Estudiantes de La Plata vive algúns dos episodios máis felices da súa carreira ao gañar ao Apertura, a Libertadores e a distinción individual de mellor xogador da América do Sur.

MARTÍN LASARTE E CLAUDIO BARRAGÁN

Ata agora, tiña dous puntos de interese fundamentais na Segunda División: a Real Sociedade e o Elxe. Os motivos fundamentais eran os seus adestradores, dous mitos para o deportivismo que a día de hoxe demostran o seu saber futbolístico dende o banquillo: Martín Lasarte -imaxe deste meu alter ego blogueiro- e Claudio Barragán, un dos máis grandes e infravalorados dianteiros do fútbol español dos últimos 25 anos. Ao Claudio xa o botaron despois dun mal comezo de temporada. Parece unha decisión algo inxusta despois da magnífica campaña do de Manises o ano pasado, no que colleu o equipo nunha situación realmente complicada despois da destitución doutro grande: David Vidal, quen pasou en Elxe por unha situación semellante: destituído por un mal comezo despois de endereitar o ano anterior o rumo dunha nave que ía a pique. Esperemos que Barragán volva ter unha oportunidade para adestrar en breve pois demostrou de sobra a súa capacidade. Canto a Martín Lasarte, a algúns sorprendeunos a súa chegada á Real Sociedad. Hai que dicir que fóra da Coruña non era un home especialmente coñecido. Con todo, chega precedido dunha exitosísima carreira como adestrador no seu país Uruguai en clubes como Rampla Juniors, River Plate, Danubio ou Nacional. A día de hoxe xa ten a Real Sociedad en segunda posición do campionato e os donostiarras recuperan a ilusión despois da época de moito ruido e pouca chicha de Lillo, ese fiasco ao que de cando en cando algúns directivos seguen cometendo o erro de contratar, como se fichar técnicos fose mercarlle enciclopedias a un falabarato que bate na túa porta. Non teño dúbida de que Martín Lasarte ten que ser un grandísimo adestrador. Inda que non podo falar con moito coñecemento do seu traballo como técnico, baséome fundamentalmente na lembranza do xogador, o tipo máis comprometido e traballador que recordo. Inesquecible a súa aperta chorando a Arsenio Iglesias despois de nos salvar no Villamarín nunha agónica promoción de descenso contra o Betis en 1992. Inda estando contentísimo con Lotina imaxino a posibilidade de que algún día o Claudio BArragán ou Martín Lasarte volvan a Riazor como adestradores do Dépor!!!

Martín Lasarte ten á Real segunda e non primeira porque o líder do campionato é o Hércules de Esteban Vigo, o tipo que ascendeu ao Xerez por vez primeira na súa historia. E iso dame pé para outra reflexión e é que non entendo como hai clubes que non renovan os seus adestradores despois de conseguir un ascenso. Pasoulle a Esteban e pasoulle ao grandísimo David Vidal despois do seu meritorio ascenso co Murcia. Polo xeral, os que tal fan acaban volvendo a segunda co rabo entre as pernas.

Por outro lado, onte contemplei con moito interese o partido de Premier entre o Aston Villa e o Manchester City, dous dos conxuntos máis atractivos da Premier fóra dos catro grandes. Das expectativas que lle auguro ao City xa falei, canto ao Villa declárome fan incondicional de Martin O´Neill. Onte os dous equipos demostraron parte do seu nivel, se ben botei de menos un pouquiño máis de ambición de cada lado. No City, que remou co marcador en contra boa parte do xogo, botouse en falta unha maior participación de Adebayor e que Ireland aparecese antes no campo. Ao Aston Villa faltoulle a chispa arriba de Agbonlahor e Ashley Young andou coa puntería un pouquiño desaxustada. En todo caso, confirmo o que dixen ata agora: que o City é favorito para o título e o Aston Villa peleará por estar entre os catro primeiros, algo que de producirse sería un acto de xustiza con Martin O´Neill. Alén de todo isto, o partido tivo un excelente momento dramático co gol de Dunne, ex capitán do City, marcándolle ao seu ex-equipo despois de superar no salto a Barry, ex-capitán do Villa.

En Portugal pechouse a xornada cunha nova vitoria clara e contundente do Benfica en Paços de Ferreira 1-3. Marcou Cardozo que xa suma oito goles. Antóllase apaixonante o duelo Porto Benfica, pero máis aínda o dos seus goleadores Cardozo e Radamel Falcao, que leva 7. Antes falabamos de adestradores cesados e en Portugal xa levan catro.

Por último hoxe volvo ler algunha nova relacionada coa negativa de Jesús Navas de ir á selección. Parece que a negativa ten que ver con problemas de ansiedade, pero non especifica moi ben os motivos. Eu, superadmirador do xogador, case prefiro que non vaia.

CONFÍRMANSE CERTAS SOSPEITAS

Pouco fútbol puiden ver este domingo, pero parece que se confirman algunhas impresións das que fomos debullando nos post anteriores. A principal é que xa non hai dúbida ningunha de que o Sevilla é un candidato claro para o título. Pasoulle por riba ao Madrid sacando a relucir o seu espléndido arseal de armas ofensivas -con mención especial para o grandísimo Jesús Navas- e defensivas. O vindeiro rival do Sevilla é o Dépor, que tan contentos nos ten aos seus seareiros. Xa van tres vitorias seguidas e as tres fundamentadas en manter a porta propia a cero. Como diciamos onte, a defensa do equipo está espléndida, sendo realmente atractiva a parella Lopo Colotto, segurísimos atrás e toda unha ameaza arriba. A eficacia do Dépor nas xogadas a balón parado é francamente esperanzadora. Sexa mediante lanzamentos directos -Juca-, faltas laterais ou corners, estamos a sacarlle un rendemento extraordinario a este tipo de xogadas, o cal é unha benzón tendo en conta a pouca dinamita dos nosos dianteiros. Do mesmo xeito, tamén cómpre salientar que o Dépor é un equipo que defende especialmente ben estas xogadas -inda que moita xente critique que nunca se deixe un home adiante-, das que recibimos moi poucos goles. Unha cousa e a outra, valorando a trascendencia das xogadas de estratexia no fútbol actual, explican en boa medida a boa xeira destas seis primeiras xornadas.

Falando de parellas de centrais, cada vez teño máis a certeza de que a mellor parella de centrais do fútbol europeo tena o Porto, co sobrio, rápido e eficiente Rolando e o inconmesurable Bruno alves, que onte ademais marcou o seu primeiro gol da Liga nun espléndido cabezazo. A defensa é o piar principal do equipo de Jesualdo Ferreira que onte resolveu con tremenda eficacia o seu difícil partido ante o Olhanense. Falabamos ao principio do artigo de sospeitas que se van confirmando e unha delas é a pouca pegada do Sporting de Lisboa, que volveu asinar un triste partido con empate sen goles ante os Belenenses e afástase con pasos de xigante dos postos de arriba. Actualmente está a dez pntos do líder Sporting Braga -que despois de vencer ao frouxo Vitória de Setúbal- xa leva unha xeira espectacular de sete vitorias en sete partidos.

QUE BOS PUNTIÑOS!!!

Xa van tres vitorias consecutivas, pero esta de hoxe alegra especialmente. Iamos a Tenerife coa sensación de que os canarios, inda que recén ascendidos, non habían de ser un rival tan cándido coma o Xerez. E seguramente non o fose pero o Dépor fixo un gran partido, demostrando en todo momento ser superior, cun gran traballo colectivo e con actuacións individuais extraordinarias, salientando unha vez máis Guardado, incansable, e perfectamente escoltado por Filipe en banda esquerda. De Guardado saíu a maior parte do perigo do Dépor, pois o mexicano amosouse ademais moi desequilibrante cando asomaba pola vértice da área. Todo o contrario que Pablo Álvarez, que tivo un partido moito máis discreto pola dereita. O que non estivo tampouco demasiado acertado foi Lassad. Ben se ve que inda non está nin ao cincuenta por cento do que lle vimos o ano pasado. Lento e fallón, Lotina non dubidou en quitalo no descanso. Con todo, coido que a mellor menciña para Lassad son os minutos, polo que haberá que terlle paciencia, do mesmo xeito que lle tivemos paciencia, non o esquezamos, a Rivaldo nas súas primeiras semanas en Coruña. A que estivo impecable foi a defensa, con Lopo e Colotto gañando todos os balóns cruzados e inda por riba subindo con perigo nas xogadas a bola parada. O gol de Colotto xa non sorprende. É todo un especialista en goles aparecendo no segundo pao. Nas últimas semanas existe certo debate sobre se debe xogar Colotto ou Zé Castro. Sen querer resultar vantaxista despois do gol de hoxe, eu aposto por Colotto. Talvez non teña a mesma saída de balón que Zé Castro, pero inspírame máis confianza no xogo aéreo e seriedade táctica para previr erros defensivos. Inda por riba, esa a súa característica ofensiva dalle un aliciente máis para contar con el no once inicial. Polo demais Sergio e Tomás volveron facer un partido correcto tirando a notable, Aranzubia estivo impecable as poucas veces que tivo que intervir e talvez chamaran a atención os cambios, con Juan Rodríguez entrando de segundo dianteiro tras o descanso, e Mista e Bodipo acabando xuntos o partido. Estaremos algo faltos de balas na recámara? Pode ser, pero tampouco me parece demasiado preocupante tendo en conta que a Liga é, polo momento, a única preocupación deste equipo. Temos doce puntos e acabamos o sábado en postos champions, algo que non saboreabamos dende facía moito tempo. Situación inmellorable para recibir en quince días ao Sevilla, un bocado ben apetitoso que, polo momento, anda cos mesmos puntos ca nós.

É CERTO!!! ROMANTSEV!!!

A memoria é moi cabrona. Lendo o fermoso recordo de Stoja que fan en riazor.org, recordei de súpeto un episodio da historia do clube que tiña absolutamente borrado: a contratación de Oleg Romantsev como adestrador do equipo recén ascendido. O ruso escorrentou ao pouco de ser fichado. Non se sabe moi ben o motivo. "Fichámolo. Pediunos vídeos do equipo e día e medio despois botouse atrás. Asustouse, eu penso. E eu que lle dicía que tiñamos un grande equipo", seica explicou nalgunha ocasión Lendoiro falando deste asunto. O ruso fora fichado despois dunha memorable campaña co Spartak de Moscova, co que chegara ás semifinais da copa de Europa, nun equipo no que estaban entre outros Mostovoi, Karpin e Dimitri Radchenko. Despois do seu paso efémero por Coruña decidiu voltar ao Spartak, no que permanecería ata 2003 colleitando unha chea de éxitos (8 ligas, 4 copas e participación en semifinais de Recopa de Europa e de UEFA). Romantsev foi sen dúbida, o máis mítico técnico do clube moscovita na súa historia. No Dépor foi talvez, o adestrador menos lembrado da historia, de feito algúns tiñamolo absolutamente borrado da nosa memoria, inda que o seu nome permaneza na lista de adestradores do club. Foi adestrdor do Dépor día e medio.

SUFRINDO TAMÉN PRESTA

O partido foiche bo. No primeiro tempo o Dépor saíu coa intensidade que reclamaba Lotina, presionando arriba, movendo o balón con rapidez, procurando as bandas, con Lopo e Colotto impecables atrás. Logo chegou a falta sobre Filipe e o Jucatazo impresionante, o segundo consecutivo, de execución impecable, malia a boa esticada do Diego López. Co 1-0 o Dépor non achantou, malia a lesión posterior de Juca, o partido de Sergio e Antonio Tomás foi de nota. Só faltou, talvez, que Adrián e Lassad estiveran un pouquiño máis rápidos, un pouquiño máis intensos.... De todos modos hai que entender que non están aínda recuperados de todo dos seus problemas físicos, polo que habería tamén que pregarlles aos de tribuna que non sexan de apupo tan rápido. Que se algo temos que ter este ano todos: xogadores directiva, técnicos, afición, xornalistas... todos, é paciencia. Non debemos esquecer que onte enfrentábamonos a un equipazo: o Vila Real, inzado de xogadores de calidade e que agradeceu o retorno de Marcos Senna ao once inicial. Valverde lamentou que como nas catro xornadas previas, o seu equipo tardara tanto en meterse no partido. Soubémolo aproveitar, inda que con moito sufrimento, porque a partir do segundo tempo non houbo máis dono da pelota que o equipo amarelo. Con todo, o desbaldimento físico dos nosos xogadores foi notable. Mención aparte merece Andrés Guardado, absolutamente incansable. Por veces a súa entrega foi conmovedora, e inda que ás veces lamantemos que o xogador non ofreza algo máis do que ofreceu ata agora, hai que quitarse o chapeu ante o derroche físico que onte fixo en beneficio do equipo. Do mesmo xeito foi salientable o traballo físico e táctico de Sergio e Antonio Tomás, os primeiros en achicar ante a ofensiva levantina. Manuel Pablo demostrou que a veteranía é un grao, e Filipe que o talento é un don. Mentres que Aranzubia, ás veces timorato nas saídas, estivo pletórico de reflexos, salvando un gol imposible. En calquera momento o Vila Real podía empatar e, como ben dixo Lotina na rolda de prensa, a sensación do equipo seguiría sendo positiva, pero nos ultimos vinte minutos, acougou un anaco a ofensiva contraria, cando amosamos as gadoupas do contrataque, con Valerón debullando xogadas xeniais a contagotas e Riki demostrando que anda picado e que é o dianteiro máis en forma do equipo. O árbitro quixo amargarnos o partido pitando unha falta de saque de Aranzubia que ben nos puido causar un disgusto. Éche incomprensible o criterio polo que os árbitros, de vez en cado, lles dá por pitar este tipo de xogadas. Vimos en Riazor unha chea de equipos perdendo o tempo descaradamente e nunca se lles sancionou por iso. A nós xa nos pitaron dous libres indirectos en contra por xogadas absurdas nos últimos meses: o de onte e o da pasada tempada na Rosaleda. Mais finalmente, a cousa saíu ben e sumamos tres puntos que nos poñen de quintos na tabela. Remata o primeiro mes de competición e a valoración non pode ser máis que positiva. En cinco partidos levamos máis da metade de puntos dos que levabamos ao remate da primeira volta de fai dúas campañas. Entrementres a nosa eficacia de cara á porta contraria é realmente esperanzadora. Onte sumamos un gol máis malia que o número de ocasións a favor non foi especialmente elevado. Levamos xa cinco partidos seguidos marcando. Fantástico! Na rolda de prensa posterior ao partido un xornalista peculiar, inda que entrañable, cuestionoulle a Lotina o feito de que defendamos os corners con todos os xogadores no canto de deixar algún home adiante para que leve un par de contrarios con el. Lotina respondeu como non pode ser doutra maneira: ti tes o carné de adestrador´? É certo, de fútbol todos podemos falar, pero deixemos o maestro inda que sexa un burro.

TRES GOLES MÁIS

Xa estamos de sétimos, que é onde acabamos a Liga pasada. Catro partidos, dúas vitorias, dúas derrotas e... oito goles a favor. Esta está a ser, sen dúbida, a gran noticia do Deportivo dende o comezo da temporada, o gran número de goles que estamos conseguindo para as poucas ocasións que, en proporción, xeramos. Os goles de onte, ademais, obviando o golazo do pobre Leandro, son dos que suben a moral da afición. Jucatazo de falta directa -os goles de falta directa do Dépor nos últimos anos cóntanse cos dedos dunha man- e cabezazo inapelable de Riki. Polo demais, o partido de onte tampouco permite tirar moitas conclusións de cara ao futuro vista a fraqueza preocupante do Xerez que, ou moito cambia, ou fede dende xa a Segunda División. Por iso a lectura do partido do Dépor non pode ser excesivamente positiva. Gañouse e demostrouse a superioridade evidente no campo, pero co 1-0 houbo un exceso de relaxación que puido acabar en disgusto malia a escasísima pegada do Xerez -Bermejo puido empatar a vinte minutos do final cun trallazo ao traveseiro que evitou que fose gol Aranzubia cunha esticada impresionante-. Faltou máis posesión do balón. No primeiro tempo, antes do gol de Juca, funcionou Sergio, facendo o que lle pediamos onte, mover o balón con criterio no centro do campo. Acompañouno Guardado, que cando baixa unha velocidade encaixa ben no xogo combinativo do equipo. E destacar máis unha vez a Juca que alén do gol e a asistencia de gol a Riki, segue demostrando un enorme compromiso no xogo colectivo e calidade suficiente na distribución do balón. Con todo, despois do primeiro gol, o equipo relaxouse un anaco e renunciou a bola cando o máis apropiado tería sido talvez ir a rematar un rival doente. Outro punto de atención que sinalabamos onte era a achega de Lassad e Adrián arriba. Tiveron un partido máis ben discreto- Adrián estivo lento de máis para aproveitar dous agasallos da defensa xerecista-, do mesmo xeito que Pablo Álvarez, que ten uha tendenza preocupante a meterse en batallas en solitario sen demasiadas expectativas de éxito. Porén, con todos os erros, que haberá que seguir corrixindo no día a día, ao Dépor sobroulle para sumar os tres puntos e recuperar fóra o que se perdera na casa. Agora haberá que ver se somos capaces de aproveitar a visita dun Vila Real que vén mergullado nunha crise de resultados impropia dos seus últimos anos. O que está claro é que non van dar tantas facilidades como o pobre Xérez, no que só a Viqueira se lle prendía de cando en vez a luceciña do talento.

E onte falabamos do enorme potencial do Sevilla. Considerabamos que era o único equipo ao que viamos con posibilidades de meterse na loita entre Madrid e Barça. Non parece que sexa o caso do Valencia, que onte perdeu en Xetafe merecidamente, 3-1. Ben coñecido é o potencial do equipo de Emery arriba con xogadores conmo Villa, Silva ou Mata. Pero o resto do plantel non parece estar á altura. A defensa é inexperiente de máis, os laterais non son grandes defensores, pero tampouco acaban de brillar nas súas incorporacións arriba. Marchena no mediocampo parece un boxeador decadente que protesta seguido e busca o golpe baixo, pero que xa é incapaz de gañar un combate, e só Banega parece que esta temporada está a alcanzar o nível dun equipo que aspire a algo. Se a iso lle unimos a impaciencia propia de Mestalla, que é deses campos nos que a afición, por moito que consiga, nunca parece estar contenta, augúrolle mesmo problemas ao Valencia para estar o próximo ano en Champions.

E por último falar da Segunda B, que onte tivo tamén xornada no medio da semana. Destacar a vitoria do renovado Pontevedra en San Lázaro. Os granates xa se sitúan en postos de promoción, neses polos que adoitan moverse ao longo de todas as temporadas, para finalmente morrer na beira. Esperemos que desta volta si o Pontevedra, que iniciou unha interesante campaña de promoción entre a súa masa social: optimismo crónico, acabe conseguindo o ascenso que merece por historia e afición. Por outro lado, lembro aquela anécdota de Arsenio, no primeiro ano de Dépor en Primeira cando camiño penso que de Donosti, lles amosou aos seus xogadores, non lembro se Las Llanas ou Ipurúa, para que non esqueceran de onde viñan. Pois ben, onte foi o Montañeros de José Ramón, que lembrará ben aquela anécdota, o que visitou
Ipurúa, mais no caso deste equipo do fútbol modesto coruñés, visitar Ipurúa non é un paso atrás, senón un dos máis importantes da súa historia, pois Ipurúa é xa un clásico do fútbol español.

AGARDANDO POLO XEREZ

Despois de perder na casa co Espanyol viaxamos cara ao sur para nos enfrontar ao noso segundo pechacancelas consecutivo: o Xerez. Os andaluces teñen dúas baixas notables: Aythami e Bergantiños, por estaren cedidos por nós. Xa non están cedidos Momo e Viqueira. O de Ordes é unha sorte de Valerón para a torcida xerecista, un tipo que xoga andando pero que cada vez que toca un balón pon en evidencia ás cualidades técnicas dos seus sufridos e esforzados compañeiros. No Bernabeu, así como Valerón marcou un golazo e errou outro claro fai tres semanas, Viqueira lixou o traveseiro cun tiro de falta espectacular. Pola súa banda, Álex Bergantiños xogaba o seu segundo partido en primeira, e abofé que o fixo ben, decidindo sempre o máis acaído para o equipo, tanto na destrución do xogo como na construción. Que me aspen se este rapaz non ten un sitio no equipo para a vindeira temporada!!! Un soña con que acompañe a Juan Domínguez no futuro doble pivote do Dépor, inda que Lotina, polo momento, segue sen incluír a Juan nas convocatorias. Por moita ansia que teñamos de velo debutar en primeira, máis despois da exhibición do Teresa Herrera, parece xusto deixar a Lotina que administre a súa progresión como considere axeitado. Entrementres, parece claro que Lafita non vai volver por Riazor se non é enfardado coa camisola do Zaragoza, un equipo que se está a gañar un sitio na lista negra do deportivismo. Lotina pensa no seu substituto e fala de dous homes: Jordi Alba e Giovani dos Santos, dúas propostas coherentes e interesantes que encaixan na filosofía de incorporacións do clube nos últimos anos. Un, honestamente, bota de menos a Wilhelmson. Facíao todo tan fácil!!! En todo caso, con Wilhelmson ou sen Wilhelmson, con Giovani ou sen Geovani, co Jordi Alba ou sen Jordi Alba, estou seguro de que hai tres, seis, ou mesmo nove planteis piores co Dépor na Primeira División.

Onte pechouse a quinta xornada da Liga Sagres cun fascinante Sporting de Lisboa-Olhanense. Os de Paulo Bento pasáronas putas, nunca a expresión resultou tan acaída, ante o equipo do Algarve, recén ascendido e adestrado por un clásico portugués dos 90: o Jorge Costa, aquel central que facía parella con Fernando Couto e a quen vimos sangrar a cachón unha vez en San Siro. Como a maioría dos centrais reconvertidos en adestradores, o seu equipo foi atrevido e alegre. Con cinco rapaces cedidos polo Porto, a maioría deles internacionais sub-21, chegaron a poñerse 2-0 á media hora. Destacar especialmente aos xogadores Rabiola, Ukra e Tengarrinha. Mágoa que a defensa non deixase tan boa imaxe como os homes do arriba. A inocencia atrás custoulles a remontada ante un Sporting de Lisboa ben requeno que penso vai quedar eliminado da loita polo título ben cedo. O Olhanense, pola súa parte, coa pegada demostrada onte e máis nos primeiros catro partidos, dos que saíu invicto, parece un candidato claro a converterse en revelación no campionato.

E falando de defensas reconvertidos, falo desta volta nun defensa reconvertido en comentarista, ao que se lle bota moito de menos: Marcelino Elena, que na época pasada nas retransmisións da Premier demostrouse un dos mellores comentaristas que teñen pasado por televisión en moito tempo. Falaba o xusto, falaba ben, sabía do que falaba... se cadra por iso durou tan pouco. O seu substituto, o Petón, con nome de pizzería-franquía coruñesa algo sabe, pero menos do que el pensa que sabe, e fede a Larguero, se cadra por ter que ir ao Larguero deixa as retransmisións a medias. Mención aparte merece o debut como comentarista en Gol Televisión de Víctor Muñoz que demostrou que, inda que parecía difícil, é pior comentarista que adestrador.

Canto ao Zona Champions da Galega promete. Terio Carrera, Timiraos e Fernando Vázquez, tres craques. Inda que no primeiro día Timi confundira o Inter co Milan e Fernando Vázquez non vira un burro a catro pasos.