O SOÑO DO SP.BRAGA UN POUCO MÁIS PERTO

Diciamos que o principal problema do Sevilla na súa eliminatoria ante o Braga sería infravolar o verdadeiro potencial do seu rival. Non sei se efectivamente o infravalorou ou non, pero o equipo de Domingos Paciência demostrou sobradamente que é un equipo de primeiro nivel e que, con motivo, lle roubou a praza champions a Porto e Sporting Lisboa, e lle disputou a Liga ata a última xornada ao Benfica. O principal mérito do equipo minhoto é que sempre, sempre, independentemente do rival, procura a vitoria, e finalmente o máis normal é que acabe por conquerila. Iso non quere dicir que esteamos a falar dun equipo temerario. O Sp.Braga é especialmente ordenado, cunha defensa veterana e eficaz e dous mediocentros de sacrificio constante e calidade para sacar o balón ( o capitán Vandinho e a nova incorporación Leandro Salino, quen xa demostrara o seu nivel no Nacional de Madeira). Arriba, ademais, conta con homes rápidos e intelixentes (Alan, Paulo Cesar, Matheus) que procuran seguido o desborde ou as costas da defensa. Se a iso lle engadimos un aproveitamento metódico das xogadas de estratexia, raro resulta que o Braga non faga cando menos un gol por partido.

En Braga ven o soño da fase de grupos da Champions un pouquiño máis cerca que onte. Con todo, será moi difícil manter o tipo ante un Sevilla que sendo superior, pasou polo AXA Stadium coma un equipo pequeno confiado ao talento do seu único xogador desequilibrante: Jesús Navas.

PRIMEIRA XORNADA EN PORTUGAL

Comezou a Liga portuguesa coa confirmación da candidatura ao título, un ano máis, do Sporting Braga, novo lider despois de gañarlle por 3-1 na xornada inaugural ao recén ascendido Portimonense. O equipo minhoto afronta, talvez, a campaña máis importante da súa historia. O ambicioso proxecto de António Salvador,que quere converter o seu clube no cuarto grande de Portugal, vai máis rápido do agardado. A época pasada apenas un brillante Benfica, na última xornada, afastou o Sporting do título. Con todo, o clube gañou o dereito a estar nas previas da Champions. Despois de eliminar brillantemente ao Celtic de Glasgow na primeira das finais, agarda o Sevilla para conseguir o pase definitivo á fase de grupos. Semella un rival demasiado duro para os disciplinados xogadores de Domingos Paciência. Con todo, a súa principal arma secreta debe ser aproveitar a tradicional infravaloración, cando non desprezo, dos clubes españois respecto dos rivais portugueses. Se o Sevilla pensa que vai ser fácil, sufrirá arreo.

O Porto tamén comezou con vitoria (0-1 no campo do Naval) no debú ligueiro cos dragoes de André Villas-Boas, un rapaz de apenas 32 anos que foi edificando o seu prestixio a partir de sete anos como colaborador de Mourinho. Para iso conta cun equipo de primeirísimo nível ao que se engade Joao Moutinho, todo un símbolo do Sporting que abandona Alvalade farto dos contínuos bandazos no institucional e deportivo do seu vello equipo. O Porto mantén probablemente o mellor plantel de Portugal -malia a marcha de Bruno Alves ao Zénit de San Petersburgo-, e resulta aparentemenete temible se algunhas das súas estrelas, nomeadamente Hulk, gozan da continuidade e regularidade que a época pasada, por diversas razóns, non tiveron.

O campión, o Benfica do Jorge Jesus, que tan brillante temporada fixo o ano pasado, terá que asumir a marcha de dous homes importantes como Ramires e Di María. Non debería perder a frescura do seu xogo pero haberá que ver se o seu plantel algo reducido non acusa a presión de disputar a Champions, un torno demasiado esixente e polo que as aguias devecen despois das últimas ausencias. Polo momento, na estrea ligueira no Estádio da Luz apañaron unha dolorosa derrota ante a Acadêmica de Coimbra (1-2), despois deste auténtico golazo no desconto do brasileiro Laionel.

O Sporting de Lisboa parece que non dá saído da dinámica negativa da última temporada. No seu debú ligueiro colleitou unha triste derrota (1-0) no campo do Paços de Ferreira. Que a marcha de Moutinho fora suplida coa chegada do veterano e decadente Maniche, é ben ilustrativa da falta de rumo que dende hai un par de anos caracteriza ao club de Alvalade.

GRANDE SPORTING BRAGA!

Mentres en Portugal están hoxe de xornada de reflexión ante as eleccións lexislativas de mañá, o Sporting Braga continúa coa súa xeira incrible de partidos gañados. Seis de seis, xa só quedan 28. Onte non o tiñan fácil, no Jose Arcanjo de Olhao, ante un equipo do que xa dixemos que se postula para equipo revelación coa súa manda de rapaces talentosos cedidos do Porto. Mais o Braga, facendo honra ao apelido do seu adestrador tivo paciencia e finalmente sorte e acabou batendo coa vitoria despois dun gol no último suspiro do desconto de Alan. O Sporting leva nos últimos anos intentando converterse no cuarto grande de Portugal. O ano pasado, o equipo armado por Jorge Jesus, fixo un xogo brillante mais acabou quinto, por atrás do Nacional de Madeira, mentres que na UEFA foron eliminados polo PSG despois dunha triste cantada de Eduardo. Este ano tomou as rédeas do equipo Domingos, adestrador pouco experiente que tivo a intelixencia de aproveitar o traballo feito polo seu antecesor e reforzar o plantel cunha chea de xogadores que inda que non son galácticos teñen calidade e experiencia abonda na Liga portuguesa para acrecentar o potencial dun equipo de por si moi interesante. As seis vitorias seguidas teñen o mérito de ter sido conseguidas ante equipos de toda caste, incluíndo xa dous clásicos: Sporting, ao que derrotou en Alvalade, e o todopoderoso Porto, que foi inferior ao Sporting Braga durante todo o partido do pasado sábado no Municipal de Braga. A xeira do Sporting e un sopro de aire fresco nunha Liga na que parece imposible irromper no territorio privativo dos tres grandes. Non parece probable que o equipo de Domingos poida consumar finalmente a grande sorpresa, algo que nos últimos 60 anos só conseguiu o Boavista da 2000-01 con Jaime Pacheco no banco e o gran Erwin Platini Sánchez no campo. O Porto segue sendo o mellor equipo de Portugal, mentres que o Benfica mellorou substancialmente con Jorge Jesus respecto ao errático equipo de Quique Sánchez da época pasada. O que si parece máis probable é que o Braga poida competir polo terceiro posto cun Sporting de Lisboa triste e irregular no comezo da temporada, excesivamente dependente dos goles de Liedson, e cuxos reforzos teñen pinta de resultaren fiascos, Mati Fernández e Angulo especialmente.

Na Coruña agardamos polo Vila Real coa esperanza de non repetir o tropezo do Espanyol. O equipo de Valverde vén tocado, con apenas dous puntos en catro partidos. O ex-técnico de Espanyol e Olimpiakos recoñece que ao Vila Real fáltalle aínda un pouco de todo. Parece claro que ao plantel vaille ser difícil cambiar dun día para outro do estilo tan definido de xogo que propuña Pellegrini ao que trae Valverde na cabeza. Seguro que o txingurri será un bó técnico para o conxunto castellonenco pero vai precisar tempo. Para que o Vila Real non rabuñe algo positivo de Riazor, cómpre antes que nada corrixir as fendas defensivas abertas nas primeiras xornadas. Visto que gol, estrañamente, non falta, haberá que ser máis recios atrás para facer de Riazor o necesario fortín.

Por último, matinando sobre o Manchester United, que perdeu este ano dous dianteiros excepcionais: Tévez e Ronaldo, acordoume que dende o comezo da temporada non vin máis a Federico Macheda, aquel rapaz italiano de 17 anos que na segunda volta converteuse no revulsivo dun United ameazado e coa pólvora mollada. En boa medida, Ferguson débelle un tanto por cento moi elevado do título do ano pasado. Pois ben, parece que inda anda por Manchester, xogando co equipo de reservas que adestra Ole Gunnar Solskjaer. Non sei se será doado para un rapaz co ego que se lle ve a Macheda voltar ao filial despois de atinxir a gloria na época pasada. En todo caso, non creo que Ferguson tarde demasiado en contar outravolta con el.