PRIMEIRA XORNADA EN PORTUGAL

Comezou a Liga portuguesa coa confirmación da candidatura ao título, un ano máis, do Sporting Braga, novo lider despois de gañarlle por 3-1 na xornada inaugural ao recén ascendido Portimonense. O equipo minhoto afronta, talvez, a campaña máis importante da súa historia. O ambicioso proxecto de António Salvador,que quere converter o seu clube no cuarto grande de Portugal, vai máis rápido do agardado. A época pasada apenas un brillante Benfica, na última xornada, afastou o Sporting do título. Con todo, o clube gañou o dereito a estar nas previas da Champions. Despois de eliminar brillantemente ao Celtic de Glasgow na primeira das finais, agarda o Sevilla para conseguir o pase definitivo á fase de grupos. Semella un rival demasiado duro para os disciplinados xogadores de Domingos Paciência. Con todo, a súa principal arma secreta debe ser aproveitar a tradicional infravaloración, cando non desprezo, dos clubes españois respecto dos rivais portugueses. Se o Sevilla pensa que vai ser fácil, sufrirá arreo.

O Porto tamén comezou con vitoria (0-1 no campo do Naval) no debú ligueiro cos dragoes de André Villas-Boas, un rapaz de apenas 32 anos que foi edificando o seu prestixio a partir de sete anos como colaborador de Mourinho. Para iso conta cun equipo de primeirísimo nível ao que se engade Joao Moutinho, todo un símbolo do Sporting que abandona Alvalade farto dos contínuos bandazos no institucional e deportivo do seu vello equipo. O Porto mantén probablemente o mellor plantel de Portugal -malia a marcha de Bruno Alves ao Zénit de San Petersburgo-, e resulta aparentemenete temible se algunhas das súas estrelas, nomeadamente Hulk, gozan da continuidade e regularidade que a época pasada, por diversas razóns, non tiveron.

O campión, o Benfica do Jorge Jesus, que tan brillante temporada fixo o ano pasado, terá que asumir a marcha de dous homes importantes como Ramires e Di María. Non debería perder a frescura do seu xogo pero haberá que ver se o seu plantel algo reducido non acusa a presión de disputar a Champions, un torno demasiado esixente e polo que as aguias devecen despois das últimas ausencias. Polo momento, na estrea ligueira no Estádio da Luz apañaron unha dolorosa derrota ante a Acadêmica de Coimbra (1-2), despois deste auténtico golazo no desconto do brasileiro Laionel.

O Sporting de Lisboa parece que non dá saído da dinámica negativa da última temporada. No seu debú ligueiro colleitou unha triste derrota (1-0) no campo do Paços de Ferreira. Que a marcha de Moutinho fora suplida coa chegada do veterano e decadente Maniche, é ben ilustrativa da falta de rumo que dende hai un par de anos caracteriza ao club de Alvalade.

XORNADA DE CLÁSICOS

Noite de clásicos en Europa. O primeiro o sábado no novo Alvalade, o clásico lisboeta entre o Sporting e o Benfica. Facía tempo que non había tanta diferenza entre os dous equipos: no xogo e na clasificación. Pero o Sporting xa tomou medidas e mudou de técnico. Carlos Carvalhal ocúpase agora do banco sportinguista. Carvalhal fora o único capaz esta temporada de sacar algo de petroleo do Estádio da Luz. Na xornada inaugural acalmara a euforia benfiquista cun empate co seu Marítimo de Funchal, grazas, sobre todo, á grande actuación do gardarredes Pessanha. Desta volta, colleitou outro empate, pero o máis importante é que o Sporting parece coller un novo feitío. No canto do losango (rombo) do Paulo Bento, aposta por unha tripleta de mediocampistas traballadores e de calidade -Miguel Veloso, Moutinho e Adrien Silva e tres homes avanzados: Vukcevic, Matías Fernández e Liedson. O novo dispositivo táctico valeulle para se impór na loita no centro do campo, inda que logo lle faltase maldade arriba. Todo o perigo chegou da loita en solitario de Liedson que desesperou a un inocente Sidnei, que fracasou no seu intento de substituír ao gran Luisao. O Benfica, pola contra, estivo lonxe da súa imaxe habitual na Liga. Con todo, chegou puntualmente á area contraria con relativo perigo grazas, sobre todo, ás incorporacións de Ramires por banda dereita e á mobilidade de Saviola en ataque, que contrastaron coa pouca participación de Di María pola esquerda, a improdutividade dun Cardozo que non cheirou bola e á nula achega de Aimar entre liñas. Empate xusto, en definitiva, nun partido aburrido, no que o Sporting demostrou certa mellora e ao Benfica faltoulle a grandeza do que realmnete aspira polo título.

No clásico do fútbol español,no Camp Nou, entre Barça e Real Madrid, máis igualdade da prevista. O Real Madrid teceu un dispositivo táctico interesante, sobre todo no primeiro tempo, que non lle permitiu ao Barcelona xogar con comodidade. Ao mesmo tempo, soubo crear puntualmente ocasións claras á contra grazas á mobilidade de Kaká e Ronaldo. Por fortuna para os cataláns Víctor Valdés demostrou que está á altura da esixencia dun equipo como o Barça e evitou cunha grande parada o gol do de Madeira. No segundo tempo, non mudou demasiado o guión ata que Guardiola retirou a un triste Henry e deulle entrada no campo a Ibrahimovic. No único centro medido de Alves en todo o partido, o sueco desnivelou o marcador cun soberbio zurdazo. Co resultado en contra e malia a superioridade numérica tras a expulsión de Busquets, o Madrid non soubou mudar de estilo de xogo e apenas puido facerlle cóxegas ao Barça, en boa medida polo escaso protagonismo, unha vez máis, do home que ten que dirixir o centro do campo madridista: Xabi Alonso, un dos grandes fiascos da temporada. O Barcelona recupera o liderato se ben desta volta os protagonistas non foron Xavi, Iniesta e Messi, senón dous colosos na defensa Piqué e Puyol.

En Inglaterra tamén se xogaron dous clásicos apaixonantes: en Liverpool, derbi entre o Everton e o Liverpool, dous equipos en horas baixas. Vitoria para os de Rafa Benítez nun partido igualado e con máis emoción que fútbol no que desnivelou a pegada dos reds. Mentres, en Londres, o Chelsea demostrou que é, con diferencia o equipo máis sólido da premier e non lle deu opcións a un Arsenal que, coma sempre, empeza moi ben as temporadas pero que non ten talla competitiva abonda para loitar polo título.

ATÉ JÁ, PAULO BENTO

Despois de empatar na Europa League ante o Ventspils letón no Alvalade, o pasado 6 de novembro, o Paulo Bento demitiu como técnico do Sporting de Lisboa e logo foi comer un arroz con lagosta ao Restaurante os Courenses (frase textual da entrada de Paulo Bento na wikipedia). O equipo leonino non acaba de arrincar esta temporada, na que lle costa unha barbaridade marcar goles e por iso é sétimo na Liga con apenas 13 puntos en nove partidos. Esta era a súa quinta temporada como técnico, polo que coincidiu coa supremacía do Porto de Jesualdo Ferreira na Liga. Nestes anos conseguiu duas Taças de Portugal e converterse nun dos personaxes máis populares do seu país grazas, sobre todo, ás parodias que lle fan no popular programa de humor da SIC Gato Fedorento. Vexamos primeiro o vídeo da demisión do Paulo Bento, e logo algunhas das parodias deste programa para comprobar como, efectivamente, crávano.

O ALCORCONAZO

Se hai algo que me guste é que perda o Madrid. Onte non vin, maldita sexa, o 4-0 que levou en Alcorcón, pero lelo está maña no xornal xa me chegou para botar unhas boas gargalladas. Desta vez non marcou o 7 de España. En Madrid son un auténtico coñazo. Agora xa andan cuestionando a Pellegrini. Nunca entendín moi ben en que consiste ese concepto da excelencia da que tanto falan Valdano e Florentino. En todo caso, onte o Madrid axudoume a ter un día excelente.

Non puiden ver ao Madrid onte pero si vin ao Sporting de Lisboa, que xogaba en Liga Sagres contra o Vitória de Guimaraes. Os de Paulo Bento estaban obrigados a gañar para non se distanciar en exceso do Benfica, que lles levaba 11 puntos de vantaxe e viña de dar unha exhibición espectacular ante o Nacional de Madeira. Mais o Sporting anda nos antípodas do seu eterno rival. O fútbol do Sporting é dunha tristeza absoluta. Cóstalle horrores combinar no centro do campo e todas as súas esperanzas están depositadas en que apareza algunha xenialidade de Moutinho ou Liedson. Onte foron moi inferiores a un Vitória de Guimaraes, no que se estreaba o ex- do Paços de Ferreira, Paulo Sérgio, no banco, e que tampouco anda para botar foguetes, penúltimo e en postos de descenso. No Vitória xoga un dos meus xogadores favoritos, Nuno Assis, un veterano de 32 anos que nunca alcanzou o nível e a notoriedade que lle corresponden á súa inmensa calidade futbolística. Omnipresente no xogo do seu equipo, ten un repertorio interminable de recursos técnicos, visión de xogo envexable e olfato goleador. Onte liderou o xogo do Vitória mais faltou pegada adiante. Parecía que o Sporting podía sacar petroleo dun partido horrendo grazas a un gol de Matías Fernández. Mais no desconto, Rui Miguel empatou cun magnífico disparo á base do pau e fixo un pouqiño de xustiza ao visto no partido.

E mentres o Dépor prepárase para o seu debú copeiro ante o Murcia, ese equipo que sempre trae boas lembranzas, pois fora contra o Murcia que se queimara o meigallo da Segunda e comezou a época máis feliz da historia do equipo. Vista a convocatoria está claro que Lotina non lle vai dar aínda a oportunidade ao canteirán Juan Domínguez. En todo caso, boa ocasión para reivindicarse para outros xogadores coma Piscu, Iván Pérez, Lassad, Manu ou Angulo

NON PASOU NADA RARO

O acontecido nos partidos de onte da quinta xornada de Liga vén demostrar un pouquiño o que xa falamos nestes días neste blog aínda acabado de nacer. O Real Madrid e o Barcelona andan, como era de esperar, sobrados. Non necesitan facer grandes exhibicións para gañar con comodidade. Exemplo evidente o de onte no Bernabeu onde o Tenerife fixo un dignísimo partido, presionando moi arriba e mesmo levando a iniciativa do xogo, creando ocasións polo centro e polas dúas bandas, cunha gran mobilidade dos seus homes de arriba. O público do Bernabeu apupou en varias ocasións a pouca iniciativa do seu equipo de galácticos, incapaz de ter a posesión do balón e no que Xabi Alonso pasou totalmente desapercibido. Os canarios tiveron máis posesión do balón e oportunidades de gol, pero faltoulles a calidade no remate que distingue os equipos que aspiran a un título ds que xogan pola permanencia. Ao Madrid, en cambio, abondoulle con momentos illados de inspiración das súas estrelas para marcar un 3-0 que dá a entender un partido máis cómodo do que en realidade foi. Benzema mostrou por fin a súa mellor versión, con dous goles diferentes nos que demostrou o seu instinto e perseverancia. O terceiro foi un excelente disparo de Kaká dende a frontal ante o que nada puido facer o porriñés Sergio Aragoneses, que, con todo, e malia a pouca chicha do Madrid onte, tivo unha actuación destacada cunhas cantas grandes paradas. O Barcelona non foi tampouco, o equipazo de costume. Custoulle entrar no partido ante un Málaga que lle achuchou moi arriba e procurou tapar sempre as liñas de pase a Xavi. Os andaluces tiveron mesmo unha boa oportunidade para se adiantaren no marcador pero ao nixeriano Obinna fíxoselle de noite cando encaraba nun un contra un a Víctor Valdés. Na área contraria, a defensa do Málaga, especialmente Welligton, aplicábase con dureza inusitada, ás veces rozando os límites do regulamento. Pero por moito que se lle free ao Barça é moi difícil evitar unha media ducia de pases ás costas dos defensas. Nun destes, Ibrahimovic parou co peito e bateu brillantemente a Munúa. O sueco, que entrou no primeiro tempo por un Henry con problemas físicos, vai a gol por partido Co marcador a favor os de Guardiola xogaron con maior comodidade, marcaron un máis e máis que poderían ter metido ante un Málaga ordenado pero pouco ameazador.

Advertiamos o mércores que se algún equipo podía meterse na loita polo título entre Barça e Madrid é o Sevilla, que parece ter dado un paso á frente este ano. Onte gañoulle con grande autoridade ao Athletic en San Mamés. Marcaron Kanouté, Negredo, Renato e Jesús Navas, nomes que dan idea do verdadeiro alcance do plantel do que dispón Jiménez. Ao Athletic báixalle a quentura despois das tres vitorias seguidas do inicio do curso, con dúas claras derrotas consecutivas. É verdadeiramente curioso o pouco competitivos que viran os equipos de Caparrós cando en frente está o Sevilla.

Do mesmo xeito que reivindicabamos a calidade do plantel andaluz dubidabamos da verdadeira capacidade do Valencia para aspirar ao máis alto. Onte ante o Atlético amosou as súas principais virtudes e defectos. As virtudes son evidentes e teñen que ver coa inmensa calidade e velocidade dos seus homes de arriba. Polo xeral inclúese na lista a Villa, Silva e Mata, pero a estas alturas parece xusto incluír a Pablo Hernández, rápido e moi talentoso que nas tres temporadas que leva na Primeira División xa acumula media ducia de auténticos golazos. Os problemas do Valencia están atrás nunha defensa inmadura -e non porque non xogase onte Maduro-, e nun plantel curto en exceso para aturar unha tempada da esixencia da española. Unha análise non moi diferente da que se pode facer do Atlético, no que a brillantez dos dous avanzados, Agüero e Forlán, non ten que ver co nivel moito máis discreto do resto do plantel.

En Inglaterra destacou a contundente vitoria do Liverpool cun xenial, absolutamente xenial, Fernando Torres, que está nun nivel de inspiración e acerto sen precedentes. Leva cinco goles nas dúas últimas xornadas, goles todos eles rebosantes de instinto e talento. O Liverpool, co seu dianteiro centro en tal grao de inspiración, coa experiencia dun plantel que se coñece de fai tempo, con grandes xogadores e un adestrador intelixente, pode aspirar a todo, malia a alta competitividade da Premier, co Chelsea e o United implacables, e o Manchester City que desbanca o Arsenal do cuarteto de favoritos.

En Portugal, primeiro clásico da tempada entre Porto e Sporting de Lisboa que levaron os tetracampións por 1-0 grazas a un gol temperán de Radamel Falcao. O xogador colombiano, ex de River Plate, e do que moito se falara fai dous anos por un suposto interese do Dépor, está a substituír con brillantez a Lisandro, agora en Lyon. Con todo, o equipo de Jesualdo Ferreira non ten aínda a intensidade da época pasada. Por momentos, O estádio do Dragao amosou o seu descontento pola actitude do equipo que, en ningún momento soubo pechar o xogo malia que no 55 o Sporting quedou con dez por expulsión de Anderson Polga. Raul Meireles non fixo mal partido pero non chega aínda ao nível de excelencia do pasado ano, mentres que Hulk, posiblemente o xogador máis desequilibrante do campionato, é imparable pero intermitente en exceso, e un pouco desquiciante pola súa tendenza a ir ao chan así sente o máis mínimo contacto. O Sporting de Lisboa, malia non ter mala actitude e loitar durante todo o partido mesmo en condicións adversas, non parece ter o empaque dun grande. Cun equipo moi técnico fáltalle, porén, gol, sendo dependente en exceso de Liedson, mentres que en defensa, Anderson Polga e Carriço están a cometer demasiados erros. O caso é que o Sporting está xa a oito puntos do líder, Sporting Braga. Pola súa banda, o Benfica segue acumulando goles, leva xa 20 en apenas seis partidos. No Estádio da Luz son optimistas pois o equipo xoga con fluidez soltura. Hai xogadores abondos con moito talento: Aimar, Saviola, Di María, Cardozo, Coentrao, Ramires... e o gol é o único obxectivo polo que está pensado o sistema de xogo. Queda por ver o rendemento do Benfica ante os grandes.