PENA DE ÁRBITRO

É conmovedor ver unha afición como a do Sporting desprazándose en masa Á coruña- que está cerca pero non tanto como parece-para gozar dun partido da novena xornada de Liga e converter Riazor nunha auténtica festa que fai do fútbol un espectáculo marabilloso. Poderiamos extendernos sobre os beneficios económicos directos e indirectos que a mareona do Sporting deixou na cidade e noutros puntos de Galicia, pero xa falou abondo Lendoiro sobre o tema e suscribo unha por unha as súas palabras. Canto o fútbol concorreron todas os ingredientes para un grande espectáculo: dous equipos loitadores, honestos e nun gran estado de forma que, independentemente das circunstancias, procuran sempre a vitoria, un estadio ateigado por dúas aficións sobresaíntes... Por iso é unha mágoa que o árbitro non estivese á altura das circunstancias. A actuación do colexiado Pérez Burrull foi nefasta. No minuto 2 de partido debería ter pitado penalti a favor do Dépor e expulsión do defensor do Sporting. Viuno todo o estadio menos el. Unha decisión de tal envergadura non se pode obviar porque o partido apenas acabara de comezar. O resto do partido non estivo moito máis atinado o árbitro cántabro, que tampouco se pode dicir que condicionara o resultado, pero que perxudicou máis ao Deportivo porque foi o equipo que rondou máis a área contraria. Facía tempo que o Dépor non empezaba con tanta intensidade. No primeiro tempo a superioridade foi manifesta. O balón cambiaba de banda con rapidez e axiña se creaban espazos na defensa asturiana. Lassad, xogando como segundo dianteiro, deu mostras da súa progresiva recuperación. Hai que terlle paciencia porque inda que por veces desespere, ten moita calidade e ten que ser un xogador referente no equipo. Do mesmo xeito hai que salientar a achega de Juan Rodríguez, nos últimos partidos ocupando posicións no campo que non son as súas naturais, pero con moita agresividade e determinación, polo que se converte nun interesante argumento ofensivo. Con todo, o verdadeiro protagonista onte foi Riki, que está nun dos mellores momentos de forma que se lle lembran dende que chegara á Coruña. É unha auténtica mágoa a mala sorte que está a ter pois de verdade que merece recompensa. Onte sorprendeu a todo o estadio cun soberbio trallazo que repeleu o traveseiro. No segundo tempo un cabezazo seu bateu tamén coa base do pau, e a piques estivo de marcar un golazo cun sutil toque co calcaño. Ogalla chegue o primeiro gol e entre na racha que se lle desexa a calquera dianteiro. O único negativo do primeiro tempo foi que non se metera un segundo gol para sentenzar o partido. O Sporting chegou vivo ao descanso e mudou de actitude ao saír dos vestiarios, cando dirixía o seu ataque contra o fondo no que estaba a súa torcida. O Sporting ten calidade e rapidez e arriba e o gol entre cella e cella. Calquera erro ante estes xogadores págase caro. O gol de Diego Castro foi a mostra. O Dépor intentou emendalo indo ao ataque con máis corazón que cabeza, se cadra porque a cabeza tena que poñer Sergio e onte o partido fíxoselle longo de máis. O empate pódese considerar xusto inda que aos puntos merecese gañar o Dépor. Na rolda de prensa posterior ao partido Lotina tiña un cabreo notable co árbitro, non o podía agochar, pero tamén tivo o estilo para non procurar no árbitro explicacións ao acontecido. Manolo Preciado, un tipo que me cae moi ben e que sempre consegue equipos alegres, caracterizados pola velocidade e a calidade dos homes de arriba, recoñeceu o inmenso mérito de acadar un punto ante un equipo tan ben traballado como o Dépor. O caso é que xa se nos baixou a euforia de fai dúas semanas, cando estabamos de terceiros na táboa. A valoración, porén, do conseguido ata agora, ten que ser tremendamente positiva. O rendemento dos xogadores é para estarmos orgullosos.

ENRIQUE CASTRO E DIEGO CASTRO

Onte pechouse a cuarta xornada da Liga cun partido gris entre o Sporting e o Zaragoza. Con todo, pódense rescatar algunhas cousas do encontro. A primeira, o emotivo cumpleaños feliz que lle dedicou o Molinón a Enrique Castro 'Quini', ese mítico dianteiro que onte fixo 60 anos dunha vida intensa, marcada polo éxito futbolístico e por desgrazas persoais como aquel secuestro, xa bastante esquecido, pero que fora todo un acontecemento na España dos 80; a tráxica morte do seu irmán Castro, que fora tamén xogador, porteiro, do Sporting; e unha grave enfermidade da que se vai recuperando aos poucos. Á afición do Sporting, teñámoslle máis ou menos simpatía, hai que recoñecerlle un fermoso compromiso co seu equipo. Non hai máis que lembrar a maré branquivermella que levou cinco mil persoas a Riazor na época pasada, demostrando a importancia para calquera cidade de ter un equipo na Primeira División, algo que parecen non entender en exceso as autoridades coruñesas e galegas, que prefiren gastar millonadas en anuncios televisivos pero non queren gastar nun patrocinio no principal soporte publicitario de Galiza no mundo. En fin... Outro detalle importante do partido foi Diego Castro, o de Poio, o fillo do mítico Fernando Castro Santos, que é xa un emblema do Sporting. Designado pola afición mellor xogador do equipo na temporada pasada, vímolo onte co brazal de capitán e facendo un partido extraordinario, cun gol e dúas asistencias de gol que non aproveitaron os seus compañeiros. É penoso ver como o fútbol galego produce unha chea de talento, mais so acaba agromando unha mínima parte del, ás máis das veces grazas a unha perseverancia e insistencia que non necesitan as promesas futbolísticas doutros territorios do Estado.

Outro exemplo do enorme talento do fútbol galego é o Jonathan Pereira, un xogador cunha habilidade extraordinaria e un dos dianteiros máis prometedores da Liga, que despois das súas sucedidas tempadas en Ferrol e Santander, ten por fin unha oportunidade no Vila Real. O domingo visitará Riazor para enfrontarse ao Dépor, un equipo que nos últimos tempos mostrou moito interese en facerse cos seus servizos. Esperemos que por un día non destaque e que en Riazor quedemos del coa lembranza do seu primeiro partido en Riazor, enfardado coa camisola da selección galega, e no que lle marcou un gol magnífico á selección de Ecuador.

Á selección galega parece que non poderemos vela este ano. O cambio de Goberno da Xunta supón a eliminación de todo canto símbolo de identidade agromara co anterior executivo. Disque a selección galega é un fenómeno político e politizado, pero acho que tan político é tela como non tela. Unha mágoa en todo caso pois é un partido que serve, antes que nada, para visualizar o verdadeiro nível do noso fútbol, ese que xa fai case medio século conseguiu, no mesmo ano, un balón de prata para Luis Suárez, balón de ouro noutra edición; e un balón de bronce para Amancio Amaro.