DIRECTOS A POLO GOL

´Droit au but´é o lema que loce o escudo do Olympique de Marsella. Onte cumprírono estrictamente, mais tamén os seus rivais do Olympique de Lyon. Era, sen dúbida o partido máis destacado da Ligue 1 francesa, entre o terceiro (OM) e o segundo (OL) , á espera de destronar o primeiro (Girondins de Bordeaux) que viña de perder o seu partido en Lille. Poucas veces un partido tan relevante virase nunha loucura destas características, apaixonante para todo o mundo, especialmente para os espectadores que víveno como se fosen testemuñas dalgo histórico que dificilmente se vai volver repetir. O xogo comezou aloucado e xa no minuto 3 adiantábanse os de Lyon cun golazo de Pjanic. Pouco tardaron en reaxir os marselleses que no 12 marcaban por medio de Diawara nun remate de córner que se comeu o porteiro Lloris. Aos dous minutos volvíanse adiantar os da casa cunha grande acción individual do veterano Sidney Govou, que se aproveita dun intelixente movemento do seu compañeiro Lisandro López, ex-do Porto. En 15 minutos o partido xa tivera abondo para contar, pero non era nin sequera o aperitivo. ISo que o resto do primeiro tempo acalmou en canto vendaval goleador. O xogo mantiña a intensidade pero o OL parecía dominar o xogo con certa comodidade. Entrementres, recreabámonos, os que vimos o partido, coa espectacular realización da televisión francesa, penso que era Canal +, cunha cámara cenital capaz de ofrecer planos realmente inverosímiles, cáseque a pé de campo. Contra o remate do primeiro tempo, malia o dominio do Lyon, o Marsella empatou, grazas a un disparo dende lonxe de Cheyrou que se volveu comer Lloris, porteiro prometedor que onte, porén, non tivo dende logo o seu día. No segundo tempo, desmelenáronse os de Dider Deschamps e axiña puxéronse 4-2 con goles de Bakari Koné e M´Bia. Parecía que sentenciaban o partido, pero aínda quedaba moita leña que cortar. Apareceu o gran Lisandro e marcou o 4-3 cando apenas os marelleses acababan de celebrar o gol de M´Bia. Quedaban 10 minutos e os de Puel puxeron toda a carne no asador. Asediaron a área de Mandanda inda que o empate chegou despois dun xeneroso penalti que lles concedeu o árbitro despois dunha involuntaria man de Heinza. Co empate e un Lyon absolutamente desbocado, os locais seguiron a ofensiva pola vitoria. O quinto gol foi o máis bonito de todos. Unha fermosa xogada colectiva protagonizada, en todo caso, por Pjanic, que acaba cunha fermosa asistencia de gol cara Bastos. Era a loucura en Gerland. A cereixa no topo do bolo! Pero partidos así nunca se poden dar por finiquitados. No medio da euforia lyonesa, xa no desconto, córner a favor do OM e gol e propia porta de Toulalan. Finalmente 5-5, resultado histórico para un partido difícil de esquecer. Eu, honestamente, por moitas voltas que lle dou á cabeza non lembro ningún 5-5.

Mentres na Premier tamén había partidazo. O líder Chelsea recibía ao segundo Manchester United. O partido foi a antítese do francés. Inda que intenso e vibrante, non abondaron as ocasións de gol pois as defensas impuxéronse aos ataques. O Chelsea apostaba pola súa maneira de xogar insistente e machacona, gañando metros a base de forza e empuxe, mentres que o United apostaba pola contra, cun Rooney que só en ataque parece multiplicarse en tres máis. Ao final decidiu Terry de cabeza despois dunha falta. John Terry xogou onte despois de que o tabloide News of the world sacara un vídeo no que se ve ao pai de John Terry- cuspidiño saíu- vendéndolle cocaína a un reporteiro. Un exemplo do apestoso que pode chegar a ser o xornalismo en Gran Bretaña, capaz de atacar a un futbolista por onde menos se pode defender.

No mesmo partido vimos unha curiosa decisión arbitral. Inda que ben sabida é a tendenza de Drogba a simular faltas que non lle fan, neste caso parece esaxerado que lle pitasen falta a el e, máis aínda, que lle sacaran o cartón amarelo.

DESASTRE, PERO SIGO SENDO OPTIMISTA

Un mazazo, claro que si. Un non esperaba que o partido de Zorrilla fose chegar e encher, sabía que sería difícil, non había máis que ver os precedentes das últimas temporadas, pero confiaba, cando menos, en que mantiveramos o excelente ton defensivo dos últimos partidos, catro seguidos sen encaixar un gol. Pero está visto que este equipo ou non encaixa goles ou encáixaos todos de vez. Catro cero parece un resultado avultado de máis para os méritos duns e doutros. Podería parecer que o Dépor foi un autético desastre, e tampouco foi para tanto. Saíu o campo ben, firme atrás e chegando con relativo perigo á area contraria. Riki tivo unha clarísima que non entrou por moi pouco, Guardado non chegou polos pelos a un centro de Juan Rodríguez, cada xogada de balón parado era unha oportunidade clara de gol... pero volveu certo desconcerto á defensa. Os goles foron unha mestura de despiste e infortunio. O 1-0 parecía un golpe asumible. Visto o desenvolvemento do partido era cuestión de paciencia e de non perderlle a consistencia. Non eramos un vendaval ofensivo pero si que daba a impresión de que con paciencia as oportunidades, e xa que logo o gol, acabarían chegando. Pero non foi tal, en parte tamén porque o árbitro decidiu anular, sen ningún motivo comprensible, a única xogada que acabou coa bola nas redes. Non é cousa de botarlle a culpa do resultado ao árbitro, pero a realidade é que tivo unha actuación desastrosa. Á volta do descanso o que se vía escuro tornou definitivamente negro. Lopo debera escoller mellor os tacos das súas botas. Esborrexeu nunha xogada aparentemente inofensiva e ao caer habilitou a Nauzet para marcar o segundo cando apenas se levaba un minuto do segundo tempo. Pouco despois Lopo volveu escorregar favorecendo unha ocasión clara de Diego Costa. Mesmo con 2-0, resultado moi inxusto vendo os méritos dos uns e dos outros, o Dépor seguiu sendo fiel ao seu estilo. podería ter mudado o desenlace do xogo de non bater no poste o remate de Juan Rodríguez tras unha excelente xogada por banda esquerda. A sorte non estaba con nós. Contra o final do partido fomos ao ataque con máis corazón que cabeza e concedemos demasiadas facilidades á contra. Así se explica o avultado resultado. O 3-0 chegou tras un erro inhabitual de Manuel pablo, o 4-0 foi un golazo froito do xenio individual de Medunjanin. O resultado é un mazazo que cuestiona de súpeto todo o bo traballo feito ata agora. Con todo, non debéramos darlle execesiva importancia. O valor real da derrota en Zorrilla medirase en función do que aconteza o próximo domingo en Riazor ante o Sporting. É en Riazor onde os erros de onte non se poden volver repetir e o éxito ou fracaso desta temporada haberá de cimentarse. Eu, en particular, sigo sendo optimista malia o desastre de onte.

Só algúns apuntamentos sobre outras cousas acontecidas onte. Fernando Torres volveu aparecer para marcar o gol decisivo no Liverpool-Manchester que acabou 2-0. O madrileño é, sen dúbida, o xogador máis desequilibrante e imprescindible do seu equipo e pode que o dianteiro máis determinante da Premier. Por certo, Torres é especialista en desquiciar o serbio Nemanja Vidic, que unha vez máis acabou sendo expulsado ante o Liverpool. Honestamente, considero a Vidic un dos xogadores máis sobrevalorados do fútbol actual. Ten moi boas condicións defensivas pero o seu nível de concentración é demasiado inestable e comete moitos erros graves cada partido. Mentres, o Chelsea segue gañando de maneira esmagadora. É, posiblemente, o equipo máis sólido da competición.

Onte vin un o River-Boca do Apertura arxentino. River e Boca son unha auténtica colección de vellas glorias: Gallardo, Ortega, Almeida... por River; Abbondanzieri, Riquelme, Battaglia, Palermo, Ibarra... por Boca. Parecía unha volta aos apaixonantes clásicos dos 90. Empataron a 1 gol