PARABÉNS PORTUGAL!!!

Ontem houve alma, concentração máxima, humildade, espírito de entreajuda e garra. Portugal foi uma verdadeira equipa! O xornal deportivo do Porto, O Jogo, coma sempre resume á perfeizón o que aconteceu onte, no partido decisivo para a equipa de Queiroz. Non era fácil. Bosnia ameazaba cun ambiente infernal no pequeno estadio Bilino Polje, unha caldeira a presión que parecía un patatal. Blazevic apostou pola vía emocional para clasificar a Bosnia por vez primeira na súa historia para a Fase Final dun Mundial. Contaba co ambiente e co potencial ofensivo dos seus xogadores de arriba: Pjanic, Salihovic, Medunjanin, Djeko, Ibisevic... O que non contaba talvez era coa calidade defensiva e a madurez dos portugueses. Mesmo poderiamos pensar que as reducidas dimensións do terreo de xogo favoreceron aos nosos veciños, que defenderon con moita máis consistencia aínda do que fixeran no Estádio da Luz. Bruno Alves e Ricardo Carvalho non perdoaron un balón arriba e os xogadores do centro do campo estiveron sempre atentos para non permitir agasallos na frontal da área. Pero sobre todo, o principal recurso defensivo de Portugal onte foi a rapidez coa que armaron os contragolpes cada vez que tiveron ocasión. Foi paradigmática a xogada do primeiro tempo na que Raul Meireles a piques estivo de deixar sentenciada a eliminatoria. Unha recuperación na propia área, a bola sae xogada, con clase e velocidade ata o extremo contrario do campo, onde Meireles fai unha parede perfecta con Tiago. Só o porteiro evitou que o magnífico centrocampista do Porto marcase. Pero en ningún momento Portugal perdeu a concentración, mentres que xa no segundo tempo Bosnia perdía a paciencia, deixando uns furados inmensos na súa defesa que os rápidos avanzados portugueses non desaproveitaron. Meireles definiu maxistralmente aos dez minutos do segundo tempo a xogada que carimbaba finalmente o pase de Portugal a Áfica do Sur.



O de onte foi, posiblemente o mellor partido de Portugal nos últimos anos e dálle fin ao sufrimento dunha clasificación requena na que se tivo máis fortuna que bo xogo. Será a posibilidade de que Queiroz se redima dun traballo ata agora bastante cuestionado. Os mesmos xogadores portugueses sentíanse cuestionados en canto á súa calidade como equipo. Muitos abutres falaram mas nao tiveram carne para comer, chegou dicir Eduardo, o gardarredes do Sporting Braga, á fin do partido.

Outro seleccionador eternamente cuestionado é o francés Raymond Domenech. Encarregado de dirixir á selección dun país inzado de grandes futbolistas, tocoulle afrontar o relevo xeracional da campiona do mundo no 98. O xogo errático de Francia e o seu carácter díscolo valéronlle a crítica de prensa e afeccionados do seu país, malia que no Mundial de 2006 acadase a Final grazas á ultima grande exhibición futbolística de Zinedine Zidane. Este última clasificación foi un despropósito que a piques estivo de ter o seu punto culminante onte no Stade de France, coa eliminación vergonzante ante a Irlanda de Trappatoni. Os irlandeses, despois de perder 0-1 no seu país, chegaron á Francia coa seriedade táctica do seu técnico italiano e coa ilusión dun país apaixonado polas xestas deportivas. Defendendo moi arriba e coas liñas moi xuntas afogaron o xogo francés e empataron a eliminatoria cun gol do eterno Robbie Keane no primeiro tempo. No segundo, e co estadio apupando o seu equipo, Keane non soubou definir nun un contra un ante Lloris que tería resultado definitivo. Na prórroga, Francia suspirou cando o árbitro sueco Martin Hansson fíxose o ídem e non viu as claras mans de Henry que habilitaron a Gallas para o gol da vitoria. Flipen:



No resto das eliminatorias, mención especial para dous técnicos moi diferentes: o consolidado Otto Rehhagel, o home que consumara a miragre da Eurocopa de 2004 para Grecia, que volveu facer unha machada e conseguiu a meritoria clasificación dos helenos para un Mundial por segunda vez na súa Historia. Por outro lado, o descoñecido Matjaz Kek, consumou a tamén segunda clasificación de Eslovenia para un Mundial na súa Historia despois de vencer nun partido vibrante a poderosa Rusia do gran Guus Hiddink. O de Eslovenia é tremendo. Un país con menos poboación aínda que Galicia, cun equipo mundialista de fútbol, e ata seis xogadores de básquet na NBA.

PORTO GRANDE DE EUROPA

Pois gañou o Porto. Era de ver. Inda que non lle foi fácil en absoluto. Os de Jesualdo Ferreira fixeron un partido máis ben discreto ante un Atlético de Madrid que saíu ao Estadio do Dragao cunha defensa con catro centrais e que aos vintecinco minutos tivo que poñer de porteiro un rapaz de 18 anos . No primeiro tempo, o Porto comezou dominando inda que sen demasiado poderío. Sobre todo o Hulk desbordaba constantemente pola banda esquerda a Perea, que inda que fóra da súa posición habitual, non é en absoluto un home lento. Por aí chegaron as mellores ocasións, mais ningunha realmente clara. A partir da lesión de Roberto e a entrada do De Gea, de apenas 18 anos, o Porto decaeu no seu xogo. Se cadra acusou o mal partido do Tomás Costa no posto que habitualmente ocupa o Fernando. O arxentino perdeu dous balóns perigosos que permitiron contras claras do Kun Agüero. Resolveunas todas con sobriedade o Helton, que merece un recoñecemento pois carga cunha sona eu penso que inxusta de cantante e que procede, nomeadamente, daqueles que non ven o Porto con frecuencia. O Helton é un porteiro con recursos, excelente nos reflexos e no un contra un e correcto nas saídas. Algunha vez canta, claro está, pero non mais que outros. Talvez o seu problema é que a súa excentricidade e a súa indumentaria fano estar continuamente baixo sospeita. A min, como porteiro, recórdame ao Víctor Valdés. No comezo do segundo tempo o Porto perdeu definitivamente o control do xogo e o Atlético tivo os seus mellores minutos, grazas en parte á aparición de Jurado, un xogador talentoso pero demasiado intermitente canto a súa influencia no xogo. Jesualdo Ferreira non debía estar demasiado tranquilo. Mais foi aí que apareceu Raul Meireles, quen aínda non alcanzou a excelencia do ano pasado, acompañado por Belluschi, un xogador que vai achegar moitas cousas a este equipo, e Guarín, que entrou polo desafortunado Costa, que o Porto volveuse meter no partido ata converterse nun mazo que non parou de mallar no novato De Gea, quen saíu con nota do seu debú mais non puido evitar o gol... o golazo de Radamel Falcao, un toque de calcaño que el mesmo confesa ser o mellor gol da súa vida. Cómpre reparar neste gol no´absolutamente espectacular cambio de orientación do xogo que fai Raúl Meireles cara o Hulk. Co 1-0 o Atlético xa non tivo capacidade de reacción e o Porto, máis cómodo que nunca, marcou o segundo a bola parada, grazas ao Rolando que marcou aproveitando un rexeite do pau tras cabezazo de Bruno Alves. A parella de centrais do Porto, honestamente, paréceme unha das mellores de Europa, se non a mellor: contundentes e rápidos atrás, con Bruno Alves sacando o xogo de atrás cunha clase descomunal, son aínda por riba letais nas súas incorporacións ao ataque. Onte ademais, foron correctamente escoltados polos laterais Fucile, impecable en defensa e voluntarioso en ataque, e Álvaro Pereira, incansable pola súa banda. En definitiva, gañou o Porto sen facer un gran partido. Gañou simplemente, porque é un grande de Europa.

E volvendo ao tema central do post de onte, da puxanza dos equipos do Leste, onte vin ao CSKA de Moscova, que gañou con solvencia inda que non con demasiado xogo a un triste Besitkas. Destacar, sobre todo, o golazo de Dzagoev, ese rapaz norosetio de 19 anos que ten un talento descomunal e que xa sufrimos os deportivistas no partido de UEFA do ano pasado. O mesmo que falei de Thomas Müller fai uns días: paga a pena reparar nestes xogadores que van ser, seguro, estrelas no futuro.