COMO TRABARLLE AO SEVILLA

O sábado hai partidazo en Riazor. Chega o Sevilla, que nos últimos anos xa nos deu unhas cantas tundas. Pero o caso é que de conseguir a vitoria superariámolos na clasificación e afrontariamos nunha situación inmellorable dous partidos relativamente asequibles: Valladolid primeiro e logo Sporting na casa. Está claro que estas sonvos contas da leiteira e que, ao final, toda a preocupación do equipo debe pasar por procurar a maneira de gañarlle ao todopoderoso Sevilla. E non vai ser fácil en absoluto. O principal obxectivo debería ser manter a solidez defensiva dos tres últimos partidos nos que non encaixamos goles, pero parece difícil conter a Navas por unha banda, Perotti pola outra, e Kanouté e Luis Fabiano...ou Negredo, na punta de ataque. Se cadra a mellor maneira de paralos sexa evitar que lles chegue o balón, polo que se antolla fundamental que os medios do equipo Sergio e Juan Rodríguez lle gañen a partida aos dous mediocentros do Sevilla. Tampouco habería que ter moito medo en plantexar o partido á contra, aproveitando a velocidade dos nosos homes de arriba. Sen deixar de ser ambiciosos, cómpre ter a humildade abonda para recoñecer a superioridade do equipo contrario. Con todo, teño confianza no equipo, e estou seguro de que disporemos das nosas oportunidades. Para iso é fundamental que os seareiros acudamos a apoiar ao equipo como merece un partido destas características. Fai tempo que adoecemos de certa irregularidade no noso campo e temos que deixarnos a gorxa nas bancadas para que os xogadores saiban que xogan cun máis: o xogador número 12.

E falabamos dunha situación estraña nos últimos anos: ver o equipo en Champions, e onte produciuse outra: ver un xogador do Dépor titular coa selección brasileira. Onte foi a xeira do debut de Filipe na canarinha, ben é certo que nun partido absolutamente intrascendente no que os de Dunga empataron sen goles ante Venezuela. É unha evidencia que Filipe é dos mellores laterais esquerdos do mundo, un posto no que precisamente non sobran xogadores, polo que parece correcto que o Dépor non o vendera pola cantidade que lle ofrecía o Barcelona este verán. Filipe ben valía os vinte millóns que se pedían por el, e aceptar a oferta de Laporta sería malvendelo.

De todas maneiras, o interese de onte non estaba no partido do Brasil mais si no de Arxentina no Estadio Centenario de Montevideo ante Uruguai. A albiceleste xogábase a vida e acabou gañando cun requeno 1-0 que, con todo, salva a cabeza de Diego. Todo o fiasco da clasificación pode emendarse agora facendo un gran campionato. Con todo terá que mellorar moito pois o fútbol ofrecido pola selección arxentina está moi por debaixo do nível que pode ofrecer un país pragado de estrelas. Chama a atención o papel protagonista que asumiu no equipo o veterano Verón, quen parecía que estaba xa nos últimos momentos da súa carreira, pero que dende a súa chegada ao Estudiantes de La Plata vive algúns dos episodios máis felices da súa carreira ao gañar ao Apertura, a Libertadores e a distinción individual de mellor xogador da América do Sur.

E O SEVILLA?

Os comentaristas da Liga auguran que esta temporada a loita polo título será cousa de dous: Madrid e Barcelona. Non sei eu, honestamente, se este Madrid que gastou unha millonada para meter unha chea de galos nun mesmo poleiro será capaz de discutirlle o título a un Barça cuxos xogadores andan como motos, con Messi a meter os goles a pares, Ibrahimovic a gol por partido e Xavi dando asistencias de gol coma quen fai churros. En todo caso, aceptando Madrid como candidato ao título, non parece que o resto dos aspirantes poida aspirar a meterse nesa batalla. O Atlético, fiel á súa idiosincrasia, xa anda cunha desas depresións de cabalo que lle veñen de cando en cando; o Valencia, parece plantel curtiño de máis para aguantar a temporada; o Vila Real adaptándose aínda a Valverde e viceversa, e Valverde non é mal adestrador pero necesita o seu tempiño para amoldar un equipo ao seu gusto; e o Sevilla... vaites! o Sevilla por que non? Gústame o Sevilla, paréceme un equipazo que non ten demasiado que envexarlle aos grandes de Europa: tres dianteiros espectaculares -recoñezo aquí a miña admiración por Kanouté-, unha defensa recia e consistente, laterais polivalentes e de calidade -parece que este ano Konko está a demostrar a súa verdadeira categoría futbolística-, centrocampistas de toda caste, e xogadores por banda cunha capacidade incrible de desborde -Capel, Perotti, Adriano, Jesús Navas...-. O de Navas é de traca. Tremendo xogador! É máis rápido que ninguén, regatea como ninguén e cando chega á liña de fondo sempre sabe facer o máis acaído: pase atrás, ou disparo, ou centro ao segundo pao como o de onte marabilloso... En fin, un fóra de serie. Reflexionaba onte sobre o feito de que Navas nunca fora á selección española. Non seu momento rexeitou tal posibilidade, seica, porque lle entraban crises de ansiedade. Estraño caso o seu! De todos modos un feito que fai que a miña simpatía por este xogador sexa aínda máis grande. Onte contra o Mallorca o Sevilla non fixo, nin moito menos, unha grande exhibición pero gañoulle con inusitada facilidade a un Mallorca pobretón ao que se lle baixou de vez a quentura que traía das tres primeiras xornadas. Se algún elemento podía facer dubidar da capacidade do Sevilla para loitar polo máis alto, era talvez, o seu adestrador Manolo Jiménez, a quen, malia non colleitar malos resultados, parecía que o equipo se lle facía un chisco grande de máis. Visto o comezo de temporada do Sevilla, acredito que Jiménez xa non é un problema, que a experiencia acumulada inchouno como adestrador abondo como para que lle acaía o traxe á perfección. Jiménez xa sabe que ten un equipazo entre mans e que para sacarlle o máximo non lle vale outra que saír a gañar cada partido. Así que aposto que esta Liga se non é cousa de un, será cando menos cousa de tres.

Ou de catro se o Deportivo quere... En fin, parece difícil. Hoxe ás oito xogamos un partido ben importante. Non sería bo afundirnos nos postos baixos ás primeiras de cambio. Juan Rodríguez é baixa e Sergio entrará no once titular. A ver que tal! O certo é que Sergio, ao que xa lle pasou boa parte do arroz, non deixa de ser un dos tipos con máis fútbol do equipo, e necesitamos no centro do campo alguén coma el, cando está lúcido, para darlle ao xogo outro feitío máis futboleiro -se cadra para iso tamén podería valer Juan Domínguez-. Do Juca, do que lle teño visto, non podo falar mal, inda que tampouco moi ben. Parece un xogador traballador e esforzado, loitador, técnicamente apañado e sobre todo con bo toque a bola parada. En fin, a ver que pasa. Que seis puntiños son mellores que tres. Outros nos que haberá que fixarse serán Adrián e Lassad. O sábado marcaron cadanseu gol. Ogallá se confirme que teñen calidade abonda para ser o referentes de ataque do Dépor esta temporada e as vindeiras.

En Alemaña o Bayern München de Van Gaal gañou onte 5-0 ao Oberhausen da 2ª División en partido de Copa. Marcaron dous Van Buyten, un xogador do Oberhausen en propia porta, Mario Gómez e... Thomas Müller. Este xogador está a ser no comezo da temporada, a grande aparición nova do fútbol europeu. Suma unha chea de goles en Liga e Champions e foi o revulsivo do Bayern para levantar cabeza despois dun pésimo comezo de Liga. Técnico, rápido, con bo disparo e cunha capacidade de chegada a gol extraordinaria é, dende logo, o maior descubrimento da canteira do Bayern dende Schweinsteiger. Haberá que seguirlle a pista.